Foto bij Seven

Rosemary Olivia Williams

'Praten,' zei een lage stem achter me. Harry.
'Dus daar ben je,' zei ik boos en staarde naar de bank voor me.
'Ja, hier ben ik. Ik wist niet dat het jou uitmaakt waar ik ben.' Harry ging op de bank tegenover me zitten, naast Gabrielle. De anderen bemoeiden zich niet met ons gesprek en waren gewoon aan het kletsen.
Hij boog zich voorover en steunde met zijn onderarmen op de tafel, waardoor onze gezichten erg dichtbij elkaar zaten. Te dichtbij. Ik fronste mijn wenkbrauwen en Harry vervolgde: 'Of wel Ro?'
Hij plofte terug op de bank en keek me aan met zo'n blik van "nu-heb-ik-je".
'Je hebt helemaal gelijk, Harold. Dat boeide me de afgelopen tien jaar ook geen snars. Anders was ik wel naar je toe gekomen,' zei ik zacht. Zo zacht dat de rest het niet kon horen.
Harry keek me boos aan, maar ergens kon ik verdriet in zijn ogen zien.
Plotseling hoorde ik luid gegil. Mijn hoofd schoot naar rechts, naar het raam waar we naast zaten. Buiten stond een groepje meiden. Het waren er nu een stuk of zeven, maar er kwamen steeds meer meisjes bij.
Het leek erop dat eentje op het punt stond om flauw te vallen. Een andere was druk bezig met foto's nemen van ons, maar voornamelijk Harry. Weer een ander meisje zat op haar telefoon iets in te tikken. Waarschijnlijk was ze op twitter aan het vertellen waar Harry zat en zou er binnen tien minuten een enorme menigte fans buiten staan.
Maar de meeste meisjes waren aan het gillen en wezen constant naar Harry.
Ik legde m'n hoofd op tafel en zuchtte luid. 'Oh nee.'
De jongen waar het allemaal om draaide, Harry, glimlachte ongemakkelijk en zwaaide naar zijn fans buiten, die daardoor alleen nog maar harder gingen gillen.
Dit was nu al de derde keer deze week dat de fans hadden ontdekt waar Harry was. Niet dat dat erg moeilijk was, want we zaten al de hele week op dezelfde locatie. Gelukkig begonnen de opnames bijna - over een maand, maar daartussen hadden we veel vrij -, en die waren top secret.
Precies op dat moment ging de bel. De lange pauze was voorbij en we moesten weer aan de slag.
Meteen veranderde de zaal in een kippenhok. Overal liepen mensen heen en weer en er werd iets omgeroepen wat niet te verstaan was door al het geluid.
Ik stond op, net als Harry. Hij stak zijn hand uit en ik pakte hem vast. Als we niet bij elkaar bleven raakten we elkaar kwijt in dit grote gebouw.
Met z'n tweeën moesten we een scene oefenen. Het liefst had ik Harry even niet gezien. Het allerliefste had ik dat hij Jake überhaupt niet speelde.
Harry zwaaide nog een keer naar de fans buiten en wilde me net meetrekken het kippenhok in, maar ik hoorde iets waardoor ik verbijsterd bleef staan.
Klik, flits, klik, klik.
Ik draaide me weer om naar het raam en trok Harry terug. Daar, achter het raam, stond een fotograaf. Hij glimlachte gemeen naar me en klikte nog een paar keer met zijn camera.
Ik slikte luid en zette een stap naar Harry, wiens hand ik nog steeds vast had.
'Laat hem maar,' fluisterde Harry zacht in mijn oor. Hij zag dat ik erg geïntimideerd was door de paparazzo. 'We gaan.'
De anderen waren allang weg en het was al een stuk rustiger in het kippenhok.

Harry deed de deur dicht en ik haalde mijn script tevoorschijn. We zaten in een van de kleine kamers waarin gerepeteerd werd. Er pastte een kleine tafel met twee stoelen eraan in en verder was de ruimte leeg. Erg veel had er ook niet meer bij gepast.
Harry wilde beginnen over de fotograaf van net, maar ik kapte hem af. 'Het was niets.'
'Je leek anders behoorlijk geschrokken.'
'Was ik niet,' mompelde ik zacht, maar op een toon waarmee ik Harry duidelijk probeerde te maken dat hij z'n kop moest houden.
Wat hij natuurlijk niet deed. 'Het is natuurlijk niet leuk, dat snap ik ook wel, maar je hoeft niet bang voor ze te zijn. Het enige wat ze kunnen is foto's maken.'
'Blijkbaar is het nog niet duidelijk genoeg dat ik wil dat je je kop houdt,' Ik keek Harry boos in de ogen. 'Na jouw actie lukte het me na een lange tijd eindelijk weer om m'n leven op te pakken. En nu je weer terug bent, ben je goed op weg om dat weer te verpesten. So please, houdt je buiten mijn leven en alles wat daarmee te maken heeft. Duidelijk?'
Harry keek me verbijsterd aan en knikte toen zacht. Met een levenloze blik keek ik terug in z'n ogen.
'Waar beginnen we mee?' vroeg Harry. Hij ontweek m'n blik en zijn stem klonk anders dan normaal.
'Van Michael moeten we beginnen met scene negen.'
'Die scene,' mompelde Harry in zichzelf en pakte zijn script er ook bij.
Het was de scene waar Grace en Jake afscheid van elkaar namen. Het was een behoorlijk moeilijke en emotionele scene, daarom zou Ally, de regisseur, ook even komen kijken.

We waren intussen een uurtje verder en Ally stond op het punt om weg te gaan. Ze had de scene gezien en gezegd wat er anders moest.
'Rosemary,' zei Ally. Ze stond in de deuropening. 'Zoals je weet is Grace een echt zangtypje. Jij of iemand anders zal dan ook stukjes moeten zingen. Het zou natuurlijk geweldig zijn als jij dat kan doen, maar anders doet iemand anders de zangstukken en jij het acteren. Aangezien Harry behoorlijk verstand van zingen heeft,' Ze keek hem even aan. 'Zal hij kijken of je er geschikt voor bent. Als dat zo is, ga je door naar de voice coach. Goed?'
Ik knikte even, maar was behoorlijk overdonderd. Ik zong niet. Niet in het openbaar, ook al vond ik het wel erg leuk om te doen. Alleen onder de douche liet ik mijn stem de vrije loop gaan, en soms als ik iets saais deed, zoals de was ophangen of zo iets.
Ik had geen idee of ik er goed in was, maar het leek erop dat ik daar zo meteen achter ging komen.
Ally deed de deur dicht achter zich dicht. Harry was tegenover me gaan zitten en keek me met een blik aan die ik niet goed kon beschrijven. 'Zing maar iets.'
'Wat dan?' Ik keek hem raar, maar tegelijkertijd ook een beetje wanhopig aan.
'Je lievelingsliedje ofzo. Dat maakt niet uit.' Harry ging even goed zitten, haalde een hand door z'n haar en keek me geïnteresseerd aan.
Een lievelingsliedje had ik niet echt, maar er was wel een liedje dat ik ooit op de radio had gehoord en telkens maar door mijn hoofd bleef spoken. Ik had geen idee hoe het heette, of wie het zongen, maar het werd gezongen door een aantal mannen.
Ik sloot mijn ogen en zette in: 'You can't go to bed without a cup of tea and maybe that's the reason that you talk in your sleep. And all those conversations are the secrets that I keep, though it makes no sense to me-'



--
Oehhhh wie herkent het liedje? En wat gaat er gebeuren??
Ik had dit stukje al klaar staan, maar was vergeten het te uploaden.... domdomdom!
Ik heb een topic gemaakt voor een trailer voor deze story. Dus als je zin hebt om een trailer te maken: klik.
Er zit trouwens ook een kleine beloning bij!
Al 42 abo's&bladwijzers!! Wauw! Kunnen we in de top komen?(lol)
Reacties?? Unpredictable bedankt voor je lieve berichtje! Ik wordt heel blij van reacties! Kritiek is altijd welkom.
Xx

Reacties (2)

  • FollowYourDream

    Little things (:

    Ik vind dit echt een heerlijke story! Ik ben zooo benieuwd naar hoe het gaat lopen (:

    Xxx

    2 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Little things (:

    Probably gaat Harry weer iets doms doenxD

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen