Foto bij H1 - 31 aug.

Voila, hier is dan het eerste, echte hoofdstuk.
(Ps: reacties, maar ook commentaar, motiveren me, dus just do it!;))

Alaïs Spiorad pov. (31 augustus)

"Alaïs!", roept mijn moeder vanaf beneden aan de trappen. 'Ik kom mam!', roep ik terug. Ik leg rap mijn laatste kleren in mijn zwarte sporttas en rits hem toe. Ik slaag hem over mijn rechterschouder en kijk mijn kamer nog eens even rond. Als ik een diepe zucht slaak en zeker weet dat ik alles heb meegenomen, ren ik de trap af en zie mijn moeder geurkaarsen en fotolijstjes inpakken. "Ah, je komt nog.", zegt mijn moeder sarcastisch terwijl ze verder inpakt. Ik draai met mijn ogen en ga dan naast haar staan. 'Heb je alles al in de auto gedaan?', vraag ik terwijl ze de laatste kaars in de doos steekt. "Nee, alleen deze twee dozen en die daar moet nog in de auto gezet worden.", zegt ze en ik volg haar blik naar de 2 dozen die in de hoek van de keuken staan. Ik loop ernaartoe en geef mijn sporttas nog eens een zetje op mijn schouder zodat hij beter blijft zitten. Ik pak één doos op en loop dan de voordeur uit. Ik wandel dan naar de kofferbak en doe hem dan onhandig open. Ik kijk dan nog waar er plaats is en zet de doos dan op de open plek, maar wel voorzichtig aangezien ik wat hoorde rinkelen. Als de doos veilig is neergezet, draai ik me om en loop dan naar de passagierstoestel en leg mijn sporttas daar dan neer. Ik sluit het portier en loop dan terug naar de voordeur. Wanneer ik mijn moeder zie klungelen met de 2 dozen, trek ik een klein sprintje en snel haar te hulp. Ik pak de 2 dozen van haar over en loop weer naar de auto.

Als mijn moeder het huis nog eens goed heeft nagekeken en de voordeur op slot heeft gedaan, gooit ze de sleutels in de brievenbus. Ik sta tegen de auto aangeleund en kijk nog een laatste keer naar het Victoriaans huis en open dan het portier om in te stappen. Ik sla het portier weer toe en zorg dat ik goed zit. De sporttas die ik nu op mijn schoot had liggen, leg ik achter me en doe mijn gordel aan. Mijn moeder komt ook zitten en slaat op haar beurt haar portier toe, doet haar riem aan en kijkt me dan aan. "Heb je je Athame bij?", vraagt ze en ik glimlach als teken dat ik hem bij me heb. 'Ik vergeet nooit mijn Athame mam, het is een deel van mijn ziel geworden.', zeg ik en ze start de auto.

Na een goeie 2 minuten vang ik nog een laatste glimp op van ons gehuurd huis. Ik zucht en kijk weer doelloos voor me uit. Dit is al de 13de keer dat we verhuizen, allemaal voor mijn hobby. Het is meer een Job geworden, aangezien mijn vader het als zijn Job beschouwde. Maar hij is er niet meer, en ik heb zijn 'job' overgenomen. Ik pak mijn Athame uit mijn jaszak en laat het glinsteren in de zon. Hoeveel levens had ik hiermee al gered? Of gedood? Ik denk, als ik alles optel, aan 52 doden kom in 3 jaar. En nu wil je vast en zeker weten wat ik doe? Wel, ik dood de doden.

Reacties (2)

  • Creativitylab

    Oh god, ik kon dus toch niet wachten en heb besloten om toch verder te lezen!
    Snel verder!

    2 jaar geleden
  • Allmilla

    amai, 13 keer verhuizen is niet niets...:)

    3 jaar geleden
    • Kaffaljidhmah

      En 13 keer is ook een ongeluksgetal...:Y)

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen