Als ik een keer een foto of gif plaats dan is dat hoe iemand kijkt of doet op het moment waar ik de foto plaats. ( Dit geld voor alle hoofdstukken van deze story


( ik ben trouwens kwa face claim Dove Cameron )

En wat ik tussen haakjes zet word tijdens de gif gezegd.

( voor zekerheid zet ik dat allemaal bij elke inleiding )

Het was een saaie normale schooldag, was net klaar van school. Ik moest nog even een boek in de bieb zoeken. Toen ik weer naar buiten ging en mijn fietst pakte was er niemand te bekennen. Toen ik er op wilde gaan zitten hoorde ik een stem zeggen: 'Wacht even alsjeblieft.' Ik draaide me om en zei: 'Wie ben jij?'
'Ik ben Peter. Ik ben super goed bevriend met je broer.' Ik keek verbaasd en zei: 'Echt?' 'Ja.' zei de jongen knikkend. Ik zei: 'Oh oke.' 'Jij droomt er toch van om te gaan naar Neverland?' Ik lachte en zei: 'Wat?' 'Ja. Jij kijkt toch die serie Once Upon A Time? Helaas is dat maar half waar. Herken je mij al?' 'Robbie Kay?' vroeg ik. 'Bijna goed. Ik heb helaas een tweeling broer, en die is Robbie Kay. Ik ben Peter, Peter Pan. En voor jou, vandaag is het jou geluksdag, want jij mag met mij mee naar Neverland. ' zei Peter Pan met een grijns. Ik stapte op mijn fiets, maar Peter Pan pakte mijn fiets vast en zei: 'Ik ben nog niet klaar met jou. Je kent Henry nog wel? He?' Ik knikte. Peter Pan zei: 'Hij heeft helaas niet het hart van de grootste gelover. Of the heart of the truest believer.'



'Wie...Wie dan wel?' zei ik een beetje bang. Hij keek wel knap vond ik maar oke daar gaat het nou niet om. Hij is gevaarlijk.
'Ik heb gehoord van iemand dat jij het misschien bent. Dus laten we dat maar eens gaan uitzoeken he?' zei Peter Pan.


Ik keek best bang.
'Waarom kijk je zo bang?' zei Peter Pan. 'Jij vond mij toch zo leuk? Dat begreep ik. Ik weet alles over iedereen.' zei Peter Pan er achter aan.


( gewoon )
'Gewoon? Echt niet. Fenne kom op wij kunnen samen van deze stomme plek wegvliegen. Je fiets die tover ik wel in je garage en ik zorg dat je ouders niks merken. Dat ze vergeten dat jij bestaat.'
'Maar... Ik wil helemaal niet dat ze vergeten dat ik besta.' zei ik boos en verdrietig.
Peter Pan keek zo:


en pakte mijn kin vast en deed m een beetje omhoog en zei: 'Maar Fenne. Niemand houd van jou. Ik zei toch dat ik je in de gaten heb gehouden? Je hebt alleen maar ellende. Op Neverland wordt het leuk.'
Ik deed boos een stap naar achter en zei: 'Ga weg! Ik ga dood als ik mijn hart aan jou geef!'
'Fenne. Ik ga ervoor zorgen dat jou ouders je vergeten en dan zien we nog wel waar je het liefste wilt zijn. Op aarde waar niemand van je houd en niemand je kent of bij mij op Neverland.' zei Peter Pan.


( oke ik kom met je mee )
'Mooi zo. Het enige wat je hoeft te doen is te geloven. Dan kunnen we samen naar Neverland vliegen. Ik zal je hand in ieder geval vasthouden. En ik maak een krachtveld om ons heen dat niemand ons ziet vliegen, maar wij de rest wel kunnen zien. En hun kunnen ons niet horen, maar wij hun wel. Op Neverland zal dat krachtveld gelijk weg gaan.' zei Peter Pan. Ik zei: 'Dat is cool!'
Toen activeerde hij het krachtveld. Mijn fiets verdween in eens. Toen pakte Peter mijn hand vast en we vlogen. Ik zag in eens de jongen die ik leuk vond en ik was zo erg op hem aan het focussen dat ik dus na 3 meter vliegen al Peter zijn hand los liet en viel.
Peter pakte me gauw vast en zette me neer op de grond. 'Zat je naar hem te kijken? Waarom? Als je valt ben je dood he? Daartegen kan ik je niet beschermen. Oke wel, maar met een andere spreuk die ik niet over je heen heb gesproken. Dus gelukkig had ik je nog net op tijd.' Ik knikte en zei: 'Ja.' De jongen die ik leuk vond liep naar binnen. Ik keek naar hem toen die naar binnen liep. 'Verspil je tijd niet aan hem. Zullen we weer proberen te vliegen? Of wil je hier nog langer blijven in deze stomme plek met mensen die jouw toch niet begrijpen?' zei Peter Pan. Ik keek hem verbaasd aan en zei: 'Meen je dat echt?' 'Ja. Mensen begrijpen jou niet, maar ik wel. Ik echt. Ik geef om jou Fenne, dat is ook de reden waarom ik je naar Neverland mee neem.' zei Peter Pan. Ik werd helemaal blij. Hij pakte mijn hand weer vast en we gingen vliegen en dit keer ging het goed.
Tijdens het vliegen naar Neverland...
Ik keek best verdrietig.
'Waarom kijk je nou zo verdrietig? We gaan samen een geweldig avontuur beleven.' zei Peter Pan.
'Ja maar...Het is allemaal nep.' zei ik.
'Niet waar. Je gelooft er nu toch in? En zo lang wij beide geloven er in, is het echt. Ik beloof het je. Geloof me. Jij moet geloven in mij. Doe je dat? Ik geloof in ieder geval in jou.' zei Peter Pan. 'Ja.' zei ik. 'Ik geloof in je.' zei ik er achteraan. Ik weet niet wat het was, maar ik denk dat ik Peter Pan leuk begon te vinden. Echt leuk leuk. Hij was zo aardig. En hij meent dit toch allemaal oprecht? Dit is toch geen trucje? Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn, maar wat heb ik te verliezen? Niemand kent me meer. Letterlijk op dit moment is Peter Pan de enige die me kent. En straks the lost boys. En Felix. Ik heb veel over ze gezien en gehoord bij OUAT, maar was het allemaal waar? Want dat van Henry's hart was ook niet waar...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen