Foto bij H2

Ik pak mijn Athame uit mijn jaszak en laat het glinsteren in de zon. Hoeveel levens had ik hiermee al gered? Of gedood? Dat hangt af van je perspectief op het leven. Ik denk, als ik alles optel, aan 52 doden in drie jaar.
En nu wil je vast en zeker weten wat ik doe? Wel, ik dood de doden.


Alaïs Spiorad pov.

Van Gateshead naar Oxford was een lange weg had mijn moeder me gezegd. Dat is in totaal 300 kilometer wat gelijk is aan vijf slopende uren rijden, plus de tussenstops is ongeveer acht uur dat we moeten rijden met onze Land Rover. Gelukkig had mijn moeder me daar al voor gewaarschuwd, dus heb ik me er dan ook al op voorbereid. Ik zit nu al een uur in een boek te lezen, waarbij ik af en toe naar buiten kijken om het verhaal en de realiteit van elkaar te kunnen onderscheiden .

Wanneer ik mijn boek heb uitgelezen, leg ik het op het dashboard. Ik zucht en strek mijn rug een beetje uit in de beperkte ruimte die er is en kijk mijn moeder aan.
"Hoe laat is het?", vraag ik. " 'Zijn we er al?' ", antwoord ze in haar beste imitatie van mijn stem. Ik draai met mijn ogen en ze kijkt vlug op haar horloge.
"Het is bijna 10 uur. Over twee uur zullen we een tussenstop maken bij een tankstation om onze benen even te strekken en iets te gaan eten." Ik zucht inwendig in plaats van luidop, want ik weet, wanneer ik te veel zucht, dat ze geïrriteerd raakt. En een ruzie is nu wel het laatste dat ik wil in een auto. Ik frunnik wat met mijn ringen aan mijn vingers en kijk uit het zijraam.
"Hoelang is het nog rijden?", vraag ik behoedzaam en kijk naar het oliepeil die nog, spijtig genoeg, redelijk vol zat.
"Alaïs, je verveelt je is het niet", zegt ze iet wat geïrriteerd.
"Misschien...", mompel ik stil en leg mijn hoofd tegen het raam. De koude ruit dampt aan van de donkere lucht buiten en mijn warme hoofd ertegen. Ik zit weer rechtop en teken er een glimlachend gezichtje op.
"Nee! Niet doen, dan maak je de ramen vuil. Dat laat vegen na", zegt mijn moeder en ik kruis geïrriteerd mijn armen.

We zijn nu al één uur verder en ik verveel me nog steeds. Ik zit al de hele tijd naar buiten te kijken in de hoop een tankstation te vinden of een chauffeur die aan de kant staat te plassen of wat dan ook. Maar ik geef het langzaam op als de bomen maar blijven voorbij razen.
"Alaïs, ik heb eens nagedacht", o jee nu komt het, "Ik heb een goede school gevonden in Oxford, zodat je je laatste jaar kan afmaken. Dan heb je op zijn minst een diploma om later makkelijk een job te vinden", zegt mijn moeder.
"Mam, je weet dat ik moeite heb met het combineren van school en mijn hobby aka job. Met nadruk op 'job' dus ik heb geen diploma nodig."
"Je moet het niet combineren als je één van de twee laat vallen. Wat je nu doet, je... 'job' kan je niet voor altijd doen. Het wordt tijd dat je die Athame laat vallen en niet in de voetsporen van je vader treed. Anders eindig je zoals hem", zegt ze en ik werp haar een vernietigende blik toe.
"Ik ga absoluut de Athame van mijn vader niet laten vallen! Het zit in mijn bloed en dit is het enigste dat ik nog van hem heb!', roep ik tegen haar en het gesprek valt voor een tijdje stil. Ik ga boos onderuit zitten en kruis mijn armen.

Na nog een uur mindert de auto wat vaart en stoppen we voor een tankstation.
"Je mag verder doen met je… hobby, maar beloof me dat je kan bewijzen dat je deze twee dingen kan combineren en dat je extra voorzichtig bent", zegt mijn moeder voordat ze uitstapt om de auto vol te laten tanken. Ik haal opgelucht adem en maak mijn riem ook los. Ik ga weer rechtop zitten en wacht totdat mijn moeder klaar is, zodat we onze auto op de parking kunnen zetten om dan wat te gaan eten in het kleine restaurant. Mijn buik gromt bij alleen maar de gedachte eraan. Ik heb echt honger. Wanneer ik de klep van de auto hoor toegaan, weet ik dat ze klaar is. Ze loopt om de auto heen en stapt in. Ze start de auto, zonder haar gordel aan te doen en rijdt de kleine parking op. Als ik mijn ogen weer naar buiten richt, waar alleen maar bomen zijn, zie ik twee bloedrode ogen naar me terug kijken.

Reacties (2)

  • Creativitylab

    Ik heb ooit 17 uur in de auto gezeten. Das slapen, lezen, schrijven en slapen, hahaha.


    Ik ga snel verder! Ben erg benieuwd!!!

    3 jaar geleden
  • Allmilla

    Ik zou me ook vervelen denk ik hahaxD

    4 jaar geleden
    • Kaffaljidhmah

      Wie zou zich nu niet vervelen in die 8 uur.:)

      4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen