Foto bij H5

Wanneer ik plots de stem van mijn moeder door mijn oortjes hoor, geef ik het op en zet mijn mp3 uit. Ik trek de oortjes uit mijn oren en leg mijn hoofd dan achterover.
"We all live in a yellow submarine, Yellow submarine..." Deze dag kan gewoon niet meer erger.


Alaïs Spiorad pov.

"Hey, wakker worden lieverd! Het is tijd om onze benen te strekken!" roept mijn moeder en ik open langzaam mijn ogen. Ik kijk verdwaasd om me heen terwijl ik me uitstrek. Ik bots met mijn knokels tegen het raam en word er weer aan herinnerd waar ik ben.
"Je hebt een uur geslapen, kom je je benen strekken?" vraagt ze en dan pas merk ik dat we gestopt zijn en aan de rand van de autosnelweg staan geparkeerd. Mijn moeder stapt de auto al uit en ik maak rustig mijn riem los. Ik wrijf in mijn ogen om er zeker van te zijn dat dit geen levensechte droom is. Ik stap dan na veel aarzelen ook uit en een koude wind speelt met mijn haren. Ik bibber en trek mijn lange zwarte jas stevig toe. Ik loop naar mijn moeder toe die over het veld staart.
"Heb jij het niet koud?" vraag ik als ik merk dat ze geen jas draagt.
"Schat, weerwolven hebben het altijd warm, weet je nog? Ik verspil geen geld aan zaken die ik niet nodig heb", zegt ze als verklaring en ik mompel dan waarom ik het ook niet warm heb. Klaarblijkelijk heeft ze dat gehoord.
"Omdat je vader een vampier was lieverd en jij hebt die koude van hem geërfd. Dat is puur genetisch.” Ik draai met mijn ogen alsof ik zelf niet weet dat het genetisch bepaalt is.
"En wat heb ik eigenlijk van jouw geërfd? Ik heb bijna alles van mijn vader geërfd. Behalve dan dat mijn wonden niet zo rap helen en ik niet zo rap kan lopen als een vampier wat eigenlijk wel handig zou zijn in mijn geval en dat-"
"Wel, je kan in een wolf veranderen en ik vind dat al meer dan genoeg."
"De looks heb ik wel van mijn vader."
"Je lijkt meer op je moeder."
"Op jou?" Ik kijk naar haar zwarte haar, haar bruine ogen en haar iet wat kleinere gestalte dat allemaal sterk in contrast staat met hoe ik eruit zie: rood haar, groene ogen en een respectievelijke 1m73. Ze perst haar lippen op elkaar, alsof ze haar eigen mond voorbij heeft gepraat.
"Sommige genen zijn wat meer onderdrukt." Daar heeft ze misschien gelijk in.

Het was nog één uur rijden en dan waren we in ons nieuwe gehuurde huis. Mijn moeder had gezegd dat er een cadeautje was die op mij wachtte. En natuurlijk was ik nieuwsgierig, ik bedoel, een verrassing kan nooit kwaad. Een positieve verrassing alleszins. De tijd leek nu precies veel langer te duren dan verwacht of kwam het door de file. Ik probeer over de auto's te kijken, maar er staat een vrachtwagen niet ver voor ons die mijn zicht belemmert.
"Mam, wat is eigenlijk de reden dat je vampiers haat? Pap was toch ook een vampier", flap ik eruit, verbaast waar die vraag vandaan kwam en ik weet dat ik beter niet over dit gevoelige onderwerp had moeten beginnen. Haar ogen worden waterig en ik wil nog zeggen dat ze niet hoeft te antwoorden, maar ze begint al te vertellen.

Na een verhaal van ongeveer een half uur over hoe ze mijn vader heeft leren kennen in een dorp en hoe ze uit haar pack is gezet voor haar verraad, begint ze over de Volturi.
"Je vader was een goede vechter. Hij kwam altijd voorbereid, vocht als een tijger en ontweek alles als zeep in de douche,"
"Ook discussies?" grinnik ik, maar ze negeert me.
"Vooral tegen monsters en demonen, weet je, maar hij was niet opgewassen tegen de Volturi. En op een herfstdag hebben ze je vader naar hen toe gelokt met een groot geschenk om hem te feliciteren met het doden van een meester demoon. Jazromor, zo heette hij, was een demoon die niet alleen mensen aanviel, maar ook vampiers. Hij was heel machtig, omhulde alles in duisternis rond hem heen en was uit op een levenselixer gemaakt van vampiers. Dus de Volturi hadden natuurlijk al het belang erbij om hem weg te krijgen. Maar je vader is nooit terug gekomen. Sommigen zeggen dat hij bij het verbannen van Jazromor de zoon van een machtige vampier heeft opgeofferd. Dat werd bestraft met zijn leven. Anderen zeggen dat het door mij kwam. Dat de Volturi te weten waren gekomen dat hij met een wolf, mij, omging. En sinds die dag haat ik vampiers. Ze hebben mijn eeuwige liefde weggenomen, alsof het hen niet kon schelen wat ik zou voelen of hoe ik je alleen zou moeten opvoeden. Gewoon het gevoel niet te weten wat er is gebeurd is zo slopend. Ze hebben gewoon het recht niet... Maar jou haat ik natuurlijk niet", vertelt ze me nog met waterige ogen en een stevige grip op het stuur. Ik denk dan na over haar woorden. Maar hij is nooit terug gekomen en het zijn allemaal speculaties, misschien leeft hij-
"Het is mijn schuld dat-", begint ze maar ik val haar in de rede: "Nee mam, het is niet jouw fout. Maar mam, je zei dat hij nooit is teruggekomen, misschien leeft hij nog."
“Nee Alaïs, anders zou hij toch naar me zijn toegekomen?”

Reacties (2)

  • Creativitylab

    Oke, nu moet ik echt gaan slapen!

    Je hebt een fijne schrijfstijl! Morge lees ik verder!!! IEP!

    3 jaar geleden
  • Allmilla

    Dat weet ik zo nog niet...:D

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen