Foto bij 128 • De jongen die de verkeerde keuzes maakt

Ik ben weer terug van weggeweest! Did you miss me? Propably not, you just missed the story ghehe. Dankzij mijn brainstormmaatje Rachel heb ik alles even mooi kunnen uitwerken, dus ik hoop dat jullie het einde leuk gaan vinden! ^^
En voor de nieuwsgierige onder jullie, mijn toetsweek ging erg goed![/times]



Draco Malfoy p.o.v.

'Ik moet Dumbledore vermoorden, Eleanor, en ik heb je hulp erbij nodig.'
Het was doodstil. Alsof zelfs de wind was gaan liggen na het horen van Draco's woorden. Eleanor zat verstard op het bed. Ze had haar ogen nog niet van zijn gezicht geweken.
Draco keek haar strak aan, alsof hij elk van haar bewegingen als een antwoord wilde opvangen. Het probleem was alleen dat ze niet bewoog. Ze zei niks, ze bewoog niet, ze keek enkel. Hij wist dat het de grootste gok was geweest om haar de waarheid te vertellen over zijn tweede missie. Ze zou zijn opdracht in gevaar kunnen brengen door hem te verraadde, ze zou hem kunnen verlaten. Het kon allemaal, maar hij hoopte slechts op één ding: begrip.
Haar ogen groeide groot en hij wist dat ze nu begreep waarom Draco zo stil werd door wat ze gisteren had gezegd: hij zat in hetzelfde schuitje als zij. Haar moeder was een moordenaar en ze walgde ervan. En zijn vader was een Death-Eater, net als hij. Een moordenaar, net als hij ook zou worden. Ze zou van hem walgen, net zoals ze deed bij haar moeder. Draco bleef haar aankijken, haar volgende beslissing inschattend.
Uiteindelijk splitte haar lippen van elkaar en klonk haar stem zacht door de kamer. 'Dumbledore?' herhaalde ze nog een keer. 'Dat kan je niet doen, Draco, zeg me dat je dat niet gaat doen.' Het klonk meer vragend dan dwingend. Haar onzekerheid en vertwijfeling klonken door in de trillingen van haar stem. Ze wist niet meer wat ze moest denken.
'Ik heb geen keus,' antwoordde hij bitter. 'Het is hij, of ik.'
'En de school? De leerlingen? De leraren? Ze zouden ten doden opgeschreven worden.'
Hij fronste en stond op. Verward keek hij haar aan. Met elk woord dat haar mond verliet, liep de moed meer en meer in zijn schoenen. 'Ik dacht dat het je niets meer kon schelen.'
'Ik was boos, en wanhopig. I-Ik had nooit gedacht dat het Voldemort zou lukken. Ik bedoel.. Niet als..'
'Niet als Dumbledore er nog is,' vulde hij haar aan. Ze keek verbijsterd naar hem op. Draco bleef haar strak aankijken. 'Precies ja.'
Er viel een stilte. Een pijnlijke, ongemakkelijke en snijdende stilte. Draco bestudeerde haar. Haar handen trilde, haar ogen schoten van links naar rechts over de grond en ze beet bedachtzaam op haar lip. Hij kon het zweet haast zien uitbreken op haar voorhoorfd en vreesde het ergste. Net op het moment dat hij haar de vraag wilde stellen, gaf de ketting hem het antwoord dat zij hem niet kon geven. Met een schok stortte ze voorover van haar stoel, klauwend naar haar hals en kermend van de pijn.
Draco verroerde zich niet en keek haar enkel met teleurstelling aan. 'Je hebt je keuze gemaakt dus.' Het moment dat dit tot hem doordrong, ontglipte hem alle opgekropte frustratie. 'Hoepel dan maar op!' Een kolkende woede, diepe teleurstelling en gegronde verdriet woedde als een orkaan door zijn lichaam. Hij was altijd alleen. Zelfs nu het einde naderde, liet ze hem in de steek. 'Je was altijd al te zwak geweest, daarom heb ik het je niet verteld. Je bent net als ieder ander. Wanneer het er op aankomt, laat je me stikken.'
Haar lichaam trilde ongecontroleerd en hoewel het hem meestal aan de grond nagelde van de schrik, deed het hem nu niks. Ze keek naar hem op, terwijl ze krampachtig probeerde zichzelf van de pijn af te leiden. 'Draco, alsjeblieft.'
'Nee! Dat zielige gedoe zal me niet meer van mijn stuk brengen. Je lichaam heeft me misschien veel troost mogen geven de afgelopen maanden, medelijden kan je niet meer van mij verwachten. Zelfs als de wereld zich tegen ons keert?' hij lachte spottend, maar het klonk hem geacteerd in de oren. 'En nu keer zelfs jij je tegen mij.'
'Dat doe ik niet! Ik-' Ze krijste toen opnieuw een snijdende pijn over haar hals schoot.
'Je gegil lijkt me bewijs genoeg, Ella. Ik vertrouwde je. Ik heb je zoveel gegeven en ik dacht dat ik op je kon rekenen.' Hij wende zijn gezicht van haar schokkende lichaam. Het was een akelig aanzicht, maar ze verdiende niets minder. Hij dacht dat ze aan zijn kant stond. Dat ze bij hem zou blijven, om al dat hij haar had gegeven. Maar na wat ze had gezegd over haar moeder had hij aan haar getwijfeld. Hij wist dat ze het ooit zou vragen, maar hij had nooit aan haar vertrouwen getwijfeld, niet tot op dat moment. Het liefst had hij niks gezegd, hij wist dat haar beeld over hem zou veranderen als ze wist wat hem te doen stond. Haar liefde voor de school was immers toch nog groter dan hun vriendschap. Plotsklaps kon hij zien dat ze in al die tijd geen steek was veranderd. De ketting had gefaald, dat merkte het, en daarom werd ze nu gestraft. En hij zou geen medelijden tonen.
'Je moet naar me luisteren,' prevelde ze tussen haar gesnik door.
'Nee, je hebt genoeg gezegd. En je kan me niet tegenhouden. Mijn familie is wat belangrijk voor me is, belangrijker dan jij. Dat was altijd al zo en dat is niet veranderd. Ik moet het doen, snap je dat dan niet. Het hele jaar weet ik al wat me te doen staat. Ik ben een Death-Eater. Ik heb geen keus.'
'Je hebt altijd een keus,' fluisterde ze.
'Die heb ik nooit gehad!' schreeuwde hij woest. 'Je kan me niet van gedachten veranderen, Eleanor. Dit is wie ik ben, accepteer het of kwijn weg!'
Tranen biggelde over haar vuurrode wangen. Ze leek de kracht niet te hebben zich nog lang overeind te houden en nog kon ze er niet aan toegeven. 'Je bent zoveel meer,' fluisterde ze, voordat ze ineen zakte op de grond.
Het was stil. Behalve de wind die tegen de ramen sloeg en Draco's eigen gehijg, was het doodstil. Een opmerkelijke verandering in vergelijking met het kabaal van daarvoor. Het gaf hem de rillingen. Draco slikte een keer moeizaam en staarde naar haar roerloze lichaam. 'Ik heb geen keus. Het is mijn familie. Het is mijn taak,' herhaalde hij zwakjes. Hij liep naar haar toe en tilde haar lichaam van de grond. Ze ademde nog. Bloed droop van haar hals; de oude wonden waren opnieuw geopend. Hij kon zich de pijn niet voorstellen die ze had gevoeld. Even herinnerde hij zich de eerste keer dat hij haar zo vond, maar schudde die herinnering gauw uit zijn hoofd. Ze had hem in de steek gelaten. Haar beloftes waren niks waard. Hij voelde zich als een leeuw in haar buurt; sterk, groots, alsof hij de wereld in zijn eentje aankon. Maar nu voelde hij zich hulpeloos; als een jonge ree, door zijn moeder achtergelaten in het bos. Hij keek nog een keer op haar neer. Haar roze lippen, die hij zo vaak had gekust, waren gesloten en uit haar ogen, die hem altijd moed hadden geschonken, rolde nog een laatste traan. Haar lichaam, waar hij zoveel nachten tegenaan had gelegen, voelde warm in zijn armen. Ze kon hem niet meer verder helpen. Ze zou hem alleen maar in de weg lopen. Draco draaide zich om en liep met haar in zijn armen de kamer uit.

Zwijgzaam liep hij de kamer weer binnen. Zijn mouw was nog nat van haar bloed, maar zijn armen waren leeg. De achtergebleven geur van haar parfum hing nog om hem heen. Draco liep naar de grote houten kast en ging ervoor staan. Ze was weg. Hij stond er alleen voor. Opnieuw alleen. Een tweestrijd barste los in zijn hoofd. Had hij juist gehandeld? Was het eerlijk tegenover haar? Woest sloeg hij zijn vuist tegen de kast en had er direct spijt van, toen een vlammende pijn door zijn hand schoot. Draco vloekte. Zijn woorden echode door de kamer en toen was het weer stil. Hij staarde naar zijn bonkende hand. Het was zo stil om hem heen. Geen gelach, geen geroep naar zijn naam, gewoon stilte. Hij keek om naar het bed, waar de dekens nog slordig overheen lagen. Hij zou haar geur nog in de kussens kunnen ruiken. Zijn ogen flitsten naar de andere kant van de kamer, naar het bureau, waar de boeken van haar vader op verspreid lagen. Hij balde zijn vuisten en liep er vastberaden op af. De vakantie was al bijna weer over. Hij had nog krap 5 dagen om de kast te repareren. Hij had geen tijd te verliezen. Met zijn moeder in gedachten, pakte hij zijn staf en richtte zijn volle aandacht op de grote kast, in het midden van de kamer.

Reacties (10)

  • GoCrazy

    Ik denk dat Draco Dumbledore gaat willen vermoorden en dat Eleanor hem dan vermoord en dan Snape Dumbledore vermoord, maar het is misschien wel een beetje vergezochtxD

    3 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Draco! Je moet Ella niet zo dumpen!
    Vergeef haar en laat haar helpen!

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Ik vind dat hij haar eerste reactie moet vergeven, het is ook niet niets. Misschien draait ze wel bij.

    3 jaar geleden
  • Chantilly

    Natuurlijk heb ik jou gemist, meid! En ja, natuurlijk Ella en Dray ook, maar voornamelijk jou! Weet je waarom? Omdat ik van hen geen keuke berichtjes en kerstkaarten krijg en van jou wel ;-)
    Over berichtjes gesproken, volgens mij moet ik nog op een van je berichtjes reageren of was het jouw beurt?

    3 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Arme Ella :c
    en arme Draco, maar als zij samenweeken moet het wel lukken, right?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen