Foto bij 129 • Inbraak op Hogwarts




Er klonk zacht gemompel, maar het kon net zo goed een droom zijn. Het klonk dof, alsof ze onderwater zat. Eleanor knipperde met haar ogen en probeerde ze voorzichtig te openen. Het heldere licht van de kamer waarin ze zich bevond, weerhield haar daarvan. Haar beeld was wazig, maar ze zag een duidelijke schim van iemand zich over haar heen buigen. De rest van de omgeving was niet meer dan een paar gekleurde vlekken.
'Draco?' kwam er fluisterend over haar lippen, maar niemand leek het te horen. Meer geroep klonk, scheller deze keer. Ze kreunde vermoeid. Haar zichtbeeld werd eindelijk wat scherper en ze herkende de ruimte waarin ze zich bevond; de ziekenboeg.
'Ella?'
Haar naam. Ze bewoog haar hoofd in de richting waar het geluid vandaan kwam. Waarom voelde ze zich zo ellendig?
Twee blauwe ogen keken haar bezorgd aan. 'Dank Merlijn, je bent wakker.' Jayden liet zijn hoofd opgelucht hangen. Hij had haar hand vast en drukte haar gevouwen vingers tegen zijn voorhoofd.
Eleanor keek verwonderd om zich heen. Links van haar zat Alex en Davon ijsbeerde heen en weer aan haar voeten. Ze probeerde overeind te komen, maar Alex duwde haar terug in haar kussen. 'Doe dat nog maar even niet.'
'Wat.. Wat is er gebeurd?'
'Dat moeten we aan jou vragen,' zei Davon en keek haar aan. 'We dachten dat je in het weeshuis was.'
Ze keek onthutst naar de drie jongens en schudde haar hoofd. 'Ik weet het niet. Ik-ik kan me niks herinneren,' Ze fronste, 'denk ik.' Eleanor staarde peinzend naar de dekens. Ze had ruzie met Draco gehad, dat wist ze nog. Maar de rest leek ze niet meer voor geest te kunnen halen. Wat had hij met haar gedaan?
Er klonken gehaaste voetstappen en Zach verscheen aan haar bed. 'Ik kan Poppy niet vinden.' Hij keek Eleanor aan en zuchtte geërgerd. 'Hoe vaak moet ik jou hier nog in bed zien liggen dit jaar?'
Eleanor fronste. 'Hoelang lig ik hier al?'
'Vier dagen,' antwoordde Jayden bedroeft en keek haar aan. Hij had dikke wallen onder zijn ogen, alsof hij al die tijd niet had geslapen.
'Vier dagen?' herhaalde ze geschokt. 'En hoe kom ik hier? Wat is er gebeurd?'
'Alex heeft je gevonden.'
Eleanor keek om naar Alex, die Zach met een peinzend gezicht aankeek. Zijn armen lagen over elkaar. Hij leek duidelijk bezorgd. Toen draaide hij zijn hoofd naar haar toe en keek haar aan. 'Je lag bij de tonnen in de kelder. Bewusteloos en met een bebloede hals. Ik heb je hierheen gebracht en de anderen ingelicht. Jayden was nog in Londen, dus hij is direct teruggekomen naar school. Poppy wilde Dumbledore erbij halen, maar de hoofdmeester is niet te vinden.'
Eleanor legde haar hand tegen haar hals, maar in plaats van haar huid, voelde ze een verband. Nog voordat ze er iets over kon denken, vulde Zacharias haar twijfels aan met opluchting.
'Je kon de oude krassen van die val tijdens de wedstrijd nog zien zitten,' mopperde Zacharias, 'waarom draad je die ketting nog?' waarna Davon hem de mond snoerde met een boze blik. Davon keek Eleanor aan. 'Poppy kreeg de ketting niet af. Dus heeft ze geïmproviseerd.'
Eleanor keek de jongens een voor een aan, ze voelde zich betrapt. Gehaast probeerde ze een smoes te bedenken, maar voordat ze ook maar iets kom zeggen, kneep Jayden zachtjes in haar hand. 'Ella, we dachten dat je was aangevallen,' begon hij,' Is er iets dat je je kan herinneren? Zeg me niet dat het die lafaard van een Malfoy was, ik doe hem wat!'
Eleanor schudde gehaast haar hoofd toen de grip rond haar hand strakker werd. 'Nee, nee, zeker niet. Ik kan me niet herinneren wat er is gebeurd. De hele dag eigenlijk niet meer...' Ze keek voorzichtig tussen haar wimpers door. Ze leken niet het idee te hebben dat ze iets voor hen verzweeg. En de ketting leek hen gek genoeg niet zoveel te schelen. Een geleerd tovenaar zou er misschien wat van denken, bedacht ze zich, maar studenten zouden eerder personen dan objecten verdenken van beschadiging. Ze besloot er maar niks meer over te zeggen. Het enige dat ze moest doen was Poppy ontwijken.
'Ik-ik dacht..' Jayden wende zich af. 'Ik dacht dat je was gewurgd. Wij allemaal.'
'Gewurgd?' herhaalde ze.
'Hoe kan je nek anders zo bekrast zijn? Die ketting heeft in de daad je halve nek opengescheurd,' voegde Alex er aan toe. 'We waren doodsbang dat je niet meer wakker zou worden.'
Eleanor was verwonderd over de fantasie van de jongens. Ze begonnen hun eigen smoes voor haar en ze hoefde alleen maar te knikken. Ergens voelde ze zich schuldig dat ze hen zoveel zorgen bracht, maar het was niet haar fout. Draco had haar voor dood achtergelaten bij de tonnen. Hij had haar niet eens bij Poppy gebracht. Niemand kwam zo gauw in de kelder tijdens de vakanties. Het had uren kunnen duren voordat Alex haar had gevonden. Hoe kon hij haar dat aandoen?
'Ella, als het Malfoy was, dan kan je dat eerlijk zeggen. Hij kan je niks maken. Daar zullen we voor zorgen.' Jayden legde haar hand op het dekbed neer en keek haar vastberaden aan. 'Die rat zal leren van je af te blijven!'
De jongens meenden het, dat zag ze. Hun ogen spatten vuur, elk van hen. Ze was er zeker van dat Draco een aanvaring met hen niet zou overleven. Vier dagen in de ziekenboeg en ondertussen had Draco de kast natuurlijk al gerepareerd. De enige opluchting was dat Dumbledore niet in school was en dus was hij veilig. Ze moest Draco zien te vinden. Hij kon hier niet mee doorgaan.
'Ik weet niet wat er is gebeurd,' zei ze, 'maar het was Draco niet. Wie het ook was, het kan wachten tot de hoofdmeester terug is. Ik ben moe. Ik ga slapen.' Ze trok de dekens verder omhoog en keek het viertal jongens afwachtend aan.
'Als iemand achter je leven aan zit, dan kan het niet wachten,' opperde Alex.
Eleanor knikte. 'Niemand zit achter me aan. Wie in deze wereld zou iemand wurgen als ze toverstokken hebben?'
De jongens keken elkaar aan. Ze leek een goed punt te hebben gemaakt. 'Jullie geven Malfoy de schuld, maar die volbloed zou er niet eens aan denken een vinger naar me te verheffen als hij een toverstaf bij de hand heeft. Jullie theorie klopt van geen kant.'
Jayden knikte. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar hij bedacht zich. Een zucht rolde over zijn lippen en hij stond op. 'Goed, we laten je rusten. Ik kom vanavond nog wel even langs.'
Ze knikte en trok hem even aan zijn mouw. 'Jij hebt ook je rust nodig. Denk maar niet dat ik dat niet zie.'
Hij grinnikte en keek Alex aan. 'Kan ze nou nooit even aan zichzelf denken?'
Deze lachte vervolgens. 'Hoor wat je daar vraagt.' Hij tikte haar zachtjes tegen de wang en liep weg bij haar bed. 'Kom.' Hij gaf Davon een zachte por en liep vervolgens de ziekenzaal uit. Davon volgde hem op de voet en zwaaide nog een keer naar haar, niet helemaal zeker over de acties die hij moest nemen.
'Zorg maar dat je weer op de been komt,' zei Zacharias voordat hij de zaal ook uit liep. Jayden was de laatste die vertrok, maar hij leek er moeite mee te hebben.
'Hoelang ben je hier al, Jay?' vroeg Eleanor toen ze hem zag twijfelen.
Hij glimlachte. 'Ik ben niet weggeweest. Tot vanavond.'
Eleanor keek hem na, totdat de zware deuren achter hem dicht klapten. Met een plof liet ze haar hoofd in het kussen vallen. Ze staarde naar het hoge plafond en zuchtte. 'Wat hoopte je hiermee te bereiken, Draco.'

Toen de avond was gevallen en Jayden na het avondmaal nog even was langsgekomen, maakte Eleanor zich klaar om de ziekenzaal te ontvluchten. Poppy was de hele middag weggeweest en was alleen om een uur of zes langs geweest om even te checken of ze al was ontwaakt. Ze had haar een glaasje water aangeboden en even een kort praatje gemaakt, waarna ze iets mompelde over Professor McGonagall en weer wegliep. Eleanor vond het prima, voor haar minder gezeik, echter moest ze zorgen dat ze nu Professor McGonagall zeker zou ontwijken. Wanneer Dumbledore niet aanwezig was, heeft zij de touwtjes in hadden op Hogwarts en dan nog haar eigen Afdelingshoofd niet te vergeten.
Toen de klok zeven uur sloeg, sprong ze uit haar bed en liep de gang op. Ze wist precies waar ze Draco zou kunnen vinden. Hij moest bij de kast zijn, dat kon niet anders. Misschien was ze nog niet te laat.

Toen ze bij de trappen aankwam, stopte ze abrupt met lopen. Boven hoorde ze een hoop kabaal. Het klonk als ontploffingen, knallen en geschreeuw. Ze vloekte in zichzelf toen er een gat werd geblazen in een van de pilaren op de vijfde verdieping en grote brokstukken naar beneden denderden, waar gillende studenten de stenen wanhopig probeerden te ontwijken. Lichtflitsen schoten af en aan de relingen, gevolgd door meer knallen en gegil. Het was al te laat, de Death Eaters waren binnengedrongen. In een noodvaart snelde ze de trappen op en trok haar staf. Ze trof een chaos aan. Drie leden van Dumbledore's Army waren in een tovergevecht geraakt met onguur uitziende types. Eleanor hoefde niet te raden wie dat waren.
Met geheven staf stortte ze zich in het gevecht. 'Confringo!' brulde ze, waarna een van de Death-Eaters met een luide knal naar achter werd geblazen. Ginny keek geschrokken om en glimlachte dankbaar toen ze Eleanor zag. Ginny was misschien een van de weinigen geweest waarmee ze geen ruzie had gehad. Ze keek daarom ook niet raar op dat Eleanor haar plotseling bijstond. Ginny's aandacht werd abrupt weer getrokken toen er vlak naast haar een tweede knal klonk en stukken steen uit de grond omhoog werden belazen. Ze gilde en bedekte haar gezicht, terwijl ze instinctief weg sprong. Ze knalde hard op haar zij, maar stond al gauw weer op en ging in de tegenaanval.
'Wat is er aan de hand?' riep Eleanor, terwijl ze nog een spreuk afvuurde. Ze weerde krampachtig een krachtige spreuk, die met volle kracht de reling schuin achter haar aan gort blies.
'Death-Eaters,' riep Neville over het geluid van zijn eigen spreuken uit. De muur naast een zwaar behaarde Death-Eater stortte met een klap in. Een dikke stofwolk verspreidde zich door de gang. Eleanor hoestte en probeerde met toegeknepen ogen door de stofwolk te kijken.
'Opgelet! Protego!' Ron blokkeerde een spreuk van een van de Death-Eaters voordat deze Eleanor kon raken. Verwonderd keek ze hem een tel aan. Het was alsof iedereen haar gedrag was vergeten. Veiligheid ging voor alles. Haar hart voelde plotseling warm aan en ze glimlachte. Woest draaide ze zich om en hief haar staf om Ron's tegenstander een spreuk toe te werpen. 'Duro! Eet dat maar!' brieste ze naar de tegenstander, die compleet in steen was veranderd. 'Waar is Harry?! Declino alica!' De spreuk van haar tegenstander werd alsof door een pingpongbatje teruggekaatst en ontplofte met een harde knal in zijn gezicht. Deze knalde hard achterover en bleef liggen. Eleanor trok Ron hard opzij toen een spreuk rakelings langs hem heen schoot en de tegels op de grond in stukken brak.
'Hij is bij Dumbledore!'
Eleanor haalde uit met een krachtige Aqua Eructo-zweep en sloeg een van de Death-Eaters de balustrade af. 'Ik moet hem vinden!' Ze keek vlug over de balustrade en zag de gewonde Death-Eater overeind krabbelen. De man was spuuglelijk en verwilderd. Eleanor herkende hem, maar ze kwam niet zo gauw op zin naam. De man keek omhoog en snoof, voordat hij overeind probeerde te krabbelen. 'Dacht het niet, lelijkerd! Glisseo!' Grinnikend keek ze toe hoe de traptreden plots zo glad werden als een glijbaan en de Death-Eater schreeuwend naar benden gleed en daar hard tegen een muur aan klapte. Zo hard dat zijn rug een gat in de muur maakte, toen hij er tegenaan klapte.
'Je was altijd al een kei in duelleren, Ella!' grinnikte Ron toen ze zich van hem weg draaide.
'Ik moet Dumbledore vinden! Het spijt me!' Ze keerde zich en liep weg, maar voordat ze het schouwspel achter zich liet, hield ze halt bij de grote beelden in de hoek van de gang. Ze richtte haar staf erop en grijnsde. 'Piertotum Locomotor!' Met luid gekraak van rommelend steen, kwamen de beelden tot leven. Ze lieten gapende gaten achter in de muur.
Eleanor wees met haar staf richting de Death-Eaters. 'Oppugno! Veel plezier, jongens.'
De stenen hieven hun hoofden en beenden richting het tovergevecht. Ginny, Ron en Neville stapten geschrokken opzij toen de enorme beelden langs hen heen stormden en het gevecht aangingen met de Death-Eaters.
'Ik wist niet dat we dat konden doen,' sputterde Ron. Ze salueerde hem lachend. Gelukkig had ze nog iets geleerd van de aantekeningen van haar vader. Cerin haalde topprestaties bij duelleren. Ze glimlachte. Ergens, en ondanks de ketting, voelde ze zich ontzettend goed vandaag. Alsof de ketting zich had uitgeput met de aanval vier dagen geleden. Ze voelde een moment van vrijheid en nam daar spijtloos gebruik van. Eleanor keek omhoog naar het trappenhuis. Als ze complete vrijheid wilde hebben, dan moest dat nog even wachten. Ze moest Draco zien te vinden, voordat het te laat zou zijn. Draco was meer dan dit, veel meer. Hij was geen moordenaar. Hoe kon ze hem overtuigen dat dit niet de manier was om zijn familie te helpen?
Er moest een andere manier zijn. Een zonder bloedvergieten. En als dat niet zo was, dan hoopte ze op Merlijns baard dat Dumbledore hem zou kunnen ompraten. Er was altijd een andere manier. Er was altijd een keuze.

Reacties (6)

  • EvilDaughter

    Wow, Dumbledore gaat bijna dood! In de originele verhaal lijn dan, nobody knows whats gonna happen in this one

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Wauw, het einde nadert ineens snel! Ik wist dat het nabij was, maar niet zo nabij. Ik vraag me af wat die andere methode dan ineens zou zijn.Je maakt me benieuwd!

    3 jaar geleden
  • Altaria

    Alsjeblieft ga door!!!

    3 jaar geleden
  • Catmint

    Ohmigoshhhhh, snel verder!!!!

    3 jaar geleden
  • Chantilly

    Leah, ik hou van je, maar als je Draco/Ella iets aandoet, vergeef ik je nooit meer.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen