Foto bij 130 • Dumbledore's biechten

Zoals jullie al raden loopt het verhaal ten einde.. Huilhuilhuil. Ik heb hard gewerkt aan de laatste paar hoofdstukken, dus ik hoop echt dat het aan jullie verwachtingen voldoet ^^ Geniet van dit hoofdstuk! RIP Dumbledore (want dat viel te verwachten..)




Hijgend kwam ze op de zevende verdieping aan en rende de kamer achter het wandtapijt binnen. Ze riep Draco's naam, maar er kwam geen antwoord. In het midden van een grote open plek, vond ze de kast, met de deuren open en ze klemde haar kaken op elkaar. Hij was hier niet en ze had niet veel tijd meer over. Eleanor draaide zich met een ruk om en spurtte de kamer uit. Waar kon ze nog meer zoeken? Eleanor tuurde uit de ramen waar ze langs rende. Overal zag ze ontploffingen en gekleurde stralen over het terrein schieten. Buiten, in de hallen beneden, de gangen boven, overal werd gevochten. Veel leerlingen hadden zich vast in de gemeenschappelijke ruimtes verborgen en zover ze kon zien was heel Dumbledore's Army op pad en in gevecht met de Death Eaters. Het was pas toen dat Eleanor hoog in de lucht een helder groen licht ontdekte, waar een duidelijke vorm van een skelet en een slang te zien was. Haar adem stokte in haar keel. 'Het duistere teken,' fluisterde ze. Eleanor huiverde bij de gedachte aan de Quidditch Worldcup, toen ze voor het eerst gade sloeg op dit duivelse teken. Een herkenbaar gevoel van angst overviel haar lichaam en ze kon het niet wegschudde. Wat als ze te laat was?
Haar ogen schoten opzij, waar ze net het topje van de Astronomietoren kon en ze begon te rennen. Het kon niet anders dan dat hij daar moest zijn. Ze rende tot ze bloed in haar mond proefde en haar keel pijnlijk droog was, maar niks leek haar te hinderen. Onderweg ontweek ze ter nauwenood een paar afgevuurde spreuken, maar ze had geen interesse in de tovenaars achter de staf en rende door. Ze holde de trappen op, ondanks het brandende gevoel in haar kuiten en bovenbenen en kwam hijgend in het topje van de toren aan. Ze had zo snel gelopem, dat ze zelfs de verlamde Harry niet onder het platvorm had gezien, iets waar ze waarschijnlijk veel later achter zou komen. Haar hart raasde in haar borstkas en even was dat het enige geluid wat ze leek te horen, maar ze stopte abrupt met hijgen toen ze stemmen hoorde en keek opzij. In het heldere schijnsel van de maan, stond Dumbledore, ontwapend en met een vermoeide uitdrukking op zijn gezicht. Hij leek verzwakt, bijna ziekelijk. En tegenover hem stond Draco, zijn staf geheven en met strakke hand gericht op de oude man. Eleanor drukte zichzelf tegen de muur om zichzelf in de duisternis te verschuilen en keek toe.
'Draco, je bent geen moordenaar,' sprak Dumbledore kalm.
'Hoe kun je dat weten? antwoordde Draco meteen. 'Je weet niet waartoe ik allemaal in staat ben.' De bittere klank in zijn stem deed Eleanor rillen. Ze herinnerde zich zijn ijzige blik en het woeste gezicht van vier dagen geleden. Draco zat er helemaal doorheen. Hij was wanhopig, dat merkte ze wel. En wanhoop was gevaarlijk bij deze jongen.
'Dat weet ik heel goed,' antwoordde Dumbledore. 'Je had haast Katie Bell vermoord. En Ronald Weasley. En mij bijna, al het hele jaar lang. Maar ik begon me af te vragen of je hart hart echt bij je daden ligt.'
Draco snoof. 'Dat doet het.'
Dumbledore trok zijn wenkbrauwen op. 'En toch heb je het hele jaar zo goed voor de juffrouw Whelan gezorgd.'
Eleanor verstijfde. Had de man al die tijd door haar heen gekeken?
'Ik herkende haar gedrag,' ging hij verder, 'Haar moeder was niet veel anders. Het patroon klopte precies. Al moet ik zeggen, dat Eleanor sterker was dan Sarah. Zij kozen er beide voor om het voor mij verborgen te houden, maar Eleanor heeft na al die tijd nog niet toegegeven. Al weet ik niet zeker of dat komt omdat zij nog onwetend is van het doel.'
Draco slikte. 'U wist het?'
Dumbledore knikte kalm. Plotseling keek de man Eleanor recht aan. Zelfs in de schaduw leek hij haar te kunnen zien. 'Waarom kom je ons niet vergezellen, Ailionora.'
Draco keek met een ruk om. 'Wat doe je hier?!' siste hij, maar herstelde zich en richtte zijn aandacht weer op de hoofdmeester.
'U wist het?' Ze negeerde Draco en en liep het licht in.
Opnieuw knikte de man. 'Vanaf het moment dat je het bos in bent geslopen.'
'Waarom zei u er niks over?' vroeg ze ontdaan.
Dumbledore glimlachte. 'Het was jouw keuze, net zoals het Draco's keuze was om dit verborgen te houden.'
Eleanor blikte even op Draco, maar herstelde zich toen weer en keek de hoofdmeester aan. 'U wist het van hem?'
Hij knikte opnieuw en nog voordat hij zijn hoofd weer stil kon houden, had Eleanor haar staf getrokken en richtte deze op de hoofdmeester. 'Ik weet niet hoeveel tijd ik nog heb, maar ik wil over mijn moeder horen.'
De man leek even verrast door haar beslissing, maar knikte. 'Natuurlijk. Wat ik je nog wel wil meegeven is dat je moeder niet het eerste slachtoffer was.'
'Op Hogwarts?'
Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, dat niet. Niet naar mijn weten althans.'
'Waarom benoemt u het dan? Ik wilde over mijn moeder horen,' zei ze eisend en zette een stap dichter naar Dumbledore toe. Ze wist wat Draco's taak was, wist dat de Death Eaters dichtbij waren, maar als Dumbledore deze avond zeker zou sterven, dan was dit misschien haar enige kans op antwoorden. Ze was zeker dat Dumbledore alle antwoorden had. Ze kon het voelen.
'Goed,' antwoordde deze nog steeds kalm. Eleanor begon zich er aan te ergeren. De professor merkte het, maar ging er niet op in. 'Jouw vader, Cerin, zat al een tijdje achter haar aan. De hele school wist het en mij was het zeker ook niet ontgaan. Zoals je al weet, was hij een liefhebber van eeuwenoude voorwerpen. Ik schonk hem een boekje, misschien heb je er wel eens over gehoord? The tales of Beetle the Bard.'
Eleanor schrok toen Draco naast zich een scherpe ademteug nam. Ze keek hem met opgetrokken wenkbrauw aan, maar ging er njet op in.
'Wel eens van gehoord,' antwoordde ze en keek de man weer aan.
'Ik gaf hem een kopie uit de bibliotheek. Hij vond het prachtig. Sommige zien het niet in, maar er komen veel eeuwenoude voorwerpen in het boekje voor. Voorwerpen uit oude legendes. Ik vertelde hem erover, aangezien ook ik in mijn verleden een poging had gewaagd Meneer Beetle's verhalen na te jagen. Waar ik natuurlijk niet op had gerekend, was dat hij daadwerkelijk zou slagen in het vinden van een van deze magische voorwerpen. In mijn beleving was dat onmogelijk zonder de juiste informatie, maar zelfs zonder die informatie leek hij iets te hebben gevonden.'
'Wat bedoeld u hiermee?' Eleanor was het wachten zat. Ze had het idee dat de man er een spelletje van maakte.
'Ik bedoel, dat Cerin degene was die dat aan je moeder gaf,' hij wees naar haar hals. 'Natuurlijk wist de stakker niet dat het vervloekt was. Als hij meer had opgelet, dan had hij dat geweten. En je moeder nam het natuurlijk aan, ze dacht er niks over behalve dat het prachtig en antiek was.'
Eleanor keek hem beduusd aan. De woede die onderin haar buik had liggen borrelen, begon langzamerhand te koken. 'Als u erover wist, waarom heeft u er dan niks aan gedaan? Waarom moest mijn moeder? Waarom moet ik lijden?'
'Dat heb ik nooit gewilt, Eleanor, maar sommige gebeurtenissen zijn niet voor het heden te begrijpen, maar voor de toekomst om van te profiteren.'
Eleanor fronste bedachtzaam. 'Wat bedoeld u?'
'Ik bedoel dat net als Draco hier nu op het punt staat mijn leven te beëindigen, dit voor iedereen nu onbegrijpbaar is, maar voor de toekomst zal dit nuttig zijn.'
'Uw dood is nuttig? U wist dat u zou gaan sterven?' vroeg ze vol ongeloof.
Hij knikte langzaam. 'En ik wist ook dat jij hier aanwezig zou zijn, Ailionora. Deze gebeurtenissen zijn enkel middelen om een doel te bereiken. Een doel groter dan je je kan voorstellen.'
'En u wist ook dat de enige uitweg voor mij zou betekenen dat ik een moord moet plegen?'
'Correct. Een pientere studente als jij. Ik wist zeker dat je het zou uitvogelen.'
Ze schudde langzaam haar hoofd. Even liet ze de stilte overheersen, maar keek hem toen weer aan en sprak. 'Wat zou mij ervan weerhouden om Draco's taak nu niet over te nemen? U zou sterven en ik zou van dit vervloekte ding af zijn.'
Dumbledore glimlachte. 'Natuurlijk had ik kunnen verzinnen dat je dit zou zeggen.'
Ze bleef hem in stilte aanstaren en had het idee dat als ze niet gauw zou ophouden met fronzen, de lijnen voor altijd op haar voorhoofd zouden blijven staan.
'En als dat is wat ik moet doen, waarom zou ik dat dan niet doen?'
'Omdat dat niet is wie jij bent, Eleanor,' sprak hij rustig en glimlachte. 'Een onschuldige vermoorden, dat is niet wie jij bent. Er zal meer van je verwacht worden, en daar zal je hulp bij nodig hebben. Het zit niet in jouw aart om die stap te zetten. Bovendien zou het niet helpen ook.'
'Genoeg gekletst!' schreeuwde Draco plotseling en duwde Eleanor aan de kant met zijn arm. 'Dit gaat helemaal nergens over. U loopt alleen maar tijd te rekken!'
Beneden werd plotseling hard geschreeuwd en er klonken harde knallen; het was duidelijk dat er werd gevochten op de wenteltrap naar de Astronomietoren.
'Waarom zou ik tijd rekken, Draco? Ik kan geen kant op. Je vrienden zijn al onderweg. Maar we hebben niet veel tijd meer over, laten we het even hebben over je opties.'
'Mijn opties!' zei Draco verhit. 'Ik heb de toverstaf in handen. Ik sta hier om u te vermoorden.'
'Laten we dat alsjeblieft afdoen als de onzin die het is. We staan hier al een tijdje en als je echt van plan was me te vermoorden, dan had je dat al lang gedaan.'
'Ik deed het voor Eleanor! Zij verdiende haar antwoorden,' brieste hij en keek haar kort even aan.
'Maak jezelf dat nou niet wijs. Draco, het hele jaar heb je niemand kwaad gedaan, al heb je daar erg veel geluk mee gehad, natuurlijk. Maar desondanks kan ik je helpen, Draco. En jou ook Eleanor.'
Eleanor keek even op en staarde man aan.
'Er is voor jullie beide nog hoop.' Er viel een korte stilte en toen keek hij Eleanor aan. 'Ik heb je altijd al kunnen helpen, Eleanor. Het was mijn fout dat je in deze situatie terecht bent gekomen. Als ik in het sneller was geweest, dan had ik kunnen voorkomen dat je de ketting in handen had kunnen krijgen. Dan was dit anders gelopen.' Hij keerde zich tot Draco. 'Draco, sluit je bij ons aan. We kunnen je verbergen. We kunnen zelfs nog leden van de Orde naar je moeder sturen, zodat zij kan onderduiken. Je bent geen moordenaar, Draco, je hebt een keuze.'
Draco's hand trilde hevig en hij leek een gevecht te voeren om de juiste woorden te vinden. Eleanor liet Dumbledore's woorden door haar hoofd stromen. Welke kans had ze nu eigenlijk? Als Dumbeldore meer wist, dan was dat haar kans op ontsnapping. Hij had veel macht en zou Draco net zo goed kunnen helpen. Ze keek achterom naar de trap. De Death Eathers waren er nog niet. Er was nog een kleine kans dat dit omgedraaid kon worden. Eleanor keek Draco peinzend aan en toen maakte ze haar beslissing. Ze greep zijn arm vast. 'Doe het niet, Draco, alsjeblieft,' smeekte ze hem. Ze keek hem hoopvol aan. 'Je hoorde hem, hij kan ons helpen.'
Draco trok zich ruw los uit haar greep en zette een paar passen bij haar vandaan. 'Je laat je door hem misleiden. Scheer je weg! Straks merken de Death Eaters je op en dan kan ik je niet beschermen.'
'Ik hoef je bescherming niet!' gilde ze. De frustraties waarmee ze de afgelopem dag mee had gelopen, deden de emmer eindelijk overlopen. 'Ik red mezelf wel! Jij zette mij aan de kant, als oud vuil. Liet me voor dood achter in de kelder.'
Draco keek beledigd naar haar om. 'Ik zette jou aan de kant? Jij liet me in de steek. Je probeerde mij van mijn taak te houden, nu nog steeds. Maar dat is te laat nu. Ik maak mijn taak af.'
Dumbledore lachte vriendelijk. 'Ik betwijfel het. Doden is niet zo eenvoudig als de onschuldigen denken. Eleanor, jouw moeder kan dat beamen.'
Eleanor keek Dumbledore strak aan. 'Dat weet ik, maar ik ga diezelfde fout niet maken.'
'Wat?' Draco keek abrupt naar haar om. 'Dan zit je er voor altijd aan vast. Zou je liever het leven redden van een zielig modderbloedje dan je eigen?'
'Ja.' De ijzige toon in haar stem deed Draco schrikken. 'Het zou mijn ziel breken als ik dat zou doen. En de jouwe ook als je hiermee doorgaat. Draco, wat je familie ook mag zeggen. Je bent geen moordenaar. En je hoeft je niet te verlagen tot die titel.'
'Houd je mond!'
'Nee! Nee, ik ga verdomme mijn mond niet houden, Malfoy! Ik ga hier niet staan niks doen en jou deze domme actie voort laten zetten!'
'Een actie die mijn leven en dat van mijn familie kan redden! Een paar maanden geleden wilde je nog alles doen om jezelf te bevrijden en nu kruip je met je staart tussen je poten terug?! Lafaard!'
'Ben ik een lafaard omdat ik het leven van een ander spaar? Ik kan niet zomaar iemand vermoorden, Draco. Titels zeggen mij niks. Modderbloedje of volbloed, ik ga het niet doen!'
'Het is ook niet zo simpel als het lijkt, Eleanor,' sprak Dumbledore plotseling en ze keek hem aan. 'Wat is niet zo simpel?'
'Je gaat er vanuit dat je een moord moet plegen en daar zit je correct, maar de spelregels zijn toch wat ingewikkelder.'
'Spelregels?' sneerde Draco. 'U vindt dit een spel? Haar lijdensweg is een spel voor u?'
Hij hief langzaam zijn hand. 'Dat zeker niet, meneer Mafloy, maar de vloek is ingewikkelder dan het lijkt.'
'Vertel het me dan! Wat moet ik doen?'
Dumbledore glimlachte, maar voordat hij nog iets kon zeggen, klonk er een schel gelach achter hen en Eleanor en Draco draaide zich met een ruk om. Vier donker gekleden figuren verschenen bovenaan de trap. De eerste herkende Eleanor maar al te goed en ze slikte een keer moeizaam, voordat ze een stap naar achteren zette. Het was Bellatrix. De man achter haar herkende ze ook. Die had ze een paar minuten geleden nog van de balustrade afgeworpen; Greyback, de weerwolf. Instinctief zette ze nog een stap achteruit.
'Kijk, kijk. Wat hebben we hier?' grinnikte Bellatrix nijdig. Haar ogen schoten de kamer rond en bleven hangen bij Eleanor. 'En wie ben jij?' Ze hief haar staf, maar voordat ze iets kon doen, ging Draco breed voor haar staan. 'Ze hoort bij mij.'
De vrouw kantelde haar hoofd en keek hem onderzoekend aan. 'Ik kan me niet herinneren dat we toestemming hebben gegeven een vriendinnetje mee te nemen?' Ze likte haar lippen af en Eleanor huiverde, maar Draco week geen moment van haar zijde. Eleanor keek de vrouw aan. Ze wist wat voor type Bellatrix was. Als ze niks zou zeggen, dan zou het haar ondergang betekenen. En hoewel het tegen al haar weten in zou gaan, wist ze dat haar mond opentrekken haar een kans op leven zou geven. Als Bellatrix accepteerde wat ze zou zeggen, dan had ze een kans op leven. Ze haalde een keer diep adem en duwde Draco aan de kant. Ze keek Bellatrix fel aan en snoof een keer. 'Wie zegt dat ik zijn vriendinnetje ben? En wie zegt dat het mij ook maar iets uit maakt of ik hier hoor of niet. Ik ben hier voor iets anders en jullie storen mij.' Haart hart bonsden in haar keel en overal voelde ze het zweet uitbreken, maar ze probeerde niks van haar angst te laten zien aan haar vijand. Ze hield haar gezicht strak in plooi en balde haar vuisten.
Bellatrix keek haar met grote ogen aan, knipperde een keer overdreven met haar ogen en grijnsde. 'Pittig.' Meer zek ze niet, want ze wende zich tot Draco. 'Goed gedaan, Draco. Nou, maak je taak af,' siste ze.
'Wat doen we met het meisje?' vroeg een kale Death-Eater die achter haar stond.
Greyback grijnsde. 'Ik wil haar met alle plezier de deur wijzen.' Zijn ogen gleden hebberig over haar lichaam en Eleanor rilde.
Bellatrix hief haar hand en draaide met een ruk haar hoofd naar hem om. 'Nee. Je hoorde het. Ze hoort bij hem.' Ze keerde haar hoofd en keek grijnzend om naar Dumbledore. 'Nou, waar waren we.' Met een ruk keek ze om naar Draco. 'Waar wacht je op, neefje, doe het!'
Draco knikte en keek de hoofdmeester aan, maar er kwam nog geen woord over zijn lippen. Eleanor staarde naar hem en besefte zich dat hij twijfelde.
'Laat mij begaan! Dit schiet niet op,' blafte een van de Death Eaters.
'Nee,' siste Bellatrix terug. 'We hebben onze bevelen. Doe het, Draco, doe het nu!'
Draco slikte en keek Dumbledore weer aan, die nog altijd geen woord gesproken had. Draco's hand trilde hevig en zijn gezichtsuitdrukking veranderde per seconde. Eleanor wilde wat doen. Haar handen trilde toen ze ze wilde opheffen.
'Eleanor, niet mee bemoeien.'
Eleanor schrok van de klank in Dumbledore's stem en ze keek hem aan. Zijn gezicht stond ernstig, hij meende het. Eleanor knikte zwakjes en probeerde zich in te houden. Ze keek nerveus de kamer rond en toen weer naar Draco. Ze mocht niks doen. Hij beschermde haar, dat realiseerde ze zich. Als ze hen in de weg zou staan, of ze nu hoorde bij Draco of niet, ze zouden zich van haar ontdoen. Eleanor hoopte vurig dat Dumbledore een plan had.
'Hij heeft er het lef niet voor! Ga opzij, jongen, en laat een van ons-' De Death Eather werd abrupt gestopt in zijn zin, toen een volgend figuur de toren betradt. Eleanor hield haar adem in toen ze zag dat het Snape was die naar binnen liep. Even had ze hoop. Draco zette abrupt een stap opzij. Er viel een doodse stilte, totdat een enkel gefluister deze verbrak. 'Severes.'
Eleanor schrok van de klank in zijn stem. Dumbledore was de gehele avond kalm geweest, zeker van zijn zaak en nu, maar nu klonk het woord haast smekend. En die klank deed Eleanor rillen. De hoop verdween als sneeuw voor de zon en maakte plaats voor meer angst. Eleanor volgde Snape geluidsloos. Hij richtte zijn ogen een keer op haar, maar sprak niet. Opeens was het haar duidelijk wie Draco's hulp van binnenuit was geweest en dit beangstigde haar nog meer. Al die tijd had de man geweten dat zij en Draco met elkaar omgingen en waar ze mee bezig was en ze had geen idee. Snape wende zijn blik van haar af en keek om naar de hoofdmeester. Deze staarde hem in stilte aan. Eleanors hart bonkte zo hard dat ze bang was dat iedereen het kon horen. Toen sprak Dumbledore opnieuw. 'Severes.. Alsjeblieft..'
De toon in zijn stem, brak Eleanors hart. Haar hand greep naar Draco's jasje. Ze wist niet meer wat ze moest doen. Ze wilde wat zeggen, maar ze durfde niet. Ze stond vastgenageld van angst. Alsof de atmosfeer in de kamer van alle kanten tegen haar aandrukte en haar ervan weerhield ook maar een kant op te leunen. Ze wilde naar voren stappen, maar haar benen luisterde niet naar haar. Ze wist dat als ze ook maar iets zou doen, dat haar dood zou betekenen. Of nog erger, ze zouden Draco en zijn familie wat aan doen, omdat zij in de weg stond door zijn schuld. Ze moest wat doen, ze wilde wat doen. Plotseling ving een snelle beweging naast haar haar aandacht op. 'Avada Kedavra!' Een groene straal ontsprong uit Snape's toverstaf en raakte Dumbledore op de borst.
Eleanors hart sloeg een slag over. Ze schreeuwde, maar ze werd al gauw de mond gesnoerd door Draco, die haar stevig tegen zich aandrukte. Ze voelde een druk zo hevig op haar borst, dat ze haast niet meer kon ademhalen. Vol afschuw keek ze toe hoe Dumbledore's lichaam als een lappenpop achterover viel. Hij tuimelde over de borstwering en verdween uit het zicht.

Reacties (7)

  • Teal

    Jeeeeeeeetje
    Ik heb in 2 dagen het verhaal tot hier gelezen, tegen al mijn principes in, aangezien ik echt moest leren... Gelukkig voor mij is dit het laatste hoofdstukje, zodat ik niet verder kan worden afgeleid haha!
    Maar toch, schrijf maar snel verder!

    3 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Nee! Snape normaal vind ik je geweldig, maar had je nog niet heel even kunnen wachten zodat Dumbledore Ella antwoorden kon geven?

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omg super spannend!!!!!!
    X

    3 jaar geleden
  • Altaria

    *raise your wand for Dumbledore*
    OMG WAAROM HEBBEN WE NU NOG GEEN ANTWOORDEN?!

    3 jaar geleden
  • Catmint

    Dat is balen, heeft ze nog geen antwoorden.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen