Foto bij proloog

...

We houden elkaars handen stevig vast en staren naar de tv.
Ik slik hoorbaar, mijn grote zus huilt en mijn kleine broertje drukt zijn gezicht in mijn moeders armen.
Een schok gaat door me heen zodra we een bom horen vallen, het is de tv maar. Maar toch... het is niet live. Maar toch...
'I-is d-district 13 nu... nou...'
Er komt geen antwoord maar het is wel duidelijk.
Ik klem me vast aan mijn zus en tranen stromen over mijn wangen. Weg... boem... plats... dit kan ook ons overkomen, zomaar... in één keer zouden we bedolven zijn.
Opeens houdt het akelige geluid op en verschijnt president Snow, met op zijn armen Coriolanus Snow.
Machtig geklap stijgt op uit het plubliek. Tot Snow ze tot stilte maant en begint te spreken:
'Inwoners van Panem! Wij zagen net wat er met 13 is gebeurd. De rebellen hebben het opgegeven en ik ben aan de macht...' er volgt een heel verhaal over wat er allemaal is gebeurd.
Ik hoef het niet te horen, ik hoef het niet te zien. Ik knijp mijn ogen dicht en dan ook mijn oren. Hoe lang zit ik zo? 5 minuten... 15?
Opeens word ik geduwd en val bijna om. Zodra ik mijn ogen en oren opendoe hoor ik gegil, gehuil en ik zie geschokte witte gezichten.
'Wat...'
'Ayden...' fluistert mijn zus. 'Er zijn... e-er zijn h-hongerspelen georganiseerd...' de tranen lopen over haar wangen.
Ik begrijp het niet. 'Wát is georganiseerd?'
'De hongerspelen Ayden!' Roept mijn broertje. 'Volgend jaar kan ik ook getrokken worden!' en hij barst in tranen uit.
Alles loopt opeens in de war in mijn hoofd. Wat zijn "hongerspelen"? Hoezo "getrokken"? Ik kijk mijn zus heel verbaasd aan, ze knikt, doet ook al is het verplicht kijken de tv uit en staat dan op.
Ze wenkt me en ik laat mijn huilende familie achter.
De gang is stil, kil, donker en krakerig.
'Wat?' fluister ik, ik weet niet waarom ik fluister, niet nodig...
Mijn zus haalt diep en haast getraumatiseerd adem. 'Om ons niet te laten vergeten dat we niet opkunnen t-tegen het capitool. D-daarom...' Ze stopt even.
'Wat?!' roep ik, nu wil ik het weten!
'Daarom wordt er elk jaar... vanaf nu, uit elk district een jongen en meisje tussen de 12 en 18 jaar getrokken, en die worden in een soort arena gestopt om daar te vechten tot de dood. Wie verliest... is dood. Wie wint... hoeft zich nooit meer ergens zorgen over te maken.'
Ik staar met mijn mond open voor me uit. Het dringt niet echt tot me door.
'Dussssss...'
'Dus wat?' Ze begint weer te huilen en omhelsd me dan. Terwijl ik me tegen haar aandruk schrik ik, een steen beland in mijn maag, een brok komt in mijn keel en met een vervormde stem zeg ik:
'12 en 18 jaar...? T-twaalf en... twaalf en... ik ben 14... d-dus... jij bent 16! D-dus...' Stotter ik.
Brinnef knikt: 'Ja, wij kunnen getrokken worden.' en de tranen stromen weer over haar wangen. We lopen ons kamertje in en stappen in bed. Ik moet niet huilen, ik voel me alleen heel raar.
Wat is er nou eigenlijk zo erg aan een arena? Is dat wel erg?
Ik stel het me heel anders voor dan het is... dat ontdek ik later wel...

Reacties (9)

  • AnnyXX

    Wow, dit is GEWELDIG! snel verder!

    (sorry dat ik dit zo laat lees, ik kon opeens niet meer inloggen)

    3 jaar geleden
  • Blaaskaak

    Snel verder

    3 jaar geleden
  • Ikbenerniet

    Hallohaleluja dis is spannend! Abo!

    3 jaar geleden
  • AnneFrank

    EN DAT WAS DISTRICT 13 DAMES EN HEREEEEEEN

    3 jaar geleden
  • lisax_

    OMG ZOOOO GOED!!!!!!!!! ABOOOOO

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen