Foto bij hoofdstuk 1

Hey allemaal, hardstikke leuk dat jullie mijn verhaal volgen! Maar nu heb ik nog een verhaal dat jullie zeker niet willen missen.
Het is geschreven door AmeranthaGaia, een fantastische schrijfster!
Ik hoop dat jullie een kijkje nemen hier is de link:

https://www.quizlet.nl/stories/159668/the-broken-promise--the-hunger-games/


Zwetend wordt ik wakker, mijn vingers zijn koud en klemmen zich om het koude dekentje dat ik met mijn zus deel.
Ik haal diep adem en stap uit bed, mijn tenen zijn koud, splinters blijven in mijn huid klemmen en de vloer kraakt enorm. Ik loop stilletjes naar de keuken en staar naar het houten bordje dat er hangt:


Ayden
Danley
Brinnif
Ester
Charles,
voor altijd samen in district 5


Ik bijt op mijn lip en kleed me vlug aan. Geen ontbijt voor mij, hoe erg mijn buik ook pijn doet... Danley verdient het eten vind ik, niet ik.
Ik stap naar buiten. Mensen in strakke zwarte of witte pakken lopen rond met papieren in hun handen en elektrische dingen.
District 5, elektrisiteit en electronica.
'Massie!' Ik klop hard op het raam.
De deur vliegt open en mijn beste vriend springt in mijn armen.
'Ik wil niet gekozen worden.' fluisterd hij.
'Nee ik ook niet,' komt er nogal onverschillig uit mijn mond.
Heel even trekt Massie zijn wenkbrauwen op.
'Z-zullen we gaan helpen?' vraag ik vlug.
Hij knikt.
De wind is ijskoud en de steentjes prikken onder mijn voeten. Toch lopen we net als normaal... normaal dat geen normaal meer kan en zal zijn...
Langzaam lopen onze voeten het verwoeste deel van ons district binnen. We beginnen over de puinhopen steen en hout te klimmen.
'Daar,' ik wijs naar een oude vrouw die huilend twee houten stokken tegen elkaar rechtovereind probeert te laten staan, maar het valt steeds om.
'Hallo,' zeg ik vriendelijk.
Ze draait zich geschrokken om en aait me dan onverwacht zacht over mijn gezicht. 'O jongen... o, oh jongen...' ze kijkt op en geeft Massie opeens een knuffel. 'Wat vreselijk dat ze dit jullie aandoen!' roept ze.
Ik kijk haar met grote ogen aan, schud mijn hoofd en til moeiteloos de twee houten stokken tegen elkaar.
'Dankjewel.' fluistert de vrouw, 'willen jullie iets lekkers?'
Iets lekkers? IETS LEKKERS! Nu, nu... vraagt een oude arme vrouw aan mij of ik iets LEKKERS wil??!!!!
'Ja lekker,' zegt Massie, ik kan hem wel wurgen. Wie zijn wij om een oude vrouw haar "lekkers" af te nemen?
Ik schaam me diep.
Ze wenkt ons mee en loopt tot onze verbazing (moeiteloos) over het puin heen naar haar huisje. Ze klopt aan en een oude meneer doet open. Ik zie zijn hart gewoon bijna smelten.
'Hier neem maar gauw.' Ze geven ons gewoon een complete bak met koekjes. 'Zelf gemaakt.' De vrouw glimlacht en vraagt dan hoe we heten.
'Ayden.'
'Massie.'
'God laat deze kinderen leven.' prevelt ze en sluit dan de deur voor onze neus dicht.
'Oooké.' zegt Massie, dan rennen we weg en barsten in lachen uit.
We verdelen de koekjes, ik dwing mezelf om niets te nemen en ik stap vrolijk mijn huis binnen.
'Hallo! Ik heb lekkers!' roep ik, gelijk springt iedereen op me af. Ik heb 12 koeken, dus iedereen krijgt er in iedergeval 2. Ik vindt dat Danley en Brinnif en nog een verdienen dus ik geef de overgebleven aan hun.
Dan ga ik bij een raam zitten en eet alsof dit de eerste en laatste keer is...



Reacties (7)

  • AnnyXX

    Wow! Super vet!

    Ik ga ook bij je vriendin kijken....

    3 jaar geleden
  • Blaaskaak

    Dit is super geschreven! Je bent een natuurtalent! SNEL VERDER

    3 jaar geleden
  • TropiaXL

    Geweldig! Snel verder!

    3 jaar geleden
  • Ikbenerniet

    Halleluja!

    3 jaar geleden
  • AnneFrank

    Vettttt!!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen