Foto bij H12

Het huis begint langzaam te beven, het teken dat het ieder moment kan gelijk gemaakt worden met de grond. Wanneer ik net over de drempel ben van het huis, voel ik hoe ik door de lucht word geblazen en 10 meter verderop beland. Ik val met een harde klap op de kiezelsteentjes en alles om me heen wordt wazig, om dan in een zwarte massa te veranderen.

Alaïs Spiorad pov.

Ik open langzaam mijn ogen en voel de stekende pijn rond mijn buik, maar mijn pols deed toch het meeste pijn. Ineens komt alles weer naar boven: de Djinn, de anaconda, de explosie. Ik sta langzaam op en voel over heel mijn lichaam pijnlijke steken gaan. Wanneer ik op ben gestaan, stap ik wankel naar mijn Athame die 2 meter verderop ligt, tussen het hout. Hier en daar brandt er nog een klein vuurtje, maar ze waren niet gevaarlijk voor de omringende bomen. Ik raap mijn Athame op en veeg hem dan schoon met de mouw van mijn jas. Ik stap dan naar de auto en doe hem open.

Wanneer ik ben ingestapt, bekijk ik me in het spiegeltje van de auto en merk dan dat mijn gezicht vol met schrammen zit. Dat word wat als ik thuis kom. Ik start de auto. Ik sluit het kleine spiegeltje weer en kijk dan naar mijn pols die op het stuur rust: hij was helemaal blauw en het brandde ook nog eens enorm. Ik kijk dan naar de lucht en dan pas merk ik, tot mijn grote verbazing, dat het al begon te schemeren. Ik kijk op de klok en zie dan tot mijn schrik dat het al 8 uur 's avonds was! Dat betekent dat ik dus één uur buiten bewustzijn was... Ik stel vlug de gps in om terug naar huis te gaan.

Ik bel aan als ik voor de voordeur sta. Mijn moeder doet meteen open en begint al met haar gezaag: "Alaïs! Het is 10 uur, waar was je!" Maar wanneer ze mijn gezicht ziet, wordt ze van kwaad naar ongerust en vraagt meteen: "Heb je je pijn gedaan?” Ik draai met mijn ogen. Nee hoor, geen enkel pijntje. “Oh mijn god! Wat is er met je pols gebeurt?!" Ik wil zeggen dat het niets is, maar ze loopt al naar binnen en komt enkele tellen later terug aangerend met haar GSM. "Ik ga het ziekenhuis bellen om een afspraak te maken. Dit is echt wel erg Alaïs!", zegt mijn moeder en ik draai nog eens met mijn ogen. Altijd haar bezorgdheid, maar ik kan het haar niet kwalijk nemen. Wanneer ze haar jas wilt pakken zeg ik: "Mam, ik ga wel alleen. Zeg me gewoon de naam van de dokter." Ze knikt dan twijfelend en iemand aan de andere kant neemt op. "..." "Ja, ik wil graag een afspraak maken voor mijn dochter, Alaïs Spiorad. Ik denk dat haar pols is gebroken, maar ik zou het graag met zekerheid willen weten.", zegt mijn moeder rap achter elkaar en vanaf dan knikt ze alleen maar. Om af te sluiten zegt ze nog "Bedankt" en sluit dan af. Ze kijkt dan naar mij met een opgezette glimlach. "Carlisle Cullen.", zegt ze en ik knik dan. De vader van Edward is een dokter? Ik loop dan naar mijn auto en wil het portier opendoen als mijn moeder vanuit de deuropening roept: "Zorg dat je een goede smoes hebt voor de dokter!" Ik knik en zeg dan, voor ik het portier toe klap; "Doe ik altijd al!"

Reacties (2)

  • _Wanheda_

    Te spannend om te stoppen
    Moet keuze maken ...

    1 jaar geleden
  • Allmilla

    Ik ben benieuwd naar die smoes...;)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here