Foto bij hoofdstuk 6

Ik heb nog nooit in een auto gezeten. In ons district verplaatst iedereen zich met de voet. Één keer mocht ik op een kar van een paard en wagen. Maar dat was niet dit. Luxe stoelen waar je rug in wegzakt, een riem om, om je vast te maken... niet al dat gehobbel en geen hard gehinnik of spuug dat zomaar in je gezicht vliegt...
Als we na vijf minuten bij het station aankomen ben blij dat ik niet gehuild heb, mijn zus daarintegen wel. Het station krioelt van de zwarte camera's en als ik omhoog kijk zie ik mezelf op een scherm. Verbaast kijkend. Op het andere scherm zie ik Brinnif met rode ogen en een traan die aan haar neus bungeld. Als de andere districten dit zien hebben ze gelijk een slap idee over haar...
Een gladde grijze trein staat nog geen meter van ons vandaan. Toch duurt het een hele tijd voor we door de menigte zijn en zelfs als we in de deuropening staan willen de camera's ons nog een paar minuten opslokken.
Dan worden we naar binnen geduwt, de deuren klappen gelijk dicht en de trein begint te rijden. Meteen word de adem uit me geperst, ik heb nog nooit in een trein gezeten. Transport van district naar district is verboden. Alleen voor onze electronica, maar die gaan in een goederentrein.
Dit is een echt capitool model, dat zeker 400 kilometer per uur kan. Onze reis zal vast niet lang duren.
De trein is nog chiquer dan het gerechts gebouw waar ik net vandaan kom. De deurklink is al van goud en als we naar binnen worden geduwt word voor de tweede keer de adem uit me geperst.
Kroonluchters, fluwelen stoelen, gouden tafels, glazen en borden vol lekkernijen, schildererijen, alles... alles is mooi.
Ik krijg een eigen coupé toegewezen met daarin een slaapkamer, kleedruimte en een privébadkamer me koud én warm water! Er staat een kledingkast, ik mag alles dragen wat ik maar wil.
Ik trek vlug mijn kleding uit en stap onder de douche. Ik draai de kraan open en schrik van de koude stralen die over me heen stromen. Ik sluit mijn ogen en spoel alle narigheid van me af.
Opeens gaan de deuren open en komt die rare man binnen. Hij kijkt me aan en loopt op me af.
Ik krimp ineen en richt de straal perongeluk op hem.
'Koud!' hikt hij. 'We hebben ook warm hè? En misschien kun je de deur sluiten? Dadelijk dinner dus schiet op.' Dan loopt hij walgend weg.
Ik kijk weer naar de kraan en draai het ding waar een rood stipje op staat om, opeens wordt het water warm. Ik ril, dit ken ik niet. Het voelt ook zo heet aan. Ik kan het gewoon niet al te lang verdragen en stop gauw.
Ik pak een zachte witte handdoek en droog me af. Dan pas zie ik een tube staan "shapoo", ik begrijp niet wat het voor moetstellen en loop naar de kledingkast.
Ik heb nooit echt keus gehad over wat ik aan zou mogen trekken, dus dit is wel heel bijzonder.
Ik doe een hemd en onderbroek aan, dan pak ik een groene trui en en spijkerbroek. Stop mijn voeten in de sloffen en loop dan naar de deur, het lijkt net een onderdeel van de muur.
Ik duw en trek maar krijg hem gewoon niet open.
'Help!' roep ik. 'Help! HELP!' en klop op de deur.
'Wat doe jij nou?' De deur vliegt open en daar staat mijn zus.
'O, hoi,' zeg ik beschaamd.

Reacties (7)

  • Blaaskaak

    OLEE leuk geschreven

    3 jaar geleden
  • Ikbenerniet

    Lol

    3 jaar geleden
  • Blaaskaak

    Leuk bedacht

    3 jaar geleden
  • TropiaXL

    Lijkt me ook raar hoor, zo modern en je kent het niet!

    3 jaar geleden
  • AnneFrank

    Grappig hoor

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen