Foto bij 3.2 V5 pov

“Wanneer moet ik op groep komen?” vroeg ik aan Ilse. Ze glimlachte weeral en zei: “Bij sommige therapieën, als je opgehaald moet worden. Oh, en bij het eten, per groep heb je een eetruimte. Ik heb je al laten zien waar dat bij ons is.” Ik knikte en dacht na over alles. Opeens kwam er nog een vraag in mij op. “Ik moet me toch niet gaan voorstellen hé, of wel?” vroeg ik. Als ze wat nieuws hadden gevolgd, wisten ze mijn belachelijke naam V5 al, maar ik wilde liever niet dat ze me zo noemden. Dat deed me denken aan de tijd dat ik nog bij mijn baas zat, en dat wou ik niet…

“Jawel, maar als je het fijn vindt, kan je in jouw geval wel een andere naam nemen. Normaal gezien doen we dat niet vaak, maar ik begrijp dat het voor jou makkelijker zal zijn”, zei ze ik zuchtte opgelucht. “Welke naam moet ik dan gebruiken? De naam van bij mijn geboorte?” vroeg ik, maar wat als iemand anders die naam al had? “Als je wilt. Het mag een naam zijn die jij zelf leuk of mooi vind, het maakt niet uit als je naam dubbel is”, zei ze en ik fronste even, kon ze gedachten lezen of zo? “Is Victor goed?” vroeg ik haar in één adem. Zou het goed zijn?

“Ja hoor”, zei ze, “Er is niemand momenteel die zo heet en als dat zo was, zou dat geen probleem zijn. Jouw echte naam zit achter slot en grendel, als dat al je echte naam was…” Ik zuchtte opgelucht, yes. “Wat moet ik straks doen eigenlijk? Krijg ik nog een schema?” vroeg ik en ze lachte even. “Wat een vragenstroom zeg! Wel, vandaag kun je uitrusten en de boel verkennen”, antwoordde ze dan. Ik kleurde wat rood, knikte en zuchtte dan even.

Ik ging naar de leefruimte en zette met toestemming van Ilse de tv aan. Ze keek met mij mee naar het nieuws, wat net opstond. Ik kreeg een hartaanval toen ik de beelden zag. Het waren beelden van Niall en zijn vrienden! Wat was er gebeurd? Ik volgde het en kwam te weten dat ze een ongeval hebben gehad. Opeens filmden ze de reporter, maar ik zag iemand uit de struiken komen en er vandoor gaan. Hoewel hij goed vermomd was, wist ik wie dat was. En dat maakte me alleen nog maar banger…

Ilse zag dat ik bleek was weggetrokken, want ze vroeg: “Victor? Gaat het wel? Wat is er?” “Wat is er met Niall gebeurd?” vroeg ik hysterisch, maar zij bleef rustig en antwoordde: “Wel, ze zijn naar een ziekenhuis gebracht, waar het nu goed met hen gaat.” Ik schudde wanhopig mijn hoofd. “Ik moet de politie spreken het is belangrijk”, ratelde ik wanhopig, maar Ilse zei: “Even rustig worden Victor, vertel het me…” “Nee nee nee, je kunt het niet begrijpen begrijp je het is belangrijk ik heb de politie nu nodig Niall is in gevaar!” ratelde ik steeds luider en luider. “Luister Victor, wij bellen de politie pas als wij weten waarom”, zei ze gedecideerd. “Dan is het te laat dan is alles te laat misschien is het nu al te laat bel de politie of Niall is weer ontvoerd!” ratelde ik alweer terwijl ik mijn rolstoel voort duwde, op zoek naar een telefoon. Ilse pakte mijn rolstoel echter vast en zei: “Als je rustig doet, kun je in mijn kantoor bellen…”, maar ik begon te huilen. Iets zei me dat ik te laat was…

Ik kreeg de telefoon in mijn handen gedrukt, maar ik deed er niets mee. Ik staarde er enkel naar en slikte een paar tranen in. “Ik ben te laat”, fluisterde ik nog zacht, voordat ik in mezelf keerde. Ik hoorde Ilse nog vaag iets zeggen, maar het kwam niet meer binnen. Ik kreeg flashbacks van Niall, hoe hij me dankbaar aankeek toen ik zijn pink verzorgde, evenals zijn nagelloze vinger. Dan zag ik weer hoe hij halfdood in dat hok lag en hoe ik hem probeerde te redden, maar daarna werd alles gewoon zwart…

Reacties (1)

  • Paardenvriend

    (huil)
    Dat is zielig....
    En hij had gewoon moeten bellen... Ze hebben toch altijd iets aan meer infomatie.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen