Foto bij 3.3 Niall pov

Ik ontwaakte half verdoofd en probeerde mijn blik scherp te stellen, wat pas na een tijdje lukte. Toen kwam ook het geluid terug en ik hoorde mijn naam. Waar was ik? Wat was er gebeurd? Opeens kwam alles terug en ik voelde ook de pijn in mijn been. Ik keek ernaar en zag dat hij wat omhoog lag in een wit verband. “Niall, gaat het?” hoorde ik nu duidelijk en ik keek opzij, om in het andere bed Liam te ontdekken. “Hey, het gaat wel. Mijn hoofd doet pijn van het glas en mijn been doet pijn. En jij?” antwoordde ik en hij zei: “Wel, ik denk beter dan met jou…”, maar hij kon niet uitpraten, want de deur van onze kamer ging open. Er kwam een man binnen in een doktersjas en hij kwam me bekend voor. “Hmm, ook hallo Liam”, zei hij en ik zag Liam knorrig kijken. Oh ja! Het was die dokter die mij eerder verzorgde en met wie Liam zo vaak discussieerde!

“Wel Niall, hoe gaat het nu? Kun je even zeggen waar je het meeste pijn hebt?” vroeg hij aan mij en ik grinnikte even. “Mijn hoofd en benen doen pijn”, zei ik simpel. Ik draai mijn hoofd naar het raam omdat ik zag dat er een vogel op was geland, maar toen ik terug keek, zag ik dat Liam al terug sliep. Raar… De dokter wreef over zijn snor en knikte. Ik zuchtte diep en vroeg: “Kunnen mijn ouders komen?” “Ze zijn zelf ook gewond, maar als je wilt kunnen we over tien minuten wel naar ze toe gaan…” Ik knikte en zuchtte alweer. “Kan ik gewoon met krukken gaan? Een rolstoel vind ik niet zo leuk…”, vroeg ik en hij knikte. Hij ging even weg en na een tijdje, tien minuten dus, kwam hij terug. Hij gaf me de krukken en leidde me naar de lift. Glimlachend volgde ik hem, ik zou mam en pap terug zien! En Greg natuurlijk… “Je ouders zitten op een ander verdieping…”, zei hij en ik knikte. “Hoe gaat het met ze?” vroeg ik. “Het gaat, ze leven nog”, zei hij en zweeg toen. Vreemd genoeg had ik het gevoel dat de lift omlaag ging, maar dan ook ferm omlaag. Ik keek naar de cijfers en fronste toen ik zag dat we -1 passeerden, gevolgd door -2. Huh?

De liftdeuren gingen open en ik werd naar buiten geduwd. Ik fronste nog harder toen ik zag dat we in de garage waren en er niemand was. “Waarom zijn we in de garage?” vroeg ik aan de dokter, maar toen ik me omdraaide, stokte mijn adem in mijn keel. Hij had zijn snor af gedaan, samen met een pruik en hij grijnsde. Het was mijn eerste ontvoerder! Ik deinsde met mijn krukken achteruit, maar hij haalde een pistool boven en draaide me om, om dan dat wapen tegen mijn rug te drukken. “Geen kik en doorlopen”, beval hij me dwingend. “J… j… je bent ge… geen dokter”, zei ik zacht en hinkelde rechtdoor. Hij antwoordde niet en al snel kwamen we bij zijn auto aan en opende hij zijn koffer. “Nee, dat ben ik inderdaad niet. Je kent me wel, hé?” zei hij grijnzend. Hij nam mijn krukken af en duwde me in de koffer, waar ik in viel en me best deed om niet te schreeuwen van mijn die uit mijn been voort kwam. Voor hij de koffer sloot, zei hij nog: “Ik werd niet gearresteerd, dus nu kan ik jou terug nemen…”, en hij grijnsde breed. Dan sloot hij de koffer en ik rilde van angst. Niet opnieuw…

Reacties (2)

  • Huffpuff

    NOOOOOOOOOOOOO

    4 jaar geleden
  • Paardenvriend

    OMG MIJN NIALLERTJEE NEEE!!!
    IK KOM DIE KUT MAN PERSOONLIJK EEN KLAP GEVEN. EN NOG EEN. EN NOG EEN. EN DAN GAAT NIALL GOED VERZORGD WORDEN NET ALS DE REST ENDAN KOMT ALLEN WEER GOED!!!!!! JE MOET NU ECHT HEEL ERG SNWL VERDER GAAAAAAN!!!!! Ö


    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen