Foto bij 1.1

Een prachtige prinses, in een beeldige jurk en met wilde lokken… Ze was het soort meisje dat menig mannenhart kon doen smelten, maar Connor vond haar het meest afzichtelijke wezen op deze planeet. Hoe langer hij door het sleutelgat naar haar staarde, hoe blijer hij werd dat hij toch nooit van plan was geweest om ook maar op de uitnodiging in te gaan. Dat hij hier passeerde, was puur toeval. Want hoe vaak zijn moeder hem ook probeerde te overtuigen om met een prinses op date te gaan, Connor wist wel beter: hij had zijn stalknecht.
      Eli was zonder twijfel de meest sexy jongen die hij in zijn prille bestaan was tegengekomen. Al van kinds af aan had hij hem vanuit de bosjes zitten aanstaren. Connor kon niet eens zeggen wat hem zo woest aantrekkelijk maakte. Waarschijnlijk had hij gewoon nood aan wat mannelijkheid, en met alle respect, maar dat kon een prinses hem niet bieden.
      Net om die reden liep hij de kamer voorbij en haastte hij zich naar buiten, naar de paarden, waar Eli net bezig was Amor te borstelen. In een lief gebaar sloeg hij zijn armen om Eli’s middel en trok hij hem naar zich toe. Connor legde zijn hoofd op zijn schouder, terwijl Eli ongestoord verderging met het borstelen van Amor.
      ‘Straks wordt het paard jaloers,’ waarschuwde hij.
      ‘Ik denk dat ik banger moet zijn voor een jaloers paard dan jij. God, dat beest is echt geobsedeerd door jou!’
      ‘Ik heb nooit gezegd dat het paard jaloers zou zijn op mij.’ Hij draaide zijn gezicht een beetje en drukte een kus op Connors wang. ‘Maar ik ben dan ook gewoon onweerstaanbaar.’
      ‘Dat kan ik niet ontkennen. Je bent zo aantrekkelijk dat…’
      ‘Oh nee,’ onderbrak Eli hem. ‘Ik weet waar je naartoe wilt: we gaan geen seks hebben.’
      ‘Maar…’
      ‘Denk jij ooit zelfs wel aan iets anders dan seks?’
      Dat was een zeer goede vraag, die Connor niet meteen kon beantwoorden. De stilte die volgde, zorgde ervoor dat Eli een afkeurend geluidje maakte. ‘Connor, echt waar, ik hou van je met heel mijn hart, maar je zou wat meer verantwoordelijkheid moeten nemen. Het is angstaanjagend hoe weinig interesse je toont in het koningschap.’
      ‘Omdat ik helemaal geen koning wil zijn,’ verklaarde hij. ‘Ik wil niet heersen over een land, ik wil niet trouwen met een prinses en ik wil al zeker geen kinderen krijgen.’ Hij rilde al bij het idee alleen. ‘Dus laten we gewoon weglopen.’
      ‘Ze hangen me op als ze ons vinden.’
      ‘Maar ze zullen ons niet vinden.’ Connor wachtte even om het idee te laten bezinken bij Eli. Hij grapte vaak, maar dit was een serieus voorstel. Hij wilde geen heerser worden. Koning zijn was niet voor hem weggelegd. Hij… hij wilde de wereld ontdekken. Op avontuur gaan – met Eli aan zijn zijde. Maar die naïeve jongensdroom werd al snel kapot geslagen toen hij zijn moeder zijn naam hoorde tieren. Hij kromp in elkaar bij het horen van haar schrille stem, liet Eli met pijn in het hart los en verliet de stallen opnieuw.
      Had hij een keuze gehad, dan zou hij gewoon bij Eli gebleven zijn. Hij hield van de lichaamswarmte van de stalknecht en bovendien was de enige plek waar hij zich op zijn gemak voelde aan Eli’s zijde. Op dit moment was zijn moeder echter razend (zoals alleen een moeder razend kon zijn). Het zou Connor niet verbazen mocht ze het bevel geven Eli in de kerkers te smijten als ze ontdekte dat Connor alweer bij hem was geweest.
      Zijn relatie met Eli was geen geheim. Iedereen in het koningshuis had er weet van, want Connor was nu niet de meest geschikte persoon als het aankwam op geheimen bewaren. Wat de mensen van hem dachten, kon hem echter een worst wezen. Bovendien wist iedereen goed genoeg dat ze beter geen ruzie zochten met Connor. Of hij nu een mislukkeling was of niet: hij was nog steeds de prins van het almachtige Yangaarse rijk.
      ‘Wat is er, mam?’ vroeg Connor, terwijl hij zijn moeder in de bloementuin als een wild dier op zoek naar haar prooi om zich heen zag kijken.
      ‘Sla niet zo’n toon tegen me aan, jongen!’ gilde ze bijna. Zijn moeder had van nature een luide stem, maar in plaats van er iets aan te doen, ging ze gewoon vrolijk verder met het vernietigen van de trommelvliezen van zowat iedereen in het kasteel. ‘Je bent een prins, wees beleefder.’
      Connor had meteen een heel arsenaal scherpe opmerkingen klaarstaan, maar slikte ze in. Zijn moeder was niet meteen in haar nopjes vandaag, en hij wilde het niet riskeren haar woede zo hard aan te wakkeren dat Eli in gevaar zou komen.
      ‘Waarvoor heeft u me geroepen, uwe majesteit?’
      Haar razernij leek weg te vloeien. Ze haalde weer iets rustiger adem en er verscheen zelfs een geforceerde glimlach op haar gezicht. ‘Je vader wil je spreken.’ Oh, en wat haatte hij zijn moeder wanneer ze dit soort blikken naar hem wierp. Die zelfingenomen ogen die schreeuwden ‘je had maar wat beter naar je moeder moeten luisteren, want nu ben je de klos’.
      ‘Oh, oké,’ antwoordde Connor, terwijl hij expres zijn beleefde toon overboord gooide. Hij negeerde de nieuwe woede-uitbarsting van zijn moeder tactisch en liep opnieuw het kasteel in. Hij was dankbaar dat ze niet besloot hem te volgen, want nog meer commentaar van dat mens kon hij niet aan.
      Hoewel hij niet altijd overeen kwam met zijn vader, hadden ze relatief gezien wel een vrij goede band. Ze waren het nooit eens en voerden constant discussies, maar in tegenstelling tot zijn moeder kon zijn vader vrij respectvol omgaan met Connors losbandige karakter. Precies om die reden besloot Connor voor de verandering eens braaf te doen wat van hem verwacht werd en begaf hij zich naar de troonzaal, waar hij zijn vader op de troon zag zitten, zoals een echte koning op de troon hoorde te zitten.
      ‘Opnieuw?’ vroeg hij haast wanhopig toen hij Connor zag binnenkomen.
      ‘Ook een goedemorgen.’
      ‘Het is middag, Connor. Al bijna avond zelfs.’
      ‘Wat? Is dat ook een algemene vaardigheid van een prins soms? Kunnen inschatten wanneer het avond is?’
      ‘Nee, Connor, dat is de vaardigheid van iedere normale sterveling die niet toch een stuk in de middag in zijn bed blijft liggen en dan ook nog eens een zeer belangrijke afspraak met een zeer belangrijke prinses mist.’
      Connor weigerde zijn vader aan te kijken. ‘Ik wil het niet,’ zei hij uiteindelijk, zacht en weinig overtuigend. ‘Ik wil niet met een prinses trouwen.’ Hij verhief zijn stem een beetje en verzamelde eindelijk het lef zijn vader aan te kijken. ‘En ik wil al helemaal geen kinderen krijgen. Stel je voor dat ik van die monstertjes krijg zoals ik. Ik ben jou niet papa. Ik kan dit niet aan.’
      ‘De meeste mensen dromen ervan om een prins te zijn.’
      ‘Ik droom ervan om samen met Eli op een manege te wonen.’
      Zijn vader glimlachte. Het was die medelevende glimlach. ‘Ik weet wat je bedoelt, en ik weet dat het niet fijn is, maar je zult toch door de zure appel moeten bijten,’ leek hij te willen zeggen. Wel, Connor had het niet zo op zure appels. Waarom zou je zelfs door een zure appel willen bijten, als er een zoete appel binnen handbereik lag? Dat was zo onlogisch als het maar kon!
      ‘Luister, Connor. Ik vind het echt niet erg dat je seks hebt met die jongen. Je mag van seks hebben met zoveel jongens als je wilt, maar je mag het niet in de weg laten komen van je verantwoordelijkheden als kroonprins, als enige prins nota bene.’ En daar gingen we weer… Zijn vader was heel erg goed in preken geven in hoe belangrijk het was dat hij deed wat er van hem verwacht werd. Iedere dag opnieuw… Of zijn vader hem nu naar de troonzaal riep, of hij het gewoon even tijdens het eten deed… stiekem genoot hij er net zo veel van als zijn vrouw om Connor op de vingers te tikken. ‘Je luistert zelfs niet meer naar de briefing over Rowan.’
      ‘Ik heb genoeg gehoord over Rowan, serieus, pap. Na achttien jaar gezeur over Rowan weet ik het onderhand wel.’
      ‘Je dwaalt af.’ Ja, dat was dan weer Connors specialiteit: afdwalen. Hij was er echt verschrikkelijk goed in. Wat jammer dat zijn talent door het merendeel van de bevolking eerder als een last gezien werd. Hij kreeg ook echt nooit erkenning. ‘We hadden het over die jongen. En ik was er nog niet klaar mee. Als jij de stalknecht tussen jou en je verantwoordelijkheid als prins laat komen, dan zal ik maatregelen moeten nemen. Concreet: als je dat puberaal gedrag niet snel van je afzet en je je niet snel herpakt als prins, dan verban ik die jongen naar een rijk waar je hem nooit of te nimmer terug zult vinden.’
      Connor schoot naar voor alsof hij daarmee zijn vader van gedacht kon laten veranderen. ‘Pap, dat kun je niet maken!’
      ‘Dat kan ik, en dat zal ik.’ Daarmee was de discussie officieel gesloten.

Reacties (12)

  • aarsvogel

    HET IS ZO GAY❤️❤️🏳️‍🌈🏳️‍🌈

    (Sorry, ik ben lichtelijk geobserdeerd door dingen die schattig en gay zijn, en dit is daar zeker een van. Kudo!)

    3 jaar geleden
  • Snufkin_

    Kudo!

    3 jaar geleden
  • Long

    Ik moet bij Connor gewoon denken aan Connor van HTGAWM :')

    3 jaar geleden
  • Arcturus

    Wat een fijne schrijfstijl heb je c: also, Connor en Eli zijn nu al geweldig samen. Ik hoop dat ze weg gaan rennen ghehe.

    3 jaar geleden
  • Value

    wat is de kans dat connor wel de echte biologische zoon is van hen
    wie weet hebben ze river en connor wel gewisseld toen ze baby waren of zo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen