Foto bij - 001 -

De inklapbare trap kraakte toen Lolita naar boven klom. De zolder was gigantisch, al kon ze nergens rechtop staan. De TL-buis die op de grond lag, was de enige lichtbron. Hierboven was geen elektriciteit, ze had de stekker van het verlengsnoer op haar kamer in het stopcontact moeten steken.
      Op handen en voeten kroop ze naar achteren. Eerst langs de dozen met kerstspullen, daarna langs de dozen met knutselwerkjes uit haar kleutertijd. Door het gebrek aan ramen was het er minder stoffig dan je zou verwachten en werd niet de indruk gewekt dat er al zeker tien jaar niemand in deze verste uithoek van de zolder was geweest.
      Lolita bereikte de laatste dozen. Ze draaide zich lichtjes hijgend op haar zitvlak. In benauwde ruimtes als deze speelde haar astma eerder op. Ze had haar puf niet meegenomen en bleef een tijdje zitten om op adem te komen. Erg hielp het niet. Frisse lucht was beter.
      Zo gecontroleerd mogelijk zoog ze de muffe lucht naar binnen. Ze was hier niet voor niets naartoe geklommen. De opwinding had net zo veel schuld aan deze benauwdheid. Haar handen trilden terwijl ze de eerste doos naar zich toe trok. Ze sleepte het ding naar achteren, maar moest al binnen een minuut stoppen. Geërgerd poetste ze het zweet van haar voorhoofd. Het was ook uitgerekend de warmste dag van het jaar dat haar moeder haar deze schat toevertrouwde. Alsof ze wilde dat Lolita hier een dure prijs voor betaalde!
      Toen ze de doos dicht genoeg bij het TL-licht had geschoven, vouwde ze hem open. Het eerste wat ze aantrof, was een fotoalbum. Ze legde het zware boek in haar schoot neer en voelde haar keel dik worden terwijl ze de eerste pagina omsloeg. Het was een foto van haar moeder, die haar in haar armen hield.
      Ze had nooit eerder babyfoto’s van zichzelf te zien. Pas na jaren begreep Lolita waardoor dat kwam. Haar moeder wilde niet geconfronteerd worden met de plotse verdwijning van haar echtgenoot. Het was iets wat ze nooit een plaatsje had kunnen geven. Soms trof ze haar moeder nog steeds snikkend aan tafel aan, ervan overtuigd dat haar man iets gruwelijks was overkomen. De autoriteiten hadden echter niets kunnen vinden en hadden voorzichtig de suggestie gewekt dat hij misschien niet de man was die ze dacht, en dat hij elders misschien een tweede leven had geleid. Bij een andere vrouw, een ander gezin. Dat kwam vaker voor, hadden ze meelevend gezegd.
      Althans, zo stelde Lolita het zich voor. Ze was zelf zes jaar geweest, dus veel kon ze zich er niet van herinneren. Soms herkende ze vlagen. Haar moeder die met rode ogen uit het raam tuurde, die vanuit het niets woedeaanvallen kreeg en alles kapot smeet wat binnen handbereik was. Ze hadden haar zelfs een tijdje opgenomen op een gesloten afbeelding en Lolita had een groot deel van haar leven bij haar opa en oma gewoond. Maar die waren vlak achter elkaar gestorven en na alle treurige jaren had ze naar haar moeder mogen terugkeren. Lolita had haar nooit iets kwalijk genomen. Een deel van haar was gewelddadig van haar los gerukt. Ze was verdronken in het verdriet en het had tijd nodig gehad om daar bovenop te komen. Ze bewonderde haar moeder dan ook om deze keuze. Toen Lolita had gevraagd of ze iets over papa kon vertellen, had ze met waterige ogen haar hoofd geschud.
      ‘Het spijt me, lieverd. Ik kan het niet. Maar op zolder kun je een paar dozen vinden met zijn bezittingen erin. Ondanks dat iedereen mij aanmoedigde ze weg te doen, wilde ik ze houden. Ik wist dat een dag als deze zou komen. Dat je je vader wilde leren kennen. En dat is al wat ik van hem heb overgehouden.’
      Lolita bladerde verder door het fotoalbum. Tranen sprongen in haar ogen toen ze de eerste foto van haar vader zag. Wat lijk ik op hem. Zijn blonde haren, twinkelende lach… Ze kreeg het nog benauwder dan ze al had en sloeg het fotoalbum dicht. Ze drukte het tegen haar boezem en kneep haar ogen samen. Dit was het mooiste geschenk dat hij voor haar had kunnen achterlaten.


Reacties (6)

  • periphery

    Ik kijk al uit naar het volgende hoofdstuk! (:

    4 jaar geleden
  • Chasing1D

    Jouw schrijfstijl blijft echt zooo fijn, je hebt iedereen meteen mee! Must be a gift^^

    4 jaar geleden
  • Grace

    Wat schrijf jij toch heerlijk. Het is zo moeiteloos om te lezen, je begint en zit gewoon ineens mee in het verhaal.^^

    4 jaar geleden
  • Slughorn

    Wauw Natas. Heerlijk weer om te lezen (:

    4 jaar geleden
  • WenseKronik

    Erg leuk geschreven Natas! Ben benieuwd naar de rest!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen