Foto bij • Hoofdstuk 3 •


Ook al was het gras onder haar voeten zacht en verkoelend, deden haar zolen nog steeds pijn van de twijgen waar ze zich zojuist doorheen gevochten had. Maar ze moest blijven rennen. Ze had het zichzelf nog niet gepermitteerd om tranen te laten, omdat ze nog niets wilde opgeven. Niet voordat ze een laatste kans had gehad.
      Een rustige wandeling door Parijs naar het Da Silva landhuis had haar waarschijnlijk beter gedaan, omdat ze er nooit van hield om situaties te over-dramatiseren, maar daar hadden mensen haar kunnen zien. Ze had ook geen rijtuig voor kunnen laten komen, sterker nog; ze had uit haar raam moeten klimmen om het huis überhaupt te kunnen ontsnappen voor een laatste keer. Morgenochtend zou er een karavaan aan koetsen vertrekken richting Versailles en er werd van haar verwacht dat zij daar bij zou horen.
      En daarom rende ze, voor een laatste keer naar Da Silva, met haar handen haar reusachtige, lichtblauwe jurk zo hoog mogelijk houdend zodat ze niet zou struikelen. Toen ze eenmaal aankwam was ze, ondanks het korset dat haar net iets te veel in toom had gehouden, nog steeds niet geheel buiten adem. Adrenaline raasde door haar lichaam.
      'Bastien!' Tenzij hij zich ergens op de benedenverdieping of in ieder geval bij het raam bevond, zou hij haar niet kunnen horen, ook al klonk ze nog zo wanhopig. Aurora stond op het marmeren geplaveide terras aan de tuinzijde van Da Silva, waar ze zojuist over het veld dat hun tuin bevatte naartoe was gerend. Vrijwel deze gehele kant van de muur was van glas, met grote glazen deuren die naar buiten leidden. Onder het balkon van de tweede verdieping stond ze veilig voor de regenbui die er hoogstwaarschijnlijk snel aan zou komen, te zien aan de grijze avondlucht.
      'Bastien!' probeerde ze nogmaals. Het kostte haar op dit moment nog meer moeite om niet in huilen uit te barsten, ze moest hem zien. 'Bastien, alsjeblieft! Ik moet met je praten! Bastien!'
      Plotseling zag ze door het glas een gedaante de bibliotheek die over de tuin uitkeek binnen komen. Opgelucht kon ze adem halen dat er in ieder geval iemand was om haar binnen te laten, maar het was niet Bastien zelf. Zijn moeder snelde naar de deur en opende deze zodat Aurora snel naar binnen kon, ze viel haar in de armen.
      'Lieve kind, wat is er aan de hand?' Aurora kon het niet laten om te snikken. 'Ik moet Bastien spreken, Madame Da Silva,' hijgde ze terwijl ze haar weer losliet. Madame Da Silva trok een ernstig gezicht.
      'Hij is niet hier, hij is in de stad maar hij zal spoedig terugkeren. Hier, ga maar zitten.' Ze drukte Aurora neer in een stoel bij het raam waar vanuit ze de tuin kon zien en nam daarna plaats in de stoel naast haar. Na met een belletje gerinkeld te hebben nam ze Aurora's handen in de hare.
      'Je hebt een brief gekregen, is het niet?' Aurora keek naar haar op terwijl ze enkele ontsnapte tranen van haar wangen veegde, daarna knikte ze. 'Wat stond erin?'
      'Ik vertrek morgen naar Versailles. Om de hofhouding van de koning te versterken.' Madame Da Silva zuchtte.
      'Bastien zal gebroken zijn.' Aurora beet op haar lip.
      'Ik wil niet gaan,' fluisterde ze. Madame Da Silva gaf haar een geschrokken blik.
      'Kind, dat kun je niet zeggen. Je moet gaan. Het is de koning.' Ditmaal fronste Aurora, waarna ze met een ruk opstond en voor het raam ging staan om naar buiten te kijken.
      'De koning kan mij gestolen worden.' Ook Madame Da Silva stond nu op, waarna ze Aurora's gezicht in haar handen nam.
      'Sst.' Ze drukte haar hoofd tegen haar borst aan. 'Als je Bastien liefhebt spreek je die woorden nooit meer uit,' siste ze, waarna ze beide werden afgeleid door het geluid van een deur die dicht sloeg.
      'Monsieur Da Silva,' sprak de butler toen hij aankondigde dat Bastien was gearriveerd. Hij liep de bibliotheek binnen met een stapel boeken, die hij vluchtig trachtte neer te leggen toen hij Aurora's aanwezigheid opmerkte.
      'Aurora? Wat doe jij hier?' Zijn blik viel direct op haar blote voeten, daarna op haar betraande gezicht.
      'Moeder, laat ons alleen,' beval hij, waarna zijn moeder ons beide een knikje gaf en de bibliotheek verliet. Pas toen ze de deur achter zich had gesloten voelde Bastien zich vrij genoeg om op Aurora af te snellen en haar in zijn armen te nemen terwijl ze uithuilde. 'Stil, liefste. Wat is er aan de hand?' Aurora keek naar hem op, nog steeds tegen hem aangedrukt.
      'Ik vertrek morgen naar Versailles en ik weet niet wanneer ik weer terug kom.' Daar was Bastien even stil van.
      'Hoezo?' Aurora liet hem los.
      'Ik heb een brief gekregen... van de koning. Officieel roept hij mij en mijn broer bijeen om de hofhouding te versterken, maar blijkbaar is dat niet alles waarvoor ik moet komen opdraven,' sprak ze terwijl ze extreem langzaam voor het raam ijsbeerde. Plots stond ze stil en keek ze hem doordringend aan, terwijl ze toch enigszins probeerde haar gezicht te verbergen door met haar vingers aan haar lip te plukken. 'Ik ben gedegradeerd tot hoer,' fluisterde ze. Bastien sloot zijn ogen bij het horen van dat woord. 'Straks wil niemand mij meer.' Hij zuchtte, terwijl zij hem verdrietig, maar ook angstig aankeek. Zonder iets te zeggen, drukte hij haar weer tegen zich aan.
      'Je kunt zo niet meer naar huis, je hebt niet eens schoenen aan,' mompelde hij uiteindelijk na een korte stilte. 'Ik zal een rijtuig voor je voor laten rijden.' Toen ze hem weer aankeek kuste hij haar, waarna hij haar losliet.
      'Bastien?' Hij negeerde haar, liep naar de deur en riep de butler. Wat hij mompelde over een rijtuig kon Aurora niet precies verstaan, maar dat kon haar niet schelen.
      'Bastien!' In de stilte die ze seconden hiervoor nog had doorbroken keek Bastien haar aan. De pijn waarin hij zichtbaar verkeerde belette Aurora er niet van zich om te draaien, de glazen deuren open te zwaaien, en het weer op een lopen te zetten. Huilend keerde ze met noodvaart terug door de velden.
      Hij had niets gezegd.



Ik word nog steeds heel blij van al jullie reacties en kudos, keep it up (:

Reacties (5)

  • Arcturus

    Nohhhh :c but but, I already shipped them. This is mean. Go get your girl dude.

    3 jaar geleden
  • Lerwick

    Ahw, ergens snap ik zijn reactie wel. Tegen een koning iets beginnen is niet echt aan te raden.
    Ik zit hier echt veel te hard in hé. Maar het is dan ook gewoon zo geweldig geschreven!

    3 jaar geleden
  • Grace

    ♡♡♡♡

    Wtf Bastien, ik had meer verwacht van jou!

    Ergens kan ik wel niet wachten tot ze aan het hof is. Je schrijft zo vlot en mooi dan ik echt benieuwd ben hoe je die wereld gaat neerpennen!

    3 jaar geleden
  • Heronwhale

    Nee bastien ga achter haar aan NU! Stomme gefrituurde walnoot(puh)

    3 jaar geleden
  • Value

    oh neeeeee wat wat wat wat een eikel (no_chears)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen