Foto bij Hoofdstuk 83; Michael.

Michael merkte van zichzelf dat hij moeite had om een houding te nemen. Rose was behoorlijk intimiderend. Ze glimlachte hem toe en hij kon enkel staren naar haar.
‘Het is een lang verhaal. Maar aangezien je al met me wilde praten, neem ik aan dat we er de tijd voor hebben.’
Ze kwam dichterbij en pakte hem vast bij zijn pols. De aanraking deed zijn hart opsprongen. Hij liet zich door haar leiden als een mak lammetje.
Krijg grip op jezelf! Waar ben je mee bezig? Dit is Rose. We kennen Rose… Kennen we Rose?
Michaels ogen gingen onbewust over haar lichaam heen.
Ze zag er heel relaxt en zelfverzekerd uit. Maar toch…
‘Jij, leider?’ Michael had het hard op uitgesproken, nog voor hij het besefte.
‘Is dat werkelijk zo ongeloofwaardig?’ vroeg Rose met een lachje.
‘Ja. Nee. Ik bedoel-‘ Michael werd rood en zweeg toen. Waar was hij mee bezig? Waarom maakte ze hem zo nerveus?
Hij ging wat rechter staan en spande zijn spieren aan. Waarom deed hij dat? Hij leunde op één been en ontspande zijn spieren weer. Wat moest ze wel niet van hem denken?
Michael keek op naar haar. Wat had ze zojuist gezegd? Ze glimlachte hem toe. ‘We hebben veel te bespreken.’ Ze gebaarde naar de zithoek.

Michael was blij dat ze voorstelde om te gaan zitten. Hij begon al naar de zetels te lopen, maar zij bleef staan. Hij keek nieuwsgierig om naar haar.
‘Alathea, waarom ga je niet kennis maken met de anderen.’
Alathea gaf een knik en verliet vervolgens de tent. Michael kreeg het benauwd. Nu waren ze alleen. De laatste keer dat ze ergens alleen waren hadden ze gezoend.
Michael keek haar aan. Hij deed zijn best om kalm te blijven. ‘Ongelofelijk. Rose Movanie. Leidster van De Wacht.’ Het was het enige wat bij hem naar boven kwam. Het feit dat haar mensen zo gemakkelijk naar haar luisterde.
‘Een deel van De Wacht. Een deel dat aan jou overgedragen wordt tijdens de samenvoeging van onze groepen.’ Iets in haar houding was veranderd, nu dat ze alleen waren. Haar schouders leken iets meer te hangen.
Michael sperde verbaasd zijn ogen wijd open. ‘Aan mij overgedragen?’
‘Natuurlijk!’ zei Rose. Ze keek hem aan alsof ze het vreemd vond dat hij dat niet verwacht had. Hij had niet eens verwacht dat ze de leider van een groep zou zijn, hoe had hij dit dan kunnen verwachten?
‘Maar-‘
‘Ik wil de leiding niet hebben Michael. Ik mag dan wel goed hebben gedaan in de afgelopen eeuwen, maar dat betekend niet dat ik de verantwoording wil.’ Rose zuchtte diep. Haar hoofd hing lichtelijk naar beneden. ‘Soms is het fijn om niet constant bezig te zijn met leven en dood.’
Michael kon het niet helpen en begon nerveus, kortstondig te lachen.
‘Je bent veranderd.’ Haar hele houding was in een paar minuten van sterk en zelfverzekerd, naar moe en terughoudend veranderd.
Rose keek hem aan. Hij zag de tranen glinsteren in haar ogen. Het bezorgde hem blinde paniek. Had hij iets fout gezegd? Wat had hij gedaan? Waarom moest ze huilen? Kon hij er nog iets aan doen?
‘Ja,’ zei ze zachtjes. ‘Ja, dat klopt.’ Michael was verward voor een moment, maar besefte zich toen dat hij niet specifiek genoeg was. Ze dacht dat hij het had gehad over een grotere verandering dan een die slechts in een paar minuten was gebeurt.
Ze liet haar hoofd hangen en ontweek zijn blik. Hij kon dit niet aanzien. Waar kwelde ze zichzelf zo mee? Michael zette een aantal grote passen, om de afstand in een zo’n kort mogelijke tijd af te leggen. Een moment lang bleef hij voor haar staan. Kon dit wel? Was dit niet vreemd? Hij negeerde dat stemmetje in zijn achterhoofd. Zijn vaders stem. Zo klonk het. Die riep hem toe dat hij haar moest kussen. Wat een onzin. Michael sloeg zijn armen om haar heen en trok haar tegen zich aan. Hij hoopte dat ze zijn hart niet tekeer voelde gaan. Dat zou ongemakkelijk zijn.
Hij keek naar haar vanuit zijn ooghoeken. Ze had haar hoofd tegen zijn schouder gelegd en haar ogen gesloten. Hij voelde haar lichaam ontspannen. Ze leunde lichtjes tegen hem aan, wat best aangenaam voelde. Het voelde vertrouwd. Nee- waar had hij het over! Het voelde alsof ze hem vertrouwde. Daar, dat klonk beter.
Hij liet zijn hoofd voorzichtig op hare steunen en sloot zijn ogen ook. Haar haar rook lekker. Hij wist niet precies waar naar.
Hij voelde een lichte beweging in haar houding.
Was ze aan het huilen?
Michael slikte ongemakkelijk. ‘Alles is goed,’ fluisterde hij, in de hoop haar te kalmeren.
‘Je hebt het mis Michael.’ Michael’s ogen schoten open. Hij haalde zijn hoofd van het hare en keek haar bezorgd aan. Had hij iets over het hoofd gezien?
Ze opende haar ogen. Er waren geen tranen meer te bekennen. Haar blik was eerder zelfverzekerd dan verdrietig. Een glimlach verscheen op haar gezicht.
‘Alles is goed.’
Die woorden gaven Michael een warm gevoel. Hij kon niet anders dan glimlachen. Ze moest weten dat hij het fijn vond om te horen. Ze moest weten dat hij er ook zo over dacht. Ze moest eens weten…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen