Hopelijk zijn jullie er niet helemaal uit! Een klein voordeel is dat ik deel II pas net ben begonnen, dus dat is misschien nog wel terug te lezen mocht je de draad kwijt zijn.:Y)

Elrond bekeek zijn reflectie in de spiegel. Hij zag er afgetobd uit. De lijnen in zijn gezicht waren strak en wekten de indruk dat er vijf era’s waren verstreken sinds Jaynes dood, in plaats van vijf jaren. Hij stond zichzelf een diepe zucht toe en keerde de muur daarna de rug toe.
      “Wat wil je de rest van de ochtend doen? Over Annatar praten of je onderwerpen aan mijn nauwelijks te beteugelen passie?”
      Haar stem klonk zo zuiver dat het hem moeite kostte om te geloven dat ze er niet was. Hij zag hen staan. Haar ogen blonken fel, hij straalde een en al twijfel uit.
      “Geen van tweeën,” hoorde hij zichzelf zeggen. Het was het meest idiote wat hij ooit in zijn leven had gezegd. Hij had zijn verstand moeten uitschakelen, zich met haar moeten laten meeslepen. Dan waren er meer herinneringen geweest waar hij zich in kon verliezen.
      Hij zag dat hij haar handen pakte. Zijn duimen streken over haar vingers. Vingers die eigenlijk te ruw waren voor een vrouw.
      “Ik weet dat jij met de dag leeft omdat je niet weet wat de toekomst je brengt, maar ik vertrouw er liever op dat je heelhuids bij me terugkomt en we dan rustig iets kunnen opbouwen, zonder dat we onze gevoelens overhaasten omdat er misschien geen morgen meer is?”Hij bracht haar handen omhoog en kuste haar vingers. “Misschien is die morgen er wel, Jayne.”
      Zijn ogen vulden zich met tranen. De woorden dreven in de ruimte rond alsof ze net waren uitgesproken. Hoe had ik er zo ver naast kunnen zitten?
      Hij probeerde zich weer te vermannen. Buiten wachtten de andere genodigden al. Ze gingen op weg naar Angmar, die gekroond zou worden. Hij wist dat het vooruitzicht dat hij haar broer zou ontmoeten ervoor zorgde dat zijn herinneringen zo levendig waren. Hij zag er als een berg tegenop, maar hij kon er niet onderuit. Als prins van Eriador werd hij verwacht.
      Hij rechtte zijn schouders en liet de ruimte achter zich, hopend dat de herinneringen daar achterbleven totdat hij weer thuiskwam. Het laatste wat hij wilde was dat anderen hem als zwak bestempelden. Er zouden mensen aanwezig zijn. In hun ogen was vijf jaar een lange tijd. Lang genoeg om het verse verdriet verwerkt te hebben.
      In de hal trof hij Celebrían aan. Hij dwong zijn lippen in een glimlach. De mensen hebben gelijk. Ik moet verder met mijn leven. Deze kans moet ik grijpen om afsluiting te vinden, om haar dood te kunnen accepteren.
      Celebríans hand gleed in de zijne, alsof ze zijn gedachten hoorde en hem daarin wilde steunen. Samen liepen ze naar buiten toe, waar de paarden stonden te wachten. Zijn lippen begonnen te beven toen een plots beeld zich opdrong, waarin hij samen met Jayne op hetzelfde paard had gezeten dat hem nu meewarig aankeek. Hij kneep zijn ogen dicht, probeerde uit alle macht de brok in zijn keel weg te slikken.
      Een laatste rit met Jayne in je gedachten, beloofde hij zichzelf. Breng de herinneringen aan haar naar haar broer toe en laat ze daar.
      Hij zette zijn voet in de stijgbeugel en zwaaide zijn andere been over de rug van het dier. Voor even dacht hij de druk van haar rug tegen zijn lichaam te kunnen voelen. Een traan kriebelde in zijn ooghoek.
      Het geeft niet, klonk een stem. Te rustig om van Jayne te kunnen zijn. Het had iets teders, zoals de klanken van Celebríans stem. Breng haar maar naar huis.
      De stoet kwam in beweging. Stapvoets lieten ze Eriador achter zich. Langzaam wiegde Elrond mee op de schommelingen van het paard. Het voelde niet alsof ze naar een kroningsfeest gingen. Het voelde als een rouwstoet. Het laatste afscheid.

Reacties (2)

  • Vasya

    Aaah zo zielig :c
    Maar wel ook een beetje cute dat Celebrian hem steunt c:

    4 jaar geleden
  • Vasya

    Iep, hier keek ik zo naar uit :3
    Ik ga dit straks lezen

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen