Foto bij H.14.

'Recht opstaan, kinnomhoog, zelfverzekerde blik, geen vrees, spieren gespannen.' spreek ik mijzelf in gedachte toe.
De zware, ijzeren deuren schuiven zich automatisch opzij en biedt mij toegang tot een grijze, grote ruimte.
Een beetje aan de zijkant zie ik een wapenstandaart staan.
Ik loop ernaartoe, zonder te kijken naar de "jury-leden" die ver boven mij op mij neerkijken.
Direct rijkt mijn hand naar de boog en ik lak het wapen vast, voel het gewicht in mijn hand.
Gelijk heb ik respect voor het wapen, wat zo modern is dat ik elk moment verwacht dat het uit zichzelf een pijn afschiet.
Als tweede pak ik de pijlenkoker en schuif die op mijn rug.
Als derde pak ik een schede met twee werpmessen, die er ook toevallig hangt en waar ik ook uitstekend mee overweg kan.
En dan pak ik een lang touw en een pijl.
Het touw bind ik stevig aan het bijna-einde van de pijl vast.
Ik leg de pijl op de de boog, span deze, richt, schiet, voel de euforie en de tintelingen in mijn lichaam wanneer de pijl precies doel treft waar ik dat wilde.
De pijl boort zich in de muur en ik geef een ruk aan het touw om te testen of het nog vast zit, wat het geval is.
Ik haal een laatste keer diep adem, bewust van de camera's die op mij gericht staan en wetend van de blikken van alle mensen van alle districten die naar de grote beeldschermen kijken waar ik nu en op dit moment op te zien ben.
Dan knoop ik het touw rond mijn middel en ren met een lichte kromming naar de muur, waar ik met zo'n snelheid tegenaan ren dat ik horizontaal over de muur loop.
Snel vuur ik een pijl af, waarna ik gericht het mes, wat ik snel uit mijn schede had gehaald, gooi.
Langzaam daal ik weer af naar de grond en ook al rem ik redelijk goed af, maak ik voor de zekerheid en voor het hopelijk positieve effect.
Ik sta weer op en zie twee helfden pijl liggen, in tweeën gekliefd door mijn mes, dat even verderop uit de muur steekt.
Ik maak het touw rond mijn middel los.
Ik weet dat dat deel van het trucje - het hele touw om mijn middel ding - niet nodig was, zonder was het mij ook gelukt, maar ik wil dat ze denken dat ik vindingrijk ben en dingen kan verzinnen om mijzelf veilig te stellen.
En zolang ze dat denken, krijg ik hopelijk een goed punt.
Ik moet toegeven dat ik wel even zwaar adem, aangezien ik net wel even een zware krachts-inspanning achter de rug heb.
Ik kijk naar de juryleden, rijke mannen uit het Capitool.
Ze maken aantekeningen in een telegram-scherm op een tafeltje, praten wat met elkaar.
Even kijk ik in de camera, wetend dat ik nu eigenlijk kijk naar mensen over heel Panem, van elk Dustrict.
De gedachte dat ik nu misschien wel naar mijn ouders kijk geeft mij een gerustgestellend gevoel.
En met dat gevoel op zak, verlaat ik de ruimte.
En nu begint het wachten op de uitslagen.

Reacties (2)

  • AnneFrank

    Dat was heel bijzonder

    4 jaar geleden
  • BethGoes

    Ik zou haar een 12 geven

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen