Foto bij - 002 -

Lolita nam de drie bovenste albums mee naar haar slaapkamer, waar ze het raam openzette en zich in de zitzak van spijkerstof liet neerploffen.
      Er gingen uren voorbij, al werd ze zich daar pas van bewust toen haar moeder riep dat het eten klaar was. Met haar hoofd vol indrukken daalde ze de trap af. Ze had al veel over haar vader geleerd: hij hield van klassieke Amerikaanse auto’s en van reizen. Zeker de helft van de foto’s bestond uit vakantiefoto’s, waar hij boven op een kasteel stond of voor een grot. Haar moeder was al even avontuurlijk, ze was slanker dan Lolita haar ooit had gezien en droeg maffe zonnehoeden en felgekleurde sandalen. Ze zag er gelukkig uit, en het was niet niets om te moeten beseffen dat ze op die vakantiekiekjes een hele andere moeder zag. Eentje die ze graag beter zou leren kennen.
      ‘Heb je gevonden wat je zocht?’ Haar moeder zette een ovenschaal op de tafel neer en trok haar ovenhandschoenen uit. Een heerlijke geur van gebakken gehakt, bloemkoolroosjes, aardappel en kaassaus dreef haar tegemoet. Lolita snoof diep.
      ‘Ik heb fotoalbums gevonden.’ Ze wachtte totdat haar moeder zat en vouwde daarna haar handen, terwijl ze samen het gebed uitspraken. Daarna bouwde ze het gesprek verder uit. ‘Heb je ooit nog gereisd na papa’s verdwijning?’
      Lolita was Nederland nooit uit geweest, haar oma was wagenziek en ze begon al te hyperventileren als ze het woord “vliegtuig” hoorde.
      ‘Ik heb het geprobeerd.’ Het volume van haar stem ging omlaag, zoals altijd gebeurde wanneer het gesprek haar aan haar man herinnerde. ‘Maar het bood geen ontspanning. Al waar ik naar uitkeek, was een glimp van je vader.’
      Er viel een stilte. De opscheplepel tikte tegen de glazen ovenschaal aan toen Lolita haar bord vol schepte.
      ‘Tante Jansje komt morgen langs.’
      Daarmee was het onderwerp afgesloten. Lolita keek haar moeder met gemengde gevoelens aan. Ze voelde zich niet op haar gemak bij haar tante, de oudste zus van haar moeder. Ze verdacht de vrouw ervan een hekel aan haar te hebben. Ze gaf steken onder water als haar moeder niet in de buurt was. Over haar dromerigheid, over de boeken die ze graag las en altijd door het huis slingerden, over de kinderachtige eenhoorn-knopjes die ze in haar oren droeg. Bezoekjes van tante Jansje hadden haar altijd een rotgevoel bezorgd, maar voor het eerst begon het te dagen waarom het mens zo onaardig tegen haar deed.
      Ze herinnerde haar aan haar vader. Die avontuurlijke blik in zijn ogen, zijn interesse voor de geschiedenis en zijn onbezonnen glimlach – die dingen herkende ze in zichzelf. Iets wat haar tante al veel langer deed, maar daar niet zo van genoot als Lolita deed. Integendeel – de vrouw haatte haar vader om wat hij zijn vrouw had aangedaan. Zij was een van die mensen die ervan overtuigd was dat hij zijn vrouw vrijwillig had verlaten. En in haar ogen had Lolita niet anders gedaan, toen ze bij haar opa en oma ging wonen.
      Toch veinsde ze een glimlach. ‘Leuk, mam.’
      Ze richtte haar aandacht weer op haar bord. Ze was te lang in gedachten verzonken geweest, het was al wat afgekoeld. Toch smaakte het nog goed.
      Na het avondeten keerde Lolita weer terug naar haar slaapkamer. Ze nam de fotoboeken door, streek met haar vingertoppen over de close-up foto’s. Als ze haar ogen sloot, kon ze haast geloven dat hij bij haar was. Hij had nog nooit zo dichtbij gevoeld.
      Ze kwam toe aan het laatste album. Het was kleiner dan de andere en had een roestbruine omslag. Ze sloeg hem open en ontdekte dat er geen foto’s in stonden. Alleen een kriebelig handschrift, vele, vele bladzijden lang.


Reacties (2)

  • Grace

    Jansje is zo'n vreemde naam hihi, misschien komt dat omdat ik van België ben.

    Ik vind Lolita zo'n schatje! Het meisje op de cover (die me overigens echt aan Klaasje doet denken) past volledig bij hoe je haar beschrijft tot nu toe.

    Voor een of andere reden had ik dus het idee in mijn hoofd dat haar vader de koning van een land was en dat hij dan verdwenen was. Maar nu ik zo verder lees denk ik dat ik je flaptekst misschien verkeerd geïnterpreteerd heb, of ja misschien ook niet en zijn haar moeder en tante gewoon erg goed in het verbergen van hun ware herkomst :p

    De divider die je gebruikt is trouwens ook echt mooi! I ♡ draken

    4 jaar geleden
  • WenseKronik

    Leuk natas! Ben benieuwd naar wat ze gaat vinden in het laatste boekje!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen