Foto bij Op en af

Nog even een kort hoofdstuk zodat ik er weer een keertje twee op één dag heb!

Het was raar om gewoon weer aan de keukentafel te zitten voor een kop thee. Het was jammer dat de vakantie voorbij was, en wat moest ik nu? Het was raar, maar ik voelde me een beetje alsof ik niks kon doen. Ons avontuur was misschien dodelijk geweest, maar je verveelde je toch niet zo vaak als nu. Oké, ik had werk en vrienden, maar toch. Ik had graag weer eens naar school gekund, hoe raar het ook klonk. Vroeger had ik een hekel aan school gehad, in het Feeënrijk zat je tot je 17e op school, helaas was die leeftijd in Vaizel tot 13 gezakt. Kinderen zouden een bijbaantje kunnen zoeken of hun ouders kunnen helpen in het huishouden. Of zoals Innara gewoon naar een klok kijken en thee drinken, dat was ook nog een optie. Ik zou Innara maar weer een keertje moeten opzoeken, ik wist dat ze gezelschap nodig had. Matsuda's vader en moeder kwamen al pratend binnen lopen. 'Zij zijn gisterenavond nog even langs gekomen om het te zeggen, het is oké.' Vertelde zijn moeder tegen vader. 'Gewldig, dan kunnen ze vandaag toch?' Ze knikte naar hem. 'Eeh, wat hebben jullie het over?' Vroeg Matsuda. Zijn moeder draaide zich om naar hem. 'Dat wouden we jullie net vertellen.' Ze klinkt enthousiast. Ik keek Matsuda vragend aan, hij haalde zijn schouders op. 'Ken je meneer en mevrouw Senkura en hun zoon Mick nog?' Matsuda schudde zijn hoofd. 'Volegns mij heb je met hem wel eens als kleuter gespeeld, maar goed. Zouden jullie het leuk vinden om van Mick vechtlessen te krijgen? Ik dacht dat jullie dat wel zouden zien zitten en Mick verdient zo ook nog wat.' Ik keek Matsuda aan en zag langzaam een grijns op zijn gezicht komen. 'Ja!', zeiden we tegelijkertijd. 'Dan zou ik op een dag Oslo kunnen doden!' Matsuda's moeder fronste. 'Oslo vermoorden? Ik wil niet onbeleefd zijn ofzo, maar hoe ben je dat van plan? Het is wel Oslo waar we het hier over hebben.' Ik sloeg mijn ogen neer. 'Dat weet ik ook niet... Maar ik weet wel dat ik elke kans die ik krijg met beide handen aan ga pakken!' Matsuda's vader glimlachte naar me. 'Je bent in elk geval enthousiast.' Toen het ontbijt op was zei moeder: 'Gaan jullie je maar aankleden, Mick verwacht jullie om twaalf uur bij het voetbalveldje, jullie gaan gewoon wat sporten.' 'Ik dacht dat we gingen vechten?' 'Dan heb je wel een goede conditie nodig, wijsneus.' Vertelde Matsuda's moeder tegen hem.
Dus, zo gezegd, zo gedaan. Matsuda en ik stonden om klokslag twaalf uur op die zogenaamde Mick te wachten. Ik hoopte dat hij aardig zou zijn. We wachtten tien minuten totdat er eindelijk een schim in de verte aan kwam lopen. Het was een knappe jongeman van Jared's leeftijd. Hij had donkerblond haar en was ongeveer even groot als ik. 'Hallo.' De jonen zwaaide en sprong over het houten hekje heen. 'Hallo.' Antwoordden we. Hij stak zijn hand naaf Matsuda uit. 'Mick.' Zei hij. 'Matsuda.' Matsuda schudde de hand. 'Erza.' Zei ik. Hij kneep wel erg hard in mijn vingers. 'Dus jullie ga ik les geven?' We knikten. 'Ik heb niks voorbereid en ben geen echte leraar, maar ik zou zeggen: begin maar met een paar rondjes te rennen.' Zijn stem was lager dan die van Matsuda en deed me een beetje aan die van Brendon denken. De zon brandde al fel en ik trok mijn trui uit. Ik zag dat Mick naar me staarde en keek een beetje ongemakkelijk weg. Nadat ik mijn haar in een paardenstaart had gedaan rende ik Matsuda achterna. We renden in een joggend tempo twee rondjes. Mick klapte ik zijn handen. 'Sneller!' Riep hij. Ik veegde het zweet van mijn voorhoofd. Het was bloedheet en sporten in deze hikte was nou niet echt het meest prettige wat je je kon bedenken. Mijn keel brandde en mijn hoofd begon te bonken. Ik stopte en wou naar mijn waterfles lopen om wat te drinken. 'Nu al moe?' Vroeg Mick met een grijns. 'Het is bloedheet!' Hijgde ik. Ik had net zo goed mijn eigen voorhoofd af kunnen likken. Nadat ik wat koud water had gedronken gooide ik ook wat in mijn gezicht. Mick wenkte Matsuda en vroeg: 'Lopen jullie wel vaak?' Ik wist niet of dit nou een belediging was of niet. 'Ja.', antwoordde Matsuda. 'Een tijdje geleden elke dag meer dan zes uur.' Mick keek een beetje alsof hij hem niet geloofde. 'En rennen?' Vroeg hij aan mij. 'Voor ons leven.' Matsuda lachte even kort. Ik veegde wat zweet uit mijn nek. Mick keek op zijn horloge. 'Ga maar even vijf minuten opdrukken, ik haal even wat spullen.' De grond brandde onder mijn vingers. Matsuda kwam naast me en we drukten op. De zo'n brandde in mijn nek. Na een tijdje hoorde ik Mick weer terug komen. Matsda keek achterom. 'Hij kijkt naar je.' Fluisterde hij. 'En?' Vroeg ik koel, ondanks dat ik niet wist waarom hij naar me keek en me er niet prettig over voelde. Mijn spieren werden al moe. Was ik uit vorm geraakt? Opnieuw keek Matsuda om. 'Volgens mij kijkt hij naar je kont.' Fluisterde hij. Ik schoot in de lach maar zag dat Matsuda niet lachte. Hij meende het. 'Zoeken zou een beter woord zijn.' Matsuda lachte even scheef. 'Wees niet zo hard voor jezelf, je hebt een prachtig figuur.' Ik bloosde en keek weg. Mijn hart klopte snel. 'Misschien kijkt hij wel naar jou kont.' Fluisterde ik. Matsuda lachte maar kon niks zeggen want we werden er weer bij geroepen. 'Oké, daar bij dat gebouw is een trap, daar op en af rennen is een goede oefening. Het leek me leuk om het uur vandaag af te sluiten met te laten zien hoe jullie kunnen zwaard vechten. Ik had de hele tijd al mijn dichte schoenen aan omdat dat fijner sportte, maar nu voelden mijn sokken doorweekt. Ik trok mijn schoenen uit en bedacht dat ik best op mijn blote voeten de stenen trap op en neer kon rennen. Ik voelde mijn nek prikken in de zon maar het sporten voelde goed. Het was fijn om weer eens lekker te bewegen. Mick keek verveeld in de verte terwijl hij onderaan de trap zat. 'Goed zo!' Riep hij naar ons na vijf minuten. Ik keek naar Matsua die omlaag rende terwijl ik met twee treden teglijk omhoog sprintte. Toen ik weer vendelden kwam vroeg ik aan Mick hoe lang we nog door moesten rennen. 'Nog een paar minuutjes, dat lukt toch nog wel?' Ik knikte en rende vermoeid weer omhoog. Mijn blote voeten begonnen pijn te doen. Matsuda kwam naast me lopen. 'Echt vet kut dat ik een shirt onder mijn trui heb aan gedaan, ik heb het nu echt warm maar kan mijn trui niet uit doen.' 'Snap ik.', zei ik. Ik had het al bloedheet met alleen een hemd. En hij had ook al geen water bij zich. Hij rende naar beneden en leunde daar vermoeid tegen de muur. Het zweet glinsterde op zijn gezicht en er zaten ook zweetvlekken op zijn trui. Hij hijgde heel erg, ik had medelijden met hem. Mick klapte in zijn handen. 'Kom op, nog even door lopen kerel.' Matsuda zuchtte, wierp een geïrriteerde blik op Mick en rende weer naar boven. Zijn hoofd was erg rood en had veel weg van een knappe tomaat. 'Oké jongens, we zijn klaar. Ik heb jullie al te lang door laten gaan dus zwaardvechten gaat er niet meer van komen. Ik zie jullie morgen dan denk ik weer en dan kunnen we echt beginnen.' Mick gaf Matsuda een vriendschappelijke klap op zijn rug en mij een knipoog en vertrok. Matsuda zuchtte. 'Ik ben gesloopt, man!' Hij zakte naar beneden via de muur en ging zitten. Toen kneep hij zijn ogen dicht en fronste zijn wenkbrauwen alsof hij hoofdpijn had. Hij opende zijn ogen en liet zijn hoofd in zijn handen vallen. 'Whow, ik voel me duizelig.' Kreunde hij. Bezorgd ging ik naast hem zitten. Zijn gezicht liep nog roder aan.
En toen viel hij flauw.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Oei, dat is nu niet echt goed Matsuda... Ik zou zelfs de eerste opdracht al niet hebben gehaald...xD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen