Foto bij hoofdstuk 10

Ik moet een zwarte broek en een kwart blouse aandoen. Ik vindt het eigenlijk niet zoveel bijzonder. Maar dan komt Dandy binnen en wikkelt een draad met lichtjes om me heen.
Ik moet nog zwarte laarzen aan en dan wordt ik naar een andere kamer begeleidt.
Ik staar naar mezelf in een spiegel, de deur vliegt achter me open en Krikf komt binnen en smeert een pot gel in mijn haar, zodat elk piekje de lucht in vliegt.
'Goed, neem dit....' hij geeft me een kleine knop die zo in mijn hand past. 'Hiermee kun je je lichtjes besturen, druk erop en ze gaan aan, druk nog een keer en ze gaan uit. Het moet lijken alsof je geëlektrocuteerd word...'
Ik vindt mezelf toch wel mooi, als ik zou weten wat een kerstboom was, dan zou ik mezelf nu zo gaan noemen.
'Goed.' Dandy komt weer binnen, samen met Vando en Ilsa.
'Je bent prachtig!' Jubelt Ilsa.
Vando bekijkt me nors, pakt dan mijn arm en trekt me mee naar een hele grote zaal waar allemaal karren en paarden staan.
'Jullie paarden.' zegt Vando en aait het zwarte beest. Het briest.
Ik weet niet waarom maar ik ben er echt bang van... Het paard kijkt me aan en schudt zijn vacht, net als het paard ernaast.
Ik slik en als ik me omdraai is iedereen weg. Ik zie de andere tributen, probeer me een beetje in te leven in ze, wie zou ik kunnen doden?
'Hey.' Brinnif staat naast me, ze ziet er net zo uit als ik, maar heeft ook nog een kroontje op. Ze is prachtig, ik slik en voel een brok in mijn keel.
'Hoi, ik...' ik begin bijna te huilen, hoe kan ik Brinnif doden? Hoe kan ik ooit zonder haar leven?
'Ik wil niet overleven.' fluister ik.
'Dat zul je wel...' ze klimt in de kar en neemt haar plek in.
Iedereen stapt in, de paarden beginnen te rijden. Ik voel aan het knopje in mijn hand.
Opeens staan de karren in een rij en gaat een poort open. Ik hef snel mijn handen op, om niet verblind te worden door het grote hoeveelheid licht die me tegemoet komt.
Ik kreun en val bijna achterover als onze paarden gaan rijden.
Een enorme weg... tribunes die opstijgen tot aan de wolken... met de nok gevuld met krijsende kleurrijke mensen... enorme schermen waar de tributen op flitsen...
Eventjes zie ik mezelf op het scherm, een klein jongetje die niet op zijn omgeving let en met openmond naar boven staart.
Ik slik, sluit mijn mond en druk me dan tegen Brinnif aan.
Ze kijkt opzij en omhelsd me dan, zo blijven we staan. We komen weer op de schermen en de camera's zoemen op ons in.
Ik voel me bekeken, misselijk, de kar hobbelt.
Ik kijk opzij, zie mensen naar ons wijzen, gillen, met open ogen jubelen. Vreselijk om te zien dat ze zo blij zijn met onze dood.
We naderen een grote ronde openplaats, hoog boven ons staat president Snow.
Ik huiver en kan hem eigenlijk niet meer zien.
Maar dan komt het zoontje van Snow tevoorschijn. Coriolanus Snow junior. De gevreesde opvolger.
'Panem! Panem! Welkom bij de 1e hungergames!'

Reacties (4)

  • Blaaskaak

    Ik vind Brinnif nu echt stom! Olee

    3 jaar geleden
  • AnnyXX

    Cool kostuum

    3 jaar geleden
  • Diago

    I hate coroalius snow!

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    I-ik... ik vertrouw Brinnif niet. Ze twijfeld niet. Als voor iemand bereid bent te sterven - in dit geval dus haar broertje - dan hoor je te twijfelen. Ik bedoel: het is wel een heel leven wat ze zomaar opgeeft en dat is gewoon eng. Het is niet gezond, of ze liegt, óf ik ben dom en schat het allemaal verkeerd in.:X

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen