Foto bij H10: Voorbereiding ~ Khana

Ik wandelde langs de oprit van Nicks huis naar de straat en ik zuchtte even. De schaduwen van de bomen maakten mooie patronen op de oprit en ik keek even opzij. Toen ik weer naar voor keek, stond die persoon voor mij. Meteen stond ik stil en keek hem aan. “Khana…”, zei hij weer en zette een stap dichter, maar ik zette een stap achteruit. “Nee Halatir… je hoort hier niet te zijn”, zei ik hoofdschuddend en probeerde langs hem heen te lopen, maar hij hield mij aan mijn arm tegen. “Jij ook niet”, zei hij en ik trok mezelf los. “Ik hoor hier het meeste van ons beide. Keer terug naar huis”, zei ik en wandelde er snel vandoor. “Khana… Khana!” riep hij, maar ik negeerde het. Toch ging er een korte steek door mijn hart terwijl ik het beeld van zijn smekend gezicht weer voor me zag.

Eenmaal in mijn appartementje, overliep ik in mijn hoofd wat we hadden afgesproken. We zouden over twee weken met het vliegtuig naar Japan gaan en hij betaalde een groot deel van de kosten. Ik was niet rijk, dus ik kon niet alles betalen zonder in de problemen te komen met mijn huur. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht toen ik aan mijn bestemming dacht. Japan is een land met veel mythes en legendes, dus de kans was “vrij groot” dat we daar mythische wezens tegen gingen komen. Ik geloofde er plechtig in dat ze bestonden, wat heel vreemd klonk waarschijnlijk. Dat Nick ook in hen geloofde, vond ik vrij speciaal. Ik schatte hem iets ouder dan mij in, zeker niet boven de 25, dus dat maakte het ergens ook raar dat hij in die wezens geloofde. Maar ja, twee gekken zijn beter dan één…

De volgende dag ging ik terug naar het gezin waar ik regelmatig ging babysitten en de dochter sprong meteen in mijn armen toen ze mij voor de deur zag staan. “Khana!” riep ze vrolijk en ik kon haar maar net opvangen. “Kom je mee naar binnen?” vroeg ze voordat ik ook maar iets kon zeggen en ze trok me mee. De ouders deden hun jassen al aan en zeiden: “Bedankt voor het zo snel komen, we moeten echt dringend weg.” “Geen probleem, ik wil nog wel melden dat dit mijn laatste keer gaat zijn voor een tijdje, want ik ben over twee weken op reis…”, zei ik voorzichtig en even stopten ze allebei waarmee ze bezig waren. “Oh, oké. Fijne reis alvast”, zei de man toen en na nog enkele snelle instructies verlieten ze het huis. De kinderen trokken mij mee naar de woonkamer zodat ik met hen spelletjes kon spelen en met een glimlach volgde ik hen.

De dagen die daarna volgden, waren vrij opwindend voor mij. Ik zocht de juiste spullen bij elkaar en ook de kledij uitkiezen verliep niet al te vlot. Nick en ik hadden nog af en toe via gsm gesproken om bepaalde zaken te regelen zoals paspoorten en zo, maar voor de rest hadden we elkaar niet echt gehoord. Eén keer zijn we elkaar in de supermarkt tegengekomen, maar hij was vrij gehaast dus veel hebben we niet gezegd. Van het bedrijf waar ik heb gesolliciteerd heb ik een e-mail gekregen met de melding dat ze een ‘geschiktere kandidaat’ hadden gevonden. Positief gezien moest ik me nu geen zorgen maken over hoe ik dan mijn baan met de reis moest combineren, want ik had geen baan. Aan de andere kant had ik dus ook nog geen vast inkomen…

Twee dagen voor het vertrek belde mijn moeder. “Hoi Khana! Hoe gaat het?” vroeg ze weer vrolijk, ook al had ik haar twee dagen geleden nog gesproken. “Goed mama, en met jou?” “Ook goed lieverd, ook goed”, zei ze en ik haalde even diep adem. “Mama, ik moet iets vertellen…”, zei ik toen voorzichtig en mijn moeder slaakte een opgewonden kreetje. “Ga je trouwen?” vroeg ze opgewonden en ik zuchtte even. Het leek echt in de familie te zitten… “Nee mama, niet te veel van mij verwachten alsjeblieft. Ik vertrek overmorgen op reis naar het buitenland met een vriend”, vertelde ik en ze humde even. “Wees voorzichtig lieverd en geniet ervan”, zei ze toen liefdevol en ik glimlachte. “Zal ik zeker doen”, antwoordde ik en we praatte nog wat verder, waarna we beiden weer ophingen. Morgen ging ik nog naar mijn grootmoeder om dit nieuws te brengen en overmorgen was het dan zo ver: dan ging ik naar Japan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen