Foto bij H11: Koffers maken ~ Nick

Een week voor het vertrek zat ik mijn bureau nog wat zaken te regelen, toen ik geklop op mijn deur hoorde. “Binnen”, zei ik en zag Halatir binnen komen. Hij sloot de deur achter zich en kwam tot bij mijn bureau staan. “Is er iets?” vroeg ik en hij keek me weer aan met die vreemde ogen van hem. “Ik wou vragen of ik voor een langere periode weg mocht, voor familiezaken”, zei hij en ik keek hem onderzoekend aan. Hij bleef echter mij kalm aankijken en ik zag geen tekenen van zenuwen, dus hij moest wel de waarheid spreken. Ik knikte en antwoordde vriendelijk: “Dat is in orde, je werkt hard en hebt nog geen enkele keer verlof gevraagd, dus ik zie geen probleem in jouw eens wat vakantie te gunnen. Hopelijk komt het goed met jouw familiezaken.” Hij knikte enkel neutraal en na ‘bedankt’ te hebben gezegd, liep hij mijn bureau weer uit. Ik schudde even mijn hoofd weer, hij was echt een apart persoon…

De dag voor het vertrek was niet anders dan de andere dagen. Ik ging in de ochtend wandelen in het park om helemaal tot rust te komen, ook al waren er weer tieners die de rust daar verstoorden met hun boxen en gelach. Daarna was ik naar mijn kungfu-training geweest en eenmaal terug thuis, had ik mezelf opgefrist en wat gegeten. Toen werd het misschien tijd voor de belangrijkste taak: mijn koffers maken.

Het duurde tot zeker het avondeten voordat ik alles ingepakt had. Er zaten naast kledij ook nog enkele spullen bij die handig zouden zijn, dus was het een hele puzzel geworden om het in de koffer te laten passen én de koffer niet te zwaar te maken. Toen herinnerde ik mij het telefoongesprek van ongeveer twee weken geleden en ik liep naar een kast, waar ik dan een in doeken gewikkeld pakketje en enkele andere ingepakte zaken uit haalde. Voorzichtig wikkelde ik alles nog extra in een paar hemden en broeken, waarna ik het mee in de koffer legde. Toen kon ik mijn koffer officieel vergrendelen en opzij zetten, waarna ik mezelf in bed liet neervallen. Eindelijk klaar…

Het was fijn dat ik nog eens naar Japan kon gaan. Ik was er al eens eerder geweest, maar dat was al een tijdje geleden. Wie weet was er wel heel wat veranderd? Waarschijnlijk nog meer gebouwen of moderne uitvindingen… Ik pakte mijn gsm erbij en bekeek nog eens mijn rekening, die serieus gevuld was. Met een tevreden glimlach kwam ik overeind en begon nog de reispapieren bij elkaar te steken. Toen ik deze in mijn rugzak had gestoken, keek ik nog even tevreden naar buiten. Om 10u00 moest ik daar zijn, dus om 6u00 moest ik vertrekken…

De volgende ochtend zat ik al vroeg in de taxi die me naar de luchthaven zou brengen. Het begon drukker te worden op straat, omdat het langzaamaan spitsuur aan het worden was. Om 8u00 kwam ik aan in de luchthaven en gaf ik mijn koffers af zodat ze al in het vliegtuig geplaatst konden worden. Toen ging ik in één van de stoeltjes zitten die daar stonden, om dan op Khana te wachten. We hadden afgesproken om hier te wachten op elkaar, zodat ik haar ticket kon geven en dan konden we samen door al die controles gaan.

We zouden met China Airlines vliegen met een tussenstop van 9 à 10 uur in Taiwan, wat vrij lang was. Ik had mijn laptop bij om me bezig te houden, anders zou ik me waarschijnlijk doodvervelen… Ik zuchtte even en sloot mijn ogen. De reis was bijna begonnen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen