Foto bij H13: Instappen ~ Nick

Ik opende net op tijd mijn ogen om Khana voorbij te zien wandelen. Snel sprong ik op en met mijn rugzak op mijn ene schouder tikte ik haar op de schouder. Ze draaide zich om en glimlachte toen ze mij zag. “Oh hoi Nick, ik had je niet gezien”, zei ze verontschuldigend en ik wuifde het weg. “Geen probleem hoor, ben je er klaar voor?” vroeg ik haar en ze knikte. “Ja, hoewel een iets later uur ook wel fijn zijn geweest”, zei ze grappend en ik lachte even. Ze zag er ook wel moe uit, maar dat viel wel te begrijpen. “Kom, laten we gaan”, zei ik toen en ze knikte, waarna we samen de controles trotseerden.

Toen we uiteindelijk bij onze gate aankwamen, zakten we beiden neer in de zeteltjes daar. “Dus… hoe zit het met de zenuwen?” vroeg ik en ze haalde haar schouders op. “Het gaat wel, ik heb gewoon al vrij lang niet meer gereisd en nog nooit in een vliegtuig”, zei ze en ik knikte toch wel wat verbaasd. Ik had verwacht dat ze veel ervaring had met reizen en vliegtuigen, maar blijkbaar niet dus… “Het komt wel goed, de kans dat we meteen neerstorten is niet heel groot”, zei ik en ze werd toch een tintje witter. Natuurlijk Nick, vermeld de kans op neerstorten nog maar eens om haar gerust te stellen. Heel slim. “Laten we maar hopen dat dat niet gebeurd”, zei Khana na een korte stilte en ik knikte.

Na een tijdje kwamen er meer en meer mensen rondom ons zitten en Khana stond op. “Ik ga even wandelen”, zei ze zacht en ze zag er wat bleekjes uit. “Is alles in orde?” vroeg ik en ze knikte met een zwakke glimlach. “Ja hoor, niets ernstig”, zei ze, maar ik geloofde haar niet echt. Zodra ze zich omdraaide en wegwandelde, kwam er een andere vrouw naast mij zitten en ze keek me met een verleidelijke blik aan. Toen ze ook nog tegen mij aan begon te leunen en mij knipperend aankeek, sprong ik ook op en met mijn rugzak liep ik achter Khana aan, een verontwaardigde blik in mijn rug voelend. Toen ik Khana had ingehaald, keek ze me verbaasd aan en ik gebaarde subtiel naar achteren. Ze keek kort om en glimlachte even, maar het was niet van harte. “Zeker dat het gaat?” vroeg ik nog eens voor de zekerheid en ze haalde haar schouders op. “Ja, ik heb gewoon een lichte vorm van agorafobie, de angst voor plaatsen met teveel mensen”, vertelde ze toen en ik knikte. Dat was ergens wel logisch, aangezien ze in een rustige wijk woonde. Net als ik, maar voor mij was dat vooral omdat ik dan rustig kon werken.

Net toen Khana iets leek te willen vragen, werd onze vlucht omgeroepen. Het was echter een andere gate en Khana en ik zuchtten tegelijkertijd, waarna we even lachten. Dat viel wel te verwachten bij een luchthaven… We liepen naar de juiste gate en gingen mee in de rij staan aanschuiven. Toen lieten we onze tickets zien en stapten we door de tunnel naar het vliegtuig, waar de piloten en stewardessen ons begroetten. Khana keek nog even om naar mij en ik knikte haar bemoedigend toe, waarna ze met een kleine glimlach zich weer omdraaide en het vliegtuig instapte.

We wandelden tot onze plekken vanachter en ik stopte mijn ticket weg. Omdat ik de tickets samen had gekocht, zaten Khana en ik naast elkaar vanachter. Zo konden we eventueel over mythische wezens praatten of over bepaalde plannen zonder dat mensen ons raar zouden aankijken. Daarbij was het vanachter vrij rustig, omdat de meesten een plaatsje vooraan wouden. Nadat ik mijn rugzak in het bagagerek had gelegd, wachtte ik nog op Khana zodat zij naast het raam kon zitten en ging na haar ook op mijn stoel ging zitten. Taiwan, we komen eraan…

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Zou er dan iemand hen afluisteren?:8

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen