Ik voelde me kut over heel veel dingen. Ik trok het effe niet meer. Ik wilde heel erg hard gaan huilen, maar er kwamen alleen een paar tranen. Ik deed mijn raam open en hing een beetje naar buiten en zei: 'I believe.' terwijl er een traan over mijn wang rolde en daarna volgde er nog meer. Ik ging maar weer op mijn bed liggen. Ik lag heel erg te huilen en zat in over alles wat er die dag was gebeurd en de laatste paar maanden. Ik voelde me gewoon echt kut. Ik ging onder mijn deken liggen en zette muziek op. Daarvan moest ik nog erger huilen. Ik weet niet wat ik heb, maar ik luister altijd "sorry" van Justin Bieber. Ik denk daarbij aan alles wat me dwars zit ( een paar persoontjes, vooral een ) en dan denk ik aan diegene, maar daardoor ga ik uiteindelijk voelen dat het mijn schuld is. En ik weet niet ik heb gewoon echt een te groot hart. Ik ben te bezig met emoties. En mijn emoties bepalen voor mij. En ik ben gek en alles en stom enzo. En ik ben een stom emotioneel mens. Toen ging ineens mijn raam keihard open waaien terwijl er niet eens veel wind stond. Ik ging bang onder mijn dekens. 'Wees maar niet bang.' zei een stem. Ik wilde gillen, maar diegene die riep gauw: 'Als je gilt gaan er nare dingen gebeuren dus doe maar niet.' Ik durfde niet meer te gillen. Diegene deed de dekens van me af en ik zag in eens Peter Pan voor me. ( die van OUAT omg ) Ik keek blij, maar tegelijkertijd was ik ook bang. En nog steeds verdrietig. 'Ik ben het Peter Pan. Je wilt naar Neverland toe? Vandaag is je geluksdag. Je mag met me mee, ik heb je namelijk nodig voor iets. Normaal zou ik natuurlijk geen meisjes mee nemen naar Neverland, maar dat snap jij ook wel.' 'Ten eerste mijn geluksdag?' vroeg ik. 'Oke buiten alles om van vandaag, wel. Maar alles wat er was gebeurt dus niet. Ik vind het echt heel naar voor je.' zei Peter Pan met alsof hij het heel erg vond, maar het als grappig bedoelde.
Ik ging anders zitten op mijn bed omdat de pose hoe ik bang zat pijn deed en ik zette per ongeluk weer aan en er klonk: 'Is it too late now to say sorry.' 'Cause i'm missing more than just your body.' 'Is it too late now to say sorry?' 'Yeah i knoooow that i let you down, is it too late to say sorry now?' En ik begon weer te huilen.
Peter Pan wilde lachen, omdat hij het grappig vond, maar hij deed alsof die heel meelevend was en zei: 'Gaat het wel? Fenne please kom mee naar Neverland, daar is het perfect?' Ik zuchte, rolde met m'n ogen en zei droog: 'Wauw. Meen je die?' 'Ja echt wel. En weet je. Fenne als je met mij mee gaat word het pas perfect, want jij bent het enige meisje buiten Tink om op Neverland. Dus ik ben helemaal voor jou.' Ik was dol op Pan, maar wauw. Hij liegt. Liegen is echt niet de manier om mij op Neverland te krijgen. Ik wilde een paar minuten nog zo graag naar Neverland, maar nu ik echt de mogelijkheid heb wil ik het niet meer. Misschien ook, omdat Pan gevaarlijk is. 'Wat is er?' vroeg hij. 'Oh wacht ik snap het al.' zei hij. 'Wat dan?' vroeg ik. 'Je wilt niet met me mee. En die reden weet ik ook al. Ik lijk op die Robbie Kay he? Die van die ene serie OUAT die je veel kijkt? Vraag me niet naar hoe ik zo veel weet, maar oke. En jij wilt dus niet met me mee, omdat je denkt dat ik ook zo ben, maar ik ben zo niet. Ik ben lief. En ik heb je dan misschien nodig, maar dat is omdat ik dus een vriendinnetje wil.'
Wauw en dan kiest die mij uit. Kan hij nog meer liegen? Ik keek heb zuchtend aan. 'je gelooft niet. Je zei wel: "i believe" maar je gelooft helemaal in niks. Je wilt niet naar Neverland omdat je denkt dat het niet bestaat. Je wilt niet met me mee, omdat je mensen niet vertrouwt. Ik snap je wel. Je hebt mensen te veel vertrouwt, maar nog steeds vertrouw je mensen te veel dus doe niet zo dom en ga met me mee naar Neverland.'
'Dus het is dus een bevel om met jou mee te gaan?' vroeg ik.
'Is het een bevel? Ja dat is het.' zei Peter Pan met een droog gezicht. Ik zuchtte boos en zei: 'Oke, maar alleen omdat ik het hier zo vreselijk haat.'
'Fenne. Maak niet alles erger dan dat het is. Beter ga je nu rustig naar Neverland, want anders gaat Tink weer denken dat ik weer iemand wil vermoorden doordat ik verdrietige kindjes mee neem.'
'Wacht wat?' zei ik verbaasd. 'Vermoord jij mensen?' 'Ja, alleen kindjes. Is dat erg dan?' zei Peter Pan. 'He. Ik wist het wel. Je bent zo erg als dat ik dacht. je vermoord gewoon mensen.' zei ik.
Toen kwam er in eens een jongen aanlopen. 'Uhm Fenne. Kan je misschien heel even weg gaan?' vroeg Peter Pan. Ik liep al weg. Peter Pan en de jongen gingen praten.
( oke dit stuk wat nu kwam kreeg ik helaas niet mee, maar ik wil het toch even vertellen ( het klinkt vaag, maar toch)) 4
Peter Pan zei: 'Ethan, dat meisje is Fenne. Ik heb haar ergens voor nodig. Je weet wel voor wat he?'
Ethan knikte.
'Mooi zo. Jij moet haar helemaal gek maken. Je moet haar hart breken. Alleen dan weer doen alsof het je spijt en dan weer haar hart breken. En zo word wat ik wil makkelijker. Anders lukte het me ook, maar een spel is gewoon het leukst. Ik speel graag spelletjes met mensen. Alleen ja. Ze moet je wel blijven vertrouwen, anders ben jij game over in het spel. En als je het niet doet zoals ik wil. Dan heb jij een heel groot probleem en dan vermoord ik jou. Dus ik zou doen zoals ik het wil. Jij kan het hopelijk perfect spelen, want door dit allemaal zal ze iemand nodig hebben die zorgt dat ze met haar gebroken hart verder kan. En die persoon zal ik zijn. En dan kan ik haar hart pakken. En er elfenstof van maken door het te crushen. En dat over mij heen doen. Alleen ik moet niet te lang wachten als ik haar hart heb, want ten eerste ze leeft dan wel nog. Ten tweede als ze haar hart terug krijgt, kan ik het moeilijk weer pakken. Dus ik moet het daarna wel snel crushen. Maar dat duurt nog effe. Ik ben dan onoverwinnelijk.' zei Peter Pan met een grijns. 'En wat is dat voor een voordeel voor mij?' zei Ethan. 'Jij zal dan niet dood gaan. Behalve als jij dus tegen mij in gaat.' zei Peter Pan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen