Foto bij H16: Gevangen en vrij ~ Nick

De draak met twee vleugels lag als een zielig hoopje schubben onderaan in de put. Hij brulde niet meer en staarde enkel dof vooruit. “Waarom blijft hij liggen?” vroeg ik verward, maar toen zei een man: “Zo, die verdoving werkt eindelijk.” De andere mannen lachten even en liepen ondertussen wat rond. Ze waren blank en duidelijk niet van hier. Een gezette man kwam toen uit een vervallen hutje verderop en hij stak net zijn gsm weg, waarna hij zei: “Verzamel de spullen voor deel 2!” Ik zag Khana naast mij knarsetanden en ik moest toegeven dat ik dit aanzicht ook vreselijk vond. “We moeten hem daaruit halen, maar hoe?” vroeg Khana opeens en ik fronste. Dat was een goede vraag, want die betonnen staven wogen niet niks. “Laten we…”, begon ik, maar opeens voelde ik iets hard in mijn rug porren. “Wel, wel, wel… Opstaan, stelletje afluisteraars, jullie hebben al veel te veel gezien…”, zei een brommende mannenstem achter mij en langzaam kwam ik overeind. Ook Khana kwam langzaam overeind en meteen keken alle mannen naar ons.

“Op de knieën!” riep een van de mannen en ik kreeg een slag in mijn knieholten, waardoor ik neerzakte. Ik hield mijn pijnlijke kreun in en zag de gezette man op ons afkomen. Nonchalant zwaaide hij met een jachtgeweer rond en keek op ons neer. Hij snoof even en liep een rondje om ons heen. Khana keek me even paniekerig aan, maar toen kwam de man vlak voor mijn neus staan. Met krakende gewrichten hurkte hij zich en met het puntje van zijn jachtgeweer tilde hij mijn kin op. “Hmm, waren jullie ons aan het bespioneren? Was het interessant?” zei hij met een zware stem, maar ik reageerde niet. Ik zou me met gemak kunnen bevrijden en de mannen uitschakelen, maar ik vreesde dat ze dan die wyvern en Khana iets aan gingen doen. “Gaan we hen aan de wyvern geven, baas?” zei toen een van de mannen met een grijns en meteen begonnen enkelen mij en Khana met hun wapens te porren. Rustig blijven Nick, rustig…

“Pak hun rugzakken en gsm’s af, we geven hen wel aan de wyvern als hij wakker wordt!” riep de man toen luid en de andere mannen begonnen te joelen. Ik werd overeind getrokken en meteen betast, waarna ze mijn gsm in mijn broekzak vonden en samen met mijn rugzak opzij gooiden. Ik zag Khana spartelen toen ze aan haar kwamen en tot mij verrassing trapte ze op de tenen van de man die haar vast had, waardoor die even kermde en na nog een kopstoot liet hij haar kreunend los. Ze werd echter meteen terug vastgegrepen door iemand anders en al snel werd ze stevig vast gebonden. Nu wist ik wel dat ze zich zou kunnen redden mocht het nodig zijn. Langzaamaan begon er zich een plannetje in mijn hoofd te vormen en terwijl ik de details uitwerkte, werden Khana en ik naar het hutje gebracht en samen in een kleine kamer gegooid. “Tot over een uurtje!” zei één van hen toen iets te enthousiast en sloeg de deur dicht.

“Wat een sukkels”, zei Khana terwijl ze de touwen van haar polsen liet glijden. Ik humde instemmend en zette me tegen de wand. Khana keek me fronsend aan en vroeg: “Gaan we niet ontsnappen?” “Oh jawel hoor, maar ik denk dat het handiger is als we de wyvern tegelijkertijd kunnen bevrijden. Die wordt pas over een uurtje wakker, dus we hebben nog wel even”, antwoordde ik en ze zette zich met een zucht neer. “Fijn dan, een uurtje verveling kan nooit kwaad”, mompelde ze en ik grinnikte even. “Het is beter dan in de luchthaven met onze duimen te zitten draaien”, antwoordde ik en ze knikte. “Dat is waar… en dan zouden we nooit een wyvern zijn tegengekomen”, zei ze toen en ik zag haar stralen toen ze dat zei. “Ja, dat is inderdaad een mooie meevaller”, zei ik met een glimlach en Khana zuchtte even. “Arm wezen, helemaal vanuit Afrika naar hier gedwongen…”, zei ze toen en ik humde instemmend. Dat was inderdaad een heel eind vliegen…

Na een uurtje zaten Khana en ik met gesloten ogen tegen de muur geleund. Na een heleboel onnozele spelletjes zoals ‘schaar-steen-papier’ en ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is…’ waren we het wachten toch wel beu. Tot mijn opluchting hoorde ik het gepraat van de mannen weer luider worden en onze deur werd opengedaan. “Tijd voor een fee… Wat? Hoe… ik had jullie toch vastgebonden?” zei de man verward en ik stond op. Voordat hij het zelf doorhad, had ik hem met een welgemikte klap tegen het hoofd knock-out geslagen. Hij viel op de grond en we stapten naar buiten. Ik pakte het geweer mee, voor het geval dat. Khana was al verder gegaan en na een korte reeks vloeken en kreunen, vielen er twee mannen op de grond. Ik liep naar buiten en sloeg nog twee mannen neer, terwijl ik Khana even verderop iemand zag ontwapenen en daarna neerslaan.

“Gevechtsport gedaan?” vroeg ze toen aan mij terwijl ze hard in iemands buik trapte. Vrij effectief blijkbaar, want hij klapte dubbel en kwam niet meteen overeind. Khana gaf hem nog een klap met de achterkant van een geweer en keek me weer aan. “Verschillende, maar momenteel nog Kung Fu. Jij?” vroeg ik droog terwijl ik iemand in zijn knieholtes trapte en toen op de grond werkte. “Ook verschillende, maar het is al een tijdje geleden”, zei ze en wierp een man over haar schouder. “Wel, je bent goed bezig hoor”, zei ik terwijl een man mij aanviel. “Bedankt, jij… ook…”, zei ze haperend terwijl een man haar langs achteren had vastgegrepen. Ze gooide hem op de grond, maar hij trapte haar benen weg waardoor ze ook op de grond viel. “Dat is een mindere!” gaf ik plagend als commentaar, maar trok toen grote ogen. Khana had duidelijk een slechte val gemaakt, want ze stond niet meteen recht en de man richtte snel een pistool op haar. Ze keek nog wat versuft om zich heen en ik werd opeens door twee mannen aangevallen, waardoor ik niet meteen naar haar toe kon. De man bij Khana laadde zijn wapen en met een grijns, trok hij aan de trekker.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    En plotseling... was de Wyvern dood.(lol)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen