Foto bij H17: In de put ~ Khana

Terwijl de man aan de trekker trok, trok ik als eerste reactie grote ogen. Toen klonk er een klik en… niets. Er gebeurde niets. De man vloekte en keek verrast naar zijn wapen, maar ik schopte snel tegen zijn pols en werkte hem tegen de grond. Hij kreunde toen ik zijn arm in een pijnlijke greep hield en ik sloeg op de zenuwbaan in zijn nek, waardoor hij kort een spastische beweging kreeg en toen bewegingloos op de grond lag. Wat verderop slaagde Nick er ook in om zijn twee aanvallers uit te schakelen en ik liep naar de rand van de put waar de wyvern in zat. Ik zag hem langzaam bewegen en hij schudde even zijn hoofd. Opeens vlogen zijn ogen open en brulde hij luid, waarna hij meteen omhoog sprong en tegen de betonnen balken aanbotste. De grond trilde door die klap en ik wankelde even. Net toen ik mijn evenwicht hervond, volgde er nog een klap en ik viel meteen in de put. Het laatste stukje rolde ik langs de schuine wand naar beneden en kwam toen hard op de grond terecht. Even werd de lucht uit mijn longen geslagen, terwijl sterretjes voor mijn ogen dansten.

Toen ik terug kon ademen en mijn zicht duidelijker werd, merkte ik dat het vrij stil was geworden. In de verte hoorde ik Nick nog vechten tegen enkele mannen, maar er ontbrak een geluid… Ik draaide mijn hoofd opzij en zag toen de wyvern verrast naar mij kijken, waarna hij opeens zijn bek opende en luid brulde. Het geluid drong tot diep in mij door en pijnlijk kreunend greep ik naar mijn oren. Bij de val had ik mijn hoofd vrij hard gestoten en dat geluid maakte de hoofdpijn alleen maar erger. “WIE BEN JIJ?” schreeuwde de wyvern toen in het Engels en ik kon het niet laten om hem verbaasd aan te kijken. Hij kon praten? Zijn pupillen vernauwden zich en hij riep: “ANTWOORD!” “Khana, ik ben Khana! Ik… we komen jou helpen!” riep ik toen terug en krabbelde overeind, waarbij ik de wand van de put als steun gebruikte. Hij richtte zich echter op en spreidde dreigend zijn vleugels, waarna hij op mij neer keek en gromde woedend: “JIJ WILT MIJ PIJN DOEN! JIJ BENT EEN MENS, EEN MONSTER!” Meteen schudde ik mijn hoofd, maar hij viel mij opeens aan en ik kon maar net op tijd wegrollen.

Ik kwam onder zijn buik tot stilstand en ik zag allerlei haken samenkomen. De wyvern begon echter terug te bewegen en zo snel mogelijk stond ik op, waarna ik naar die haken toesprong en deze vastpakte. Zo slingerde ik onderaan de wyvern heen en weer terwijl hij mij probeerde vast te pakken met zijn tanden, maar dat lukte niet. Toen klonken er enkele geweerschoten en meteen stond de wyvern stil, waardoor ik even opgelucht zuchtte. De wyvern kromp wat ineen, waardoor ik ook op de grond kon gaan staan en snel maakte ik de haken los van elkaar. Er klonk heel wat gerammel en ik zag enkele kettingen op de grond neervallen. Het was weer stil en opeens had ik het gevoel dat ik werd aangekeken. Langzaam draaide ik mij om en zag de wyvern ondersteboven mij verward aankijken. “… WAT…”, zei hij verward, maar toen klonken er weer geweerschoten en de wyvern richtte zich weer op. Ik kromp wat ineen toen de wyvern weer brulde en voor ik het wist, had hij me met een van zijn poten vastgegrepen. Geschrokken schreeuwde ik, maar begon te hoesten toen er stof in mijn gezicht viel. Er klonk kabaal en er ging telkens een schok door de wyvern heen, waardoor ik het vermoede kreeg dat hij aan het uitbreken was. Opeens gingen we met een ruk omhoog en ik klemde me geschrokken vast aan zijn poot. Het bloed trok uit mijn gezicht toen ik de kuil onder ons op alarmerend tempo zag verkleinen en ik piepte angstig.

Opeens voelde ik de buik van de wyvern warmer worden en voor ik het wist, spuugde hij een heldere straal vuur naar de grond. Enkele mannen begonnen schreeuwend rond te rennen terwijl ze het vuur op hun kleren probeerden te doven. “Nee, stop! Er is daar een vriend van me!” riep ik toen en weer keek de wyvern me vreemd aan, maar viel opeens in een duikvlucht naar beneden. Ik schreeuwde het uit en zeker toen hij me opeens vier meter boven de grond los liet. De hoop rugzakken en zeilen kwam razendsnel op mij af en met een klap kwam ik erop terecht, mijn hoofd tegen iets stotend. Wat verderop hoorde ik de wyvern nog even brullen, maar toen werd het zwart voor mijn ogen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen