Foto bij VI. Mullingar Girl

‘Dus je gaat naar huis?’ vroeg mijn beste vriendin en huisgenootje me. ‘Ik kan je niet meer overhalen om te blijven?’ Ik schudde mijn hoofd.
‘Ik ga een zomerbaantje zoeken en sparen, zodat ik na mijn laatste jaar kan gaan reizen,’ legde ik haar nogmaals uit. Ze knikte. We studeerden samen aan University College Dublin en volgend jaar zouden we aan onze master gaan beginnen. Ik wilde na mijn master een jaar gaan reizen voor ik zou beginnen aan werken voor de rest van mijn leven.
‘Ik ga je missen Nora.’
‘Ik jou ook, Jess,’ zei ik voor ik mijn vriendin om de hals viel.
‘Oh, en geef je Niall mijn nummer als je hem tegenkomt?’ Ik schoot in de lach.
‘Ik ben die jongen nog nooit tegengekomen, dus ik denk niet dat dat nu anders gaat zijn.’
‘Je weet het nooit. Jullie zijn in hetzelfde dorp opgegroeid. Dat schept meteen een band! En ze zijn nog steeds tijdelijk uit elkaar, dus misschien is hij wel gewoon thuis.’
‘Als ik hem tegenkom zal ik een handtekening voor je vragen, goed?’ beloofde ik haar. Daar leek ze gelukkig tevreden mee.
Na nogmaals afscheid van haar te hebben genomen trok ik mijn koffer achter me aan naar de parkeerplaats, waar mijn auto stond.
Het was altijd al zo geweest. Zodra ik vertelde dat ik uit Mullingar kwam, was de volgende vraag of ik Niall kende. Iedereen was verliefd op Niall. Ik begreep het niet. Ja, hij maakte leuke liedjes, maar ik snapte niet waar die hele hype vandaan kwam.
Ik startte de auto en begon aan de rit naar mijn ouderlijk huis.


***


‘Goedemiddag, wat mag het zijn voor jullie?’ vroeg ik met een beleefde glimlach aan het echtpaar dat net plaats had genomen aan een van de tafels in het eetcafé waar ik sinds twee weken werkte.
‘Een koffie en een cappuccino,’ bestelde de man voor hemzelf en zijn vrouw. Ik krabbelde het op het notitieblokje in mijn hand.
‘Heeft u interesse in onze lunchkaart?’ was mijn vervolgvraag.
‘Ja, graag.’
Ik pakte de kaart en overhandigde ze aan de vrouw en vervolgens aan de man, zoals mijn aangeleerd was. Vervolgens liep ik naar de bar waar ik een koffie en een cappuccino maakte.
‘Nora, wil jij die jongen in de hoek zo even doen, ik heb mijn handen vol momenteel.’
‘Ja, doe ik,’ beloofde ik mijn baas. Ik zette de twee koppen op mijn dienblad en liep terug naar het echtpaar. Nadat ik ze hun koffie had gegeven noteerde ik hun bestelling.
Ik glimlachte nog een keer vriendelijk naar ze voor ik naar de jongen in de hoek liep.
‘Goedemiddag, heeft u al een keuze kunnen maken?’ Ik keek de jongen aan die me ergens bekend voorkwam.
‘Ja, ik zou graag een cola willen en de lunchkaart,’ zei hij en meteen vielen zijn helderblauwe ogen me op.
‘Komt eraan,’ glimlachte ik voor ik terug liep naar de bar en de bestelling van het echtpaar doorgaf aan de keuken.
Ik schonk een cola in en zette die op mijn dienblad. In mijn andere hand pakte ik een lunchkaart en liep terug naar de jongen.
‘Alsjeblieft,’ zei ik nadat ik de cola voor hem neer had gezet. Ik gaf hem de lunchkaart en liep vervolgens door om een andere tafel te helpen.
Ik keek verbaasd op toen ik enkele tienermeisjes zenuwachtig hoorde giechelen.
‘Ga dan naar hem toe,’ zei het ene meisje tegen het andere. Hun blik was gericht op de jongen in de hoek van het café. Na nog even naar de meisjes te hebben gekeken ging ik verder en maakte een tafel schoon.
Ik haalde mijn notitieboekje weer uit mijn short en liep naar de jongen in hoek, die inmiddels de menukaart gesloten voor hem op tafel had liggen.
‘Heeft u een keuze kunnen maken?’ vroeg ik.
‘Ja, ik zou graag de boerenomelet willen,’ antwoordde hij. Ik krabbelde het snel op mijn notitieblokje. ‘Wil je daar wit of bruin brood bij?’ vroeg ik.
‘Bruin alsjeblieft.’
‘Oké, dat komt er zo snel mogelijk aan,’ zei ik. Ik wilde me omdraaien om zijn bestelling door te geven, maar de drie meisjes stonden opeens voor mijn neus.
‘Mogen we met je op de foto?’ Ik was even te verbaasd om te reageren, maar gelukkig had ik snel genoeg door dat ze het niet tegen mij hadden, maar tegen de jongen.
‘Natuurlijk,’ glimlachte de jongen beleefd.
‘Wil jij de foto maken?’ vroeg een van de meisjes toen aan mij.
Ik knikte en nam haar telefoon van haar over. Ik zette enkele stappen achteruit zodat ik iedereen op de foto kon hebben.
‘3, 2, 1,’ telde ik af, voor ik enkele foto’s van het gezelschap nam. Daarna overhandigde ik de telefoon terug aan het meisje.
‘Dankjewel Niall,’ giechelden ze in koor, voor ze weer terugliepen naar hun tafel.
Ik kon niet voorkomen dat ik verbaasd naar de jongen, Niall, keek. Hij was dus de wereldberoemde Niall en hij zat gewoon in mijn eetcafé.
‘Sorry daarvoor,’ verontschuldigde hij zich toen.
‘Oh, geen probleem,’ glimlachte ik, voor ik me weer omdraaide om zijn bestelling door te geven aan de keuken.
Terwijl ik een tafel schoon stond te maken vroeg ik me af of ik nu een handtekening moest vragen voor Jessica. Maar op de een of andere manier voelde dat ontzettend onprofessioneel. Ik hoopte maar dat ze dat begreep als ik haar vertelde dat ik Niall had bediend.
Ik liep terug naar de bar waar de bestelling voor het echtpaar klaar stond. Ik zette de beide borden op mijn dienblad en liep naar het echtpaar toe.
‘Smakelijk eten,’ glimlachte ik vriendelijk nadat ik ze hun eten had voorgeschoteld.
Er kwam een nieuw groepje scholieren binnen die ik meteen welkom heette en hun bestelling opnam.
Zo hield ik mezelf bezig met het opnemen van bestellingen, het brengen van de borden en het schoonmaken van tafels.
Toen ik het eten van Niall in mijn handen had overviel me toch een raar gevoel. De jongen was wereldberoemd en bestelde hier een boerenomelet.
‘Alsjeblieft,’ zei ik terwijl ik het bord voor hem neerzette.
‘Oeh, dat ziet er lekker uit,’ glimlachte Niall.
‘Smakelijk,’ wenste ik hem toe, voor ik weer verder ging met de andere tafels.
Ondertussen werd het steeds drukker en kon ik mezelf bezighouden, waardoor ik Niall eigenlijk alweer vergeten was, tot hij klaar was met eten en ik zijn lege bord op kwam halen.
‘Wil je nog iets anders hebben?’ vroeg ik.
‘De rekening alsjeblieft,’ glimlachte hij.
‘Komt eraan,’ beloofde ik hem.
Ik zette het vieze bord in de keuken en liep naar de kassa om zijn bon te printen. Ik legde hem samen met een pepermuntje op een schoteltje en bracht deze terug naar Niall.
‘Dat is dan 9,75,’ zei ik hem beleefd. Hij pakte zijn portemonnee en haalde zijn credit card eruit.
‘Maak er maar 25 van,’ zei hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
‘Wat?’ Het was er al uit voor ik er erg in had en verschrikt sloeg ik een hand voor mijn mond.
‘Je werkt in de zomervakantie, dus ik denk dat je aan het sparen bent voor iets. Ik hoop dat dit helpt,’ was zijn simpele verklaring.
‘Dankjewel, dat is echt heel lief,’ zei ik. Vervolgens liep ik met zijn creditkaart naar de kassa en maakte de betaling in orde. Met het bonnetje en zijn kaart liep ik terug naar zijn tafel.
‘Nogmaals bedankt en we hopen je snel weer terug te zien,’ zei ik het standaard aangeleerde zinnetje. Hij kreeg een grijns op mijn gezicht. ‘Alleen als jij er weer bent,’ zei hij, voor hij het café uitliep, mijn verbaasd achtergelaten.


***


Zoals gebruikelijk was in Mullingar liep ik zondagochtend samen met mijn ouders naar de kerk. Ik had een net jurkje aangetrokken en mijn moeder had mijn haren opgestoken, zoals ze vroeger ook altijd had gedaan. Vrijwel het hele dorp kwam naar de kerk en bijna alle winkels waren dicht.
Toen we de kerkstraat in liepen begon de klok te luiden als teken dat die dienst zo zou beginnen.
‘Oh, daar staat Maura, ik ga even gedag zeggen,’ zei mijn moeder.
‘Wie is Maura?’ vroeg ik mijn vader, terwijl we mamma volgden.
‘De nieuwe collega van je moeder. Blijkbaar kunnen ze het heel goed vinden,’ zei mijn vader, die Maura ook nog nooit ontmoet had.
‘Maura, ik wil je graag voorstellen aan Henry, mijn man, en aan Nora, mijn dochter. Ze werkt deze zomer in het eetcafé.’
Met een glimlach gaf ik de vrouw een hand, die ik nog nooit gezien had. Niet in het eetcafé en niet in de kerk. Naast haar stond haar man, Bobby, die ik ook beleefd een hand gaf.
‘Wat leuk. Mijn zoon is daar laatst wezen eten. Alleen maar positieve dingen gehoord. Wacht, hij is hier ook ergens, misschien herken je hem.’ Ze draaide zich om en wenkte naar iemand. Toen ik zag tegen wie ze het had schrok ik ergens. Het was Niall, de wereldberoemde Niall.
‘Niall, lieverd. Ik wil je graag voorstellen aan Nora, de dochter van een collega van me.’ Toen Niall me in de gaten kreeg verscheen er een grijns op zijn gezicht.
‘Nora,’ zei hij mijn naam en opeens klonk het een stuk mooier. ‘Eindelijk een naam bij dit mooie gezicht.’ Ik voelde hoe mijn wangen langzaam kleurden terwijl ik zijn hand schudde.
‘Zullen we een plekje gaan zoeken,’ stelde mijn moeder voor, die de ongemakkelijke sfeer gelukkig niet opmerkte.
Dankbaar liep ik achter mijn ouders aan naar binnen. Jessica ging dit nooit geloven als ik het haar zou vertellen.
Ik schoof in de kerkbank en probeerde het voorval van me af te schudden. Toen ik opkeek zag ik echter dat Niall en zijn ouders naast ons kwamen zitten.
‘Vertel eens eerlijk. Had je mij afgelopen week herkend of ben jij altijd zo professioneel?’ fluisterde hij.
‘Ik herkende je pas nadat die meisjes met je op foto waren geweest en je naam was gevallen,’ fluisterde ik terug.
‘Dus je bent geen fan?’ vroeg hij me, en ergens klonk het als een beschuldiging. Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik vind je muziek wel leuk, maar ik ben gewoon nooit geobsedeerd geweest met jou of je band,’ legde ik uit. Hij kreeg een glimlach op zijn gezicht.
Net toen hij me nog iets wilde vragen begon de dienst en moest hij zijn vraag inslikken.


***


‘We gaan nog even iets drinken bij Maura en Bobby. Zien we je thuis schat?’ vroeg mijn moeder me na de dienst.
‘Ja, tot straks,’ glimlachte ik, voor ik me omdraaide en aan de wandeling naar huis begon. Ik had nog geen twee stappen gezet voor Niall alweer naast me opdook.
‘Mag ik je naar huis lopen?’
‘Ga je gang,’ antwoordde ik.
‘Hoe komt het dat ik je nog nooit eerder heb gezien?’ vroeg Niall me toen.
Ik haalde mijn schouders op. ‘Volgens mij woon jij al een aantal jaar niet meer in Mullingar.’
‘Ja, maar daarvoor heb ik je ook nog nooit gezien. Ik kan me niet voorstellen dat ik zo’n mooi gezicht zou vergeten.’
‘Ik val volgens mij nooit zo op,’ was het enige antwoord wat ik hem kon geven.’
‘Ga je hier naar school?’ vroeg hij vervolgens. Ik schudde mijn hoofd.
‘Ik heb mijn bachelor net afgerond en ga na de zomer beginnen aan mijn master aan University College Dublin.’
‘Waarom ben je dan hier?’
‘Ik wil na mijn master gaan reizen, en dit is de goedkoopste manier om snel geld te verdienen,’ antwoordde ik.
‘Maar waarom ben jij eigenlijk thuis?’
‘Als je zoveel weg bent ga je de tijd die je met je ouders door kan brengen alleen maar meer waarderen,’ antwoordde Niall.
Ik knikte instemmend. Ik was bijna het hele jaar in Dublin en ik vond het ergens wel heel fijn om weer tijd met mijn ouders door te kunnen brengen.
‘Wat wil je graag bezoeken? Als je gaat reizen?’ Niall keek me geïnteresseerd aan.
‘Machu Picchu staat erg hoog op mijn lijstje. Maar ook Italië staat hoog op mijn lijstje.’
‘Machu Picchu is echt adembenemend mooi,’ zei Niall en meteen was ik jaloers op hem.
De rest van de wandeling naar huis vertelde Niall over de prachtige dingen die hij al van deze wereld had gezien en ik werd met de minuut jaloerser op de indrukwekkend lijst bezienswaardigheden die hij al had kunnen afstrepen van mijn lijst.
Toen we voor mijn huis stopten keek ik hem met een glimlach aan.
‘Bedankt voor het meewandelen. Ik vond het gezellig,’ zei ik terwijl ik mijn huissleutel zocht in mijn handtas.
‘Geen probleem. Het was me een genoegen,’ grijnsde Niall.
Net toen ik aanstalten wilden maken om naar de voordeur te lopen hield Niall me tegen.
‘Nora, heb je misschien zin om een keer iets leuks samen te gaan doen?’
‘Ik weet niet of dat zo’n slim idee is,’ gaf ik eerlijk toe.
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik dan binnen de kortste keren voor je val, en vervolgens moet jij weer op wereldtournee en blijf ik alleen achter. Ik zou niet weten hoe dat zou kunnen werken,’ zei ik voorzichtig.
‘Je zou voor me vallen?’ was het enige wat Niall had onthouden.
Verlegen wendde ik mijn gezicht af.
‘Mocht dit echt iets worden dan kunnen we dit laten werken. Ik kan tussendoor naar Ierland vliegen en als jij het minder druk hebt kun je bij mij langskomen, op mijn kosten. En ook ik heb vrije tijd, het is alleen anders over het jaar verdeeld dat bij mensen met een normale baan,’ zei Niall me.
‘Je kan het toch een kans geven?’ vroeg hij me en hij pakte mijn handen vast. Ik keek op en zijn heldenblauwe ogen betoverden me.
‘Ik ben vrijdagavond vrij.’


Sorry dat het zo lang duurde. Dat komt deels door mijn tentamens, maar ook omdat ik sinds kort Netflix heb, dus in mijn vrije tijd meer series aan het kijken ben dan schrijven. Ik hoop dat dit het enigszins goed kan maken! X

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen