Foto bij Hoofdstuk 3

Maandag is de dag. De school heeft ons vrij gegeven voor een hele dag, wat ik heel netjes van ze vindt, want het leuke van tijdreizen is dat het maar een minuut in het heden hoeft te kosten. Het is niet voor niets tijdreizen. Als dit klaar is, heb ik de hele dag vrij. Het is alleen nog lang niet klaar.

Mijn moeder is al vroeg weg. Ze kust me op mijn wang en wenst me succes op mijn tijdreis. Ik wil haar heel even vertellen over mijn zenuwen, maar ze lijkt allang ergens anders met haar hoofd. Ik zal Ben en Cassy wel zien op het reisbureau.

Ik weet nooit precies wat ik mee moet nemen op zulke reizen. Ze zijn zo ontzettend streng, herinner ik me van mijn laatste reisje naar de jaren zestig, en dat zal voor de oudheid wel erger zijn. Ik besluit dus maar gewoon alles thuis te laten en onderweg een appel op te eten.

Mijn hart klopt een beetje sneller als ik mijn fiets neerzet bij het reisbureau. Het is de eerste keer dat ik alleen ga. De vorige keer, toen ik naar de jaren zestig ging, was ik met mijn moeder. Ze wilde een Beatles-concert zien.

Eenmaal binnen neem ik snel de plek naast Ben in. Ze hebben een paar rijen stoelen voor ons neergezet, waarschijnlijk voor nog meer uitleg.
‘Je ziet er nerveus uit,’ zegt Ben, met zijn ogen op mijn handen die aan mijn shirt wriemelen.
Ik knik bevestigend. ‘Het is wel de oudheid, weet je?’
Hij legt een geruststellende hand op mijn schouder en heel even voelt het alsof er een schok door me heen gaat. Het gevoel verdwijnt net zo snel als het kwam, en dan voelt het vooral warm en kalmerend.
‘Er kan je niets gebeuren, dat weet je toch? Dit is veiliger dan die stedentrips die ze eerder deden.’
Ik grinnik. ‘Dat is waar.’

Cassy komt binnen en gaat voor ons zetten, en de voorlichting begint.

‘Welkom, klas V6b. Ik ben Martha Janssen, en ik ga jullie vandaag begeleiden. Ik heb een lijst meegekregen van iedereen en hun onderwerpen, en die wil ik eerst even doornemen.’

Iedereen gniffelt weer even als ze mijn naam en keuze noemt, maar verder wordt de lijst vlot doorgenomen.

‘Goed dan. Voor degenen die dit eerder hebben gedaan, hoef ik dit vast niet te vertellen, maar ik wil jullie straks opdelen in het tijdgebied dat jullie gekozen hebben. Dan krijgen jullie de juiste kleding en de juiste voorwerpen, waaronder een telefoon waarmee jullie ons altijd kunnen bellen. De nultoets transporteert je gelijk terug naar het heden. Wat de andere voorwerpen zijn, hangt af van je tijdperk. Zoals jullie weten, kunnen jullie het verleden niet veranderen. Probeer dat dan ook niet te doen. Je kunt dan niet dood gaan, lichte verwondingen komen nog wel eens voor. In het kort: doe niets doms, dan komt het wel goed. Dan wil ik jullie nu verwijzen naar jullie experts.’

Ik ben de enige die voor de oudheid heeft gekozen, en de jonge vrouw die op me staat te wachten, lijkt meer dan blij te zijn dat ze eindelijk een klant heeft.
‘Mijn naam is Mayla,’ zegt ze. ‘En jij bent Alexander?’
‘Noem me alsjeblieft Alex.’

Ik vang Bens blik op, en hij vormt de woorden succes met zijn mond. Ik glimlach wat nerveus terug. Het is lastig om de vlinders te onderdrukken, hoe hard iedereen me ook vertelt dat het niets voorstelt.

‘Ben je nerveus?’ vraagt mijn begeleider.
Ik haal mijn schouders op, in een poging me stoerder voor te doen dan ik ben. Het is echter zo duidelijk dat ze waarschijnlijk alleen doet alsof ze me gelooft.
‘Geen zorgen, ik ben vaak genoeg in de Griekse oudheid geweest, en geloof me, het is het absoluut waard. De meeste mensen kiezen voor de recentere geschiedenis, maar dan missen ze zoveel.’
‘Heb je Alexander de Grote ooit ontmoet?’
Ze knikt. ‘Een paar keer. Hij is één van de meest fascinerende personen die ik ooit heb gezien. Hij is redelijk, en zelfs vriendelijk, maar op andere momenten verliest hij al dat. Toen hij Hephaestion verloor, bijvoorbeeld. Ik neem aan dat je weet wie hij is?’
‘Zijn beste vriend, toch?’
Ze is even stil, alsof ze een antwoord overweegt. ‘Dat zou je kunnen zeggen, ja.’

We staan stil voor één van de laatste kamers in de lange hal. Mayla veegt een pasje langs een sensor en de deur vliegt open. Ik loop nieuwsgierig achter haar aan. In de kamer staat een enorme kledingkast, een bureau en een platform. Die platformen hebben me altijd al een beetje aan Star Trek doen denken.

‘Goed dan,’ zegt ze, als ze de kast opentrekt. ‘Dit is een hoplietenuniform, en ik denk dat het de beste keuze is voor je. Je valt in elk geval niet al te erg op.’
Het ziet er oncomfortabel uit, maar ik pak het toch aan. Het is beter dan een toga, en het maakt dat ik me in elk geval beschermd voel.

‘Je kunt je omkleden achter het scherm in de hoek. Het is waarschijnlijk even wennen, maar het is niet zo erg als het lijkt.’

Ik knik, trek mijn comfortabele spijkerbroek en shirt uit, tot ik tenslotte in mijn ondergoed sta. Dat blijft aan, besluit ik. Dan trek ik de stukken één voor één aan, en hoop ik maar dat het ergens naar lijkt.

‘Is dit het?’ vraag ik Mayla als ik tevoorschijn kom van achter het scherm. Ze knikt met een brede glimlach.
‘Dat is het. Je ziet er goed uit. Ben je er klaar voor?’

Ik slik, trek aan de wapenuitrusting en knik dan.
‘Ik denk het wel.’
‘Goed dan,’ zegt ze met een glimlach. ‘Heb je een specifiek jaar uitgekozen of mag ik voor je kiezen?’
‘Kies jij maar, denk ik?’
Dat lijkt haar nog blijer te maken.

‘Goed dan,’ zegt ze, terwijl ze in het laatje van haar bureau rommelt. ‘Hier is je telefoon. Je belt ons onder sneltoets 1, en met nul wordt je terug hierheen getransporteerd. Begrepen?’
Ik knik.
‘Je zou een zakje moeten vinden in je ondershirt, waar de telefoon precies inpast. Maak je verder geen zorgen, dit is één van die oude Nokia’s , sterker dan staal. Kan niet kapot.’
Ik pak de telefoon aan. Wat een koelkast.

Ik morrel aan de riempjes van mijn borstplaat, die weer los vliegt, en ontdek het verborgen zakje. Het is niet gemakkelijk vast te maken, maar ik kan er maar beter aan wennen.
‘Heb je nog meer voor me?’
Ze schudt haar hoofd. ‘Heb je gegeten?’
‘Ja.’
‘Goed. Je kunt daar ook eten, maar er is een kans dat je er flink ziek van wordt. Dat is gewoon hoe je maag werkt. Als je het toch doet, eet geen onbekend voedsel. Ik raad je aan niet te lang te blijven, maar dat is in principe aan jou.’
‘En hoe zit het met de taal?’ vraag ik. ‘Ik spreek geen oud-Grieks. Of nieuw-Grieks.’
Bij mijn vorige keer tijdreis gingen moeder en ik naar Amsterdam, en toen had ik niet eens aan dat probleem gedacht. Afgezien van wat vreemde straattaal, had ik alles prima kunnen verstaan.
‘Geen zorgen,’ antwoordt Mayla. ‘Daar zorgt de computer voor. Voor jou zal het als Nederlands klinken.’
Ah, denk ik. Net als in doctor who.

‘Goed dan. Ik ga de coördinaten voor je invullen, en je kunt alvast op het platform gaan staan.’
Ik knik en doe wat ze zegt. Zodra ik op het platform sta, begin ik me een beetje draaierig te voelen. Het is alsof ik de tijd kan voelen.
‘Je hebt eerder door de tijd gereisd?’
‘Ja.’
‘Goed. Dan weet je een beetje wat je kunt verwachten. Als je de vorige keer geen bijverschijnselen had, dan krijg je ze waarschijnlijk nu ook niet. Het gaat voor je gevoel misschien een beetje langer duren, en misschien ben je wat gedesoriënteerd. Dat zou snel over moeten gaan.’
Ik adem diep in en uit en concentreer me op de lucht die in mijn longen stroomt. Ik kan dit. Er kan niets fout gaan.
‘Goed dan, klaar?’
Ik kijk nog heel even naar Mayla en glimlach dan. ‘Klaar.’

Ze klikt op een toets en dan ineens voel ik een sterke aantrekkingskracht op me inwerken, alsof ik naar boven wordt gezogen. Mijn ogen sluiten automatisch om zichzelf te beschermen, en als ik ze weer open doe, ben ik gewichtloos. Onder me strekken sterrenstelsels zich uit. In een razend tempel veranderen ze, van kleur, van helderheid en dan verdwijnen ze om plaats te maken voor een verblindend licht. Daar is het. Mijn bestemming.

Een extra hoofdstuk! Dit is een bonusopdracht en ik moest het voor de 30ste inleveren, dus vandaar. De tijdreis begint nu echt.
@Wervelwind: awesome! Dank je wel!
@Raisei: Thanks!
@Quintana: ja, precies! blij dat je het opgepikt hebt, haha
@FaramirOfGondor: ik ben blij dat je ze cute vindt, en ja, ik ben idd lang genoeg
@Perffect: thank you, dat is heel lief (:
@square: aw, je lange reacties zijn zo leuk! Deze headcanon vind ik erg leuk, en is vanaf nu canon.

Reacties (6)

  • Square

    ‘Er kan je niets gebeuren, dat weet je toch? Dit is veiliger dan die stedentrips die ze eerder deden.’
    Ik vind dit onverwacht grappig. Oh nee, gevaarlijke stedentrips! Gelukkig kunnen we onze tieners tegenwoordig gewoon naar de middeleeuwen sturen op schoolreisje, hoera.


    Je kunt dan niet dood gaan, lichte verwondingen komen nog wel eens voor.
    ... ja, dat klinkt enorm geruststellend en een heeeel stuk veiliger dan een stedentripje. Bij mijn uitwisseling naar Spanje bevatte de voorlichting volgens mij niet de woorden "je gaat vast niet dood, maar misschien raak je lichtgewond".


    ‘Zijn beste vriend, toch?’
    Ze is even stil, alsof ze een antwoord overweegt. ‘Dat zou je kunnen zeggen, ja.’

    Marleen, ik wil je nergens van beschuldigen, maar dit klinkt toch een heel klein beetje alsof je een self-insert hebt geschreven. Mayla, Marleen, hmm. Verdacht.


    En natuurlijk zouden ze bij het tijdreizen Nokia telefoons meenemen, natuurlijk. Meest realistische onderdeel van het hele verhaal, denk ik.

    (Oh, en STAR TREK, yay! 😇🖖)

    4 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    It begins...
    :Y)

    4 jaar geleden
  • Helvar

    Hehehe, ik ben zeer benieuwd naar zijn avonturen met zijn naamgenoot :')

    4 jaar geleden
  • Catmint

    Cool, Star Trek c:
    Volgens mij heb ik wel even iets gemist. Bonusopdracht?

    4 jaar geleden
  • Grace

    STAR TREK
    DOCTOR WHO
    IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIH
    Alleen al een kudo voor die vermeldingen!

    Dit verhaal is zo leuk :'D

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen