Rosemary Olivia Williams

'Stop!'
Ik opende verward mijn ogen en keek verbaasd naar Harry die met zijn handen over zijn oren zat, zijn ogen stevig dichtgeknepen en zijn lippen op elkaar gedrukt. Het leek wel alsof hij zich wilde afzonderen van de rest van de wereld.
'Was het zo slecht,' zei ik spottend, maar vanbinnen voelde ik me ellendig. Ik had het altijd erg belangrijk gevonden hoe mensen over me dachten en wat ze van me vonden. Dat was alleen maar erger geworden toen Harry me in de steek gelaten had.
Harry negeerde wat ik had gezegd en keek me glazig aan. 'Hoe ken je dat liedje?'
Ik haalde mijn schouders op. 'Wat maakt dat uit?'
'Hoe ken je dat liedje?' herhaalde hij nog een keer, maar dan een stuk dwingender.
'Ooit op de radio gehoord. Is er iets mis mee?'
'Ja! Argh,' stootte hij uit. Hij stond ruw op waardoor de stoel bijna op de grond viel. Hij schopte met zijn voet tegen de muur en leunde daarna met zijn hoofd ertegenaan terwijl hij zijn handen gefrustreerd door zijn haar haalde.
'Wat is er mis met jou?' Ik snapte er helemaal niks meer van. Ik zing een stukje van een liedje en dan reageert Harry zo! Hij stond nu met zijn rug naar me toe, dus ik kon zijn gezicht, en zo dus zijn gezichtsuitdrukking, niet zien.
Ik was ondertussen opgestaan en stond op het punt naar hem toe te lopen, toen Harry zich plotseling omdraaide en in een aantal grote stappen bij me was.
Hij legde zijn handen op mijn wangen. Ik wilde die daar meteen weg hebben, maar hij hield zijn handen er te stevig opgedrukt.
Hij keek me telkens maar doordringend aan, terwijl ik hem met een grote frons in de ogen keek.
'I know you've never loved the sound of your voice on tape,' zong Harry. 'You never want to know how much you weigh. You still have to squeeze into your jeans. But you're perfect to me.'
'Jij?' Ik staarde hem verbaasd aan. Het liedje was van hem. Ik had al die tijd een liedje leuk gevonden die van hem was. Van Harry.
'Little Things heet het. Van One Direction.'
'Dus jij hebt het gezongen met die bandleden van je?'
'Ja,' grinnikte Harry. 'Met die bandleden van me.'
'Het is een mooi liedje,' gaf ik toe. Ik keek langs Harry, maar zag dat hij me grijnzend aankeek. Hij had zijn nog steeds zijn warme, zachte handen op mijn wangen. Eigenlijk was het best fijn. Het gaf een vertrouwd gevoel, maar ik wilde hem niet de verkeerde indruk geven dus ik legde mijn handen op zijn handen en haalde ze langzaam van mijn wangen af.
Ik zag hem even teleurgesteld naar me kijken toen mijn ogen de zijne kruisten. Ik sloeg verlegen mijn ogen neer. Het was plotseling erg stil geworden in de kamer. Hij deed zoveel met me. Zoveel, terwijl hij daar zelf waarschijnlijk niets van doorhad. Telkens als ik naar hem keek verspreidde zich een warm gevoel door mijn lichaam, maar dat werd al snel vervangen door afschuw. Van mezelf, dat ik dat gevoel voor hem toeliet, maar ook van hem. Dat hij zo normaal kon doen, terwijl er zoveel gebeurt was. Dan kwam het verdriet opborrelen en daarna de woede. Ik was boos op hem, maar ook op mezelf. Dat ik me zo gek liet maken door één jongen. Of eigenlijk man. Want een man was hij wel geworden. De laatste keer dat ik hem had gezien was hij zestien geweest, en ik vijftien jaar.
Nu waren we tien jaar verder, dus was hij al zesentwintig jaar oud en ik vijfentwintig. In die tijd had hij zijn haar laten groeien tot schouderlengte, weer afgeknipt en nu was het behoorlijk kort.
Ook had hij tatoeages genomen. En niet een, het waren er tientallen. Alleen al op zijn armen zaten er een heleboel tekeningetjes van inkt. Eigenlijk had ik nooit van tatoeages gehouden, maar bij Harry had het wel iets.
Zelfs op zijn handen had hij een aantal kleine tatoeages en verder behoorlijk wat ringen om zijn lange vingers. Vroeger had hij nooit iets met accessoires, maar dat is dus verandert. Nu draagt hij hoedjes, kettingen, petjes, ringen en soms zet hij een zonnebril op zijn hoofd.
Hij was veel mannelijker geworden. Niet dat hij eerst niet mannelijk was, maar hij was nu behoorlijk gespierd. Vroeger was hij een slungelige tiener en nu een volwassen man. Voor mij was het soms echt moeilijk om hem zo te zien. Zo anders, maar tegelijkertijd zo hetzelfde.
Ik werd gewekt uit mijn gedachtes doordat Harry zijn keel schraapte. 'Dus je vindt het mooi?' klonk het plagend.
'Eh, ja,' antwoordde ik terwijl ik eigenlijk niet had gehoord wat hij had gezegd. 'Nee! Wat vroeg je eigenlijk?'
Ik bloosde licht en Harry moest lachen. 'Of je het mooi vindt.'
Plotseling klonk zijn stem erg serieus. Ik keek op in zijn mooie ogen en glimlachte verlegen. 'Ja. Ja, ik vind het mooi.'
En weer was het stil. Maar het was een fijne, rustgevende stilte, waarin Harry en ik elkaar aan bleven kijken.
'Zing eens iets,' fluisterde hij zacht om de breekbare stilte niet te verbreken.
Ik staarde terug in zijn mooie, groene ogen en fluisterde terug: 'Het toverwoord.'
Meteen was het over. De fijne sfeer die we net nog beide voelden, was in één klap weg. Harry had geschrokken een aantal stappen naar achter gedaan en keek me verbijsterd aan.
Ik sloeg een hand voor mijn mond. Het woordje was zo uit mijn mond gefloept zonder dat ik het door had gehad.
Het toverwoord was een grapje van Harry en mij van vroeger. We zeiden het vaak tegen elkaar op de gekste momenten en we deden het al sinds we een jaar of tien waren. Het was iets wat écht van ons was. En dat kleine woordje was beladen met zoveel emotionele waarde, herinneringen.
Harry keek me nog steeds aan met ogen zo groot als tennisballen door de verbazing. Toen zei hij, zijn stem plotseling schor en vol emotie, zo zacht dat ik het bijna niet verstond: 'Please..?'
Zo'n klein, kort woordje, maar voor mij had het zoveel betekenis.
Om de tranen tegen te houden sloot ik mijn ogen en zong zacht een liedje dat mijn moeder altijd voor me zong toen ik jong was.
Plotseling was mijn stem niet meer het enige geluid in de kamer. Harry zong met me mee. Het was zacht, maar toch erg goed te horen. Zijn lage, hese stem had iets wat typisch Harry was en wat alleen hij had. Samen klonken we nog best goed, beter dan ik ooit verwacht had. Mijn hoge stem. Zijn lage stem.
Vroeger was Harry altijd degene die zong. Ik begon er niet aan, omdat ik dacht dat ik het toch niet kon.

--
Zouden jullie een keer een Harry Pov willen?
Reacties?
Xx

Reacties (2)

  • missanoukmalik

    Mij lijkt een harry pov juist een keer leuk! Maar het moet inderdaad wel een beetje mysterious blijven.

    Geweldig stukje weer ❤

    2 jaar geleden
  • Renate1983

    Laat je niet gek maken, meid, hij heeft je nog altijd in de steek gelaten.

    En een Harry's POV?
    Ik zeg nee. In een boek wisselt dat ook niet af en volg je alleen de hoofdpersoon.
    Dat maakt Harry's motieven en handelingen ook wat mysterieus en/of geheimzinnig. ;p

    xxx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen