•      •      •      •      •

      Na drie kwartier laste de professor een pauze in. Terwijl de meeste mensen zich naar het cafetaria begaven dat een verdieping lager bleek te zijn, bleef Mikhaila achter op haar stoel. Ze had gedacht dat deze lezing meer bedoeld was voor leken, maar dat bleek absoluut niet zo. Het verklaarde ook wel een hoop dat er zo weinig jonge mensen waren en ergens overwoog ze om maar gewoon weer weg te gaan. Ze had zeker de helft niet begrepen van waar de professor het over had gehad.
      Dat er gewerkt werd met krachtige magnetische velden en deeltjesversnellers om daarmee het verleden nauwkeuriger te bepalen, had ze wel begrepen. Ook had ze begrepen dat de hypothese keer op keer onderbouwd en bewezen moest worden en dat het lang duurde voor er daadwerkelijk een apparaat kon komen. Wat het echter precies deed, was haar geheel onduidelijk. De professor was vaak van de rode draad afgestapt om dingen te verklaren of omdat hij gewoon werd meegesleept door zijn eigen verhaal.
      Mikhaila had aanvankelijk aangenomen dat er nieuwe manieren waren om vast te stellen hoe oud iets was of dat er nieuw soort radiogolven werden gebruikt, om onnodige opgraafwerkzaamheden te beperken. Het klonk echter alsof de professor beweerde dat ze zelf naar het verleden wilden reizen. Omdat dat zo absurd was en ze om die reden ook nooit zou durven vragen wat er nou echt bedoeld was, overwoog Mikhaila om de universiteit voor vandaag maar gedag te zeggen en later terug te komen. Bij het opstaan van haar zachte stoel werd ze echter aangesproken door de student die haar met een vermaakte glimlach gadesloeg.
      ’Je kijkt zo moeilijk, dat ik me afvraag of het wel goed gaat.’
      Mikhaila glimlachte wat ongemakkelijk toen ze zich naar hem omgedraaid had. ‘Ach, het is een moeilijk onderwerp,’ gaf ze toe. ‘Ik had even nodig om het tot me door te laten dringen.’
      De jongen knikte. Hij was zeker tien jaar jonger dan zij, maar hij stond hier met veel meer zelfvertrouwen. ‘Ja, ik ben hier alleen omdat de professor mijn oom is en ik geen problemen heb met beamers.’ Hij keek haar vragend aan toen ze haar jas van de rugleuning van haar stoel pakte en die aan begon te trekken. ‘Het is pauze, hoor.’
      Mikhaila haalde haar schouders op. Ze wilde hier graag weg, maar dat wilde ze eigenlijk liever niet zeggen.
      ’Ik kan je de ruimtetijdgenerator wel laten zien, als je dat wilt. Mijn oom heefteen heel verhaaltje opgehangen dat voor de meeste mensen onbegrijpelijk is. In feite is het principe heel simpel -’
      Mikhaila keek hem met verwarde ogen aan. Ruimtetijdgenerator? Ze dacht niet dat ze dat goed had begrepen. De student grijnsde alleen maar.
      ’Echt. Je mag hem heus wel zien. Hij staat maar een paar verdiepingen hoger.’
      Mikhaila wist niet goed wat ze daarop moest zeggen. Ze had geen behoefte meer aan deze lezing en als ze naar die generator zou gaan kijken, kreeg ze tenminste nog de kans om dit gebouw van binnen wat beter te bekijken. Het was misschien niet een van Ruslands meest architectonische wonderen, maar wel verbluffend fraai om te zien en veel gebouwen die mooier waren dan deze, zou ze toch nooit mogen betreden.
      ’Ik ben Vanya, als je dat wat kan schelen,’ zei de student toen ze haar jas weer over haar arm hing.
      ’Mikhaila.’
      Terwijl ze de gang weer op liepen en het trappenhuis in, vertelde Vanya over zijn studie hier. Hij was niet betrokken bij het project van zijn oom-professor, maar studeerde aan de faculteit Psychologie en hij bleek ook een grote interesse in geschiedenis te hebben. Hij zat in zijn laatste jaar en zijn afstudeeronderzoek ging over het mentale welzijn van geboren Oost-Berlijners die na het vallen van de muur werden overladen met vrijheden die ze nooit eerder hadden gekend.
      Hierdoor moest Mikhaila even aan haar vader denken, die vaak zei dat hij terug wilde naar de tijd waarin Europa nog in twee fronten verdeeld was. Welvaart zoals ze nu kenden, was er niet, maar het leven stak wel een stuk gemakkelijker in elkaar. Hij was ook een stille man en vaak, wanneer haar moeder zijn stillere perioden niet meer zag zitten, haalde hij een uitspraak van Vaslav Nijinsky aan: “Ik ben tot de conclusie gekomen dat het beter is om te zwijgen dan om te spreken.” Mikhaila haatte het als hij dat deed of wanneer hij iets anders van deze man opdiste. Haar vader was geen kunstliefhebber, maar van Nijinsky hield hij wel. ‘Hij heeft de Russische cultuur wereldwijd doen verspreiden,’ zei hij dan als Mikhala er jong meisje naar vroeg.
      ’Hoe werkt die ruimtetijdgenerator eigenlijk?’ wilde ze weten terwijl ze een vierde trap beklommen en ze dat in haar kuiten begon te voelen.
      ’Heb je niet op zitten letten?’ Vanya lachte, noemde een paar moeilijke woorden uit het verhaal van de professor en deed toen plotseling een deur open. ‘Hier is het.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen