Foto bij Taking hits. Chapter 1

Ik sta voor mijn spiegel, mijn wangen zout en schraal van de tranen die ik heb laten lopen. Ik trek mijn t-shirt omhoog en ik zie de voet afruk nog in mijn zij staan, ik ga er met mijn vingers overheen en een stekend pijn komt tevoorschijn.
Het was weer zo ver, het pesten hield niet op. Maar dit keer had ik het zelf te bond gemaakt door voor mezelf op te komen. Leerkrachten wilde me niet meer helpen omdat ze vonden dat ik zelf eens mijn mond open moest trekken, met dit als gevolg. Maar ik zal het hun niet laten zien, ik laat hun niet winnen door mijn tranen te laten zien dus iedere klap vang ik op met opgeheven hoofd en trillende benen.

Ik hoor iemand de trap op komen en ik trek snel mijn shirt naar beneden en ik ga aan mijn bureau zitten en ik doe net alsof ik de tekst van de groep 8 musical aan het leren ben ''Hoe was je dag lieverd?'' mijn moeder kwam mijn kamer binnen gelopen en gaf me een dikke knuffel van achter ''Ja ging wel, we hebben de audities gehad voor de musical vandaag'' zei ik op een neutrale toon. ''En hoe ging het?'' ''zoals verwacht, maar een bij rolletje'' ik grinnikte het van me af ''Dat is vervelend, vind je het niet erg?'' ''nee, ik was toch niet zo geïnteresseerd in deze musical'' lieg ik en mijn moeder knikt alleen en verlaat mijn kamer.
Ik bijt op mijn onderlip om meerdere tranen weg te houden, ze weet het. Ze weet dat haar zwakke dochter weer heeft zitten janken, maar zo lang ze er maar niet achter komt dat ik mezelf weer niet heb kunnen verdedigen ook al betaald ze voor dure lessen van Judo. Uit frustratie ga ik op mijn bed liggen en zet ik de kleine grijze kast aan die ik mijn televisie mocht noemen en doe ik mijn vermoeide ogen dicht.

''Je kan je nu nog terug trekken bolle, je krijgt deze rol toch nooit want de rol is van mij'' Nienke staat voor me met een dreigende blik en ze heeft mijn krijg beet, ze spuugt een beetje terwijl ze praat en ze heeft een gemene grijns op haar gezicht ''Ik heb ook recht om auditie te doen voor deze rol Nienke, laat me dit nou doen alsjeblieft'' ik smeek het haar met trillende stem en ze lacht en duwt me weg ''wat jij wilt bolle, er is toch niet genoeg ruimte voor jou op het podium'' grinnikt ze en ze loopt naar binnen omdat het haar beurt is om de auditie te doen.
Ik hoor iedereen in de klas juichen en klappen en ik werp nog gauw een blik op de tekst die ik in mijn handen heb en ik hoor dan me naam dat ik de klas in mag komen ''start maar Kaylee'' zegt de meester en ik begin de lijnen uit het script zo goed mogelijk op te noemen. Ik probeerde zo min mogelijk aandacht te geven aan de kinderen die me al een beetje uit zaten te lachen. Maar tevergeefs, toen ik me laatste zin op noemde begon heel de klas keihard te lachen ''Hoor haar knorren dan, wie wilt haar nou op het podium dan zakt ze er meteen doorheen'' ik blijf staan, niet wetend wat ik moet doen of wat ik moet zeggen. De meester pakt de kinderen eruit die gemene dingen tegen me zeiden en nam ze mee naar het kantoor van de directeur ''heb je lekker gedaan varken, dit gaat je kosten'' zei het vriendinnetje van één van de kinderen tegen me toen ze uit de klas vertrokken waren. Paniek sloeg bij me toe en ik wist waar het tijd voor was, ik moest de prijs gaan betalen omdat ik zwak ben. En ik verdien het.

Mijn hart bonkt in mijn keel en ik ren over het schoolplein heen ''ren maar dikke we pakken je toch wel'' hoor ik de jongens achter me roepen terwijl ze met hun fiets steeds dichterbij kwamen. Ze waren natuurlijk veel sneller dan dat ik ben, waarom dacht ik er niet aan mijn fiets te pakken.
Ik voel een klap op mijn achterhoofd en ik verlies mijn balans en ik schuif over de straat stenen heen, de jongens maken varkens geluiden en rijden rondjes om me heen op hun fiets ''ga je weer janken bolle?'' zegt Kevin en hij stapt van zijn fiets af en trekt aan mijn staart zodat ik hem beter aan kan kijken ''Ik wil je zien janken, want het enige wat je bent is een jankerd die geen vrienden heeft'' hij had gelijk maar ik weiger te huilen voor hem.
Ik voel het, voor dat ik het wist was zijn hand op mijn gezicht beland en begon het te branden. Ieder detail van zijn hand kon ik vinden, maar de tranen kwamen nog steeds niet. Zijn vrienden waren aan het lachen en hij duwt me op de grond ''alsjeblieft laat me met rust, ik zal niet meer in jullie buurt komen'' mijn stem was aan het trillen.
''Je bent pas van ons af als je jezelf dood maakt varkentje'' grinnikt hij en zijn vrienden houden me tegen de grond aan zodat ik niet kon bewegen, Kevin stond dreigend boven me en tilde langzaam zijn voet op ''dikzakken zijn niet welkom op deze school'' schreeuwt hij en gaf me een harde trap in mijn zij.


Ik schrik wakker, zweet op mijn voorhoofd. Het is al erg om zoiets één keer te beleven maar twee keer werdt me even te veel. Tranen welde weer op in mijn ogen en ik trok mijn knieën op en begon te snikken terwijl ik mijn benen stevig knuffelde. Van al de kinderen, waarom ik.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen