Foto bij 091 - Reece Martin.

      Haar bekende geur komt binnen en blijft hangen. Het is bijna bedwelmend. “Mmmmh,” een instemmend geluid verlaat mijn keel voordat ik er erg in heb. Ik trek haar nog dichter tegen me aan, ogen nog steeds gesloten. “Do you even need to ask anymore? It’d be great to have you in Sydney with me.”
De warmte van haar lichaam tegen mij aan, en de warmte van mijn al voorverwarmde dekens doen me nogmaals indutten. “Shouldn’t we get going then, soon?” vraagt ze. Haar stem verraad bijna dat ze blosjes op haar wangen heeft, of althans. In mijn gedachten is het zo en het doet me glimlachen.
“Ten more minutes, yes?”
      Ruim anderhalf uur later staan we beneden. Ik dit keer met fatsoenlijke kleren aan en een gevulde maag. Mijn vader geeft me een stevige omhelzing voordat hij zich ook uit de voeten maakt, mopperend over het feit dat ik een half uur geleden al vertrokken had moeten zijn. Je kan zijn truck weg horen rijden. Wanneer ik weer mijn blik op Jamie vestig, slaat mijn hart even over.
Ze gaat met mij mee. Het lijkt nog steeds onwerkelijk dat ze bij mij wil zijn, na alles wat we hebben doorgemaakt. Maar misschien maakt dat nou juist ook het sterkste argument om het wel te doen. Als de vrouw me ziet staren, glimlacht ze en vertelt ze me dat ik moet stoppen met kwijlen.
Direct klap ik mijn kaken weer op elkaar, en gebaar ik naar de deur om te vertrekken. “After you my lady…” zeg ik zo formeel mogelijk.
Voor de grap tuit ze haar lippen en maakt ze een formele buiging. “Off we go sir.” Haar tinkelende lach die volgt, laat mijn hoofd bijna duizelen.
We sluiten het huis af, voordat we onze tassen bij mij achterin de auto gooien. De warmte van de dag is nog steeds niet te vinden op de vroege ochtend. Gelukkig blijft het de komende dagen boven de 10 graden Celsius, en hebben we vrij weinig om over te klagen.

      “Do you have something to drink?” vraagt Jamie na twee uur onderweg. Mijn benen zijn ondertussen al een beetje vermoeid geraakt van de koppeling, door het rijden in de files die we zijn tegengekomen. Op de achtergrond schelt het geluid van een van de Indie bandjes die Jamie zo leuk vindt. Een naam die ik nu alweer vergeten ben, maar zolang het maar gitaarspel er in heeft ga ik er mee akkoord.
“Sorry, hadn’t prepared enough for two.” Mijn stem is verontschuldigend genoeg, zonder dat ik haar aan hoef te kijken.
De auto is ondertussen al zo opgewarmd, dat we beiden onze jas hebben uitgetrokken. Op de achterbank ligt een tas met kleine snacks. Ik had meer gerekend op af en toe een pompstation eten en drinken te halen. Misschien had ik dat toch maar moeten doen, bij de laatste 50 kilometer terug.
“I think I have some in the glove apartment.” Ik wijs richting de plek waar het handschoenenvakje zit, terwijl ik in mijn achteruitkijkspiegel check of de truck achter me niet te dicht op mijn achterbumper komt.
“I’ll go check,” mompelt ze. Haar hand reikt naar het klepje en gaat aan de slag. Je kan gerommel horen terwijl ze door mijn troep heen probeert te komen. Had ik misschien moeten opruimen… “Hey, do you want to switch places so-“
Jamie’s stem valt stil zonder dat ze haar zin afmaakt.
“James..?”
“I uh… you…” Ze lijkt even te moeten slikken. “You kept it…” Haar stem is vol met verbazing, misschien ook met emotie.
Ik moet er bijna van lachen, meer om haar vaagheid dan om wat anders “I think you need to remind me some here…”
“The mixtape I made you...” Vanuit mijn ooghoek kan ik haar ernaar zien staren, haar handen glijden over het beschadigde hoesje. “I just always thought this was one first things you’d throw out.”
Ik begin direct met grijnzen. “I tried… but I eventually couldn’t bring myself to get rid of it.”
“I’m flattered you couldn’t get rid of me.”
“Oh shut up.” Even werp ik mijn blik op haar. Ook zij zit naar me te grijnzen. Jamie leunt naar voren en drukt haar lippen zachtjes tegen mijn schouder. Ze wil me niet te veel afleiden.
“But as I was trying to say, next gas station, maybe it would be best we’d switch?”

      Negen uur en een dutje op de achterbank later, rijd ik de parkeerplaats van mijn appartementencomplex op. Jamie zit nog met een beker ijsthee in haar handen naast me. Haar blote voeten op mijn dashboard. Haar tenen raken om de haverklap kort mijn voorruit aan. Ik kan mijzelf er niet toe brengen om er wat van te zeggen. Bijna alles wat ze nu om me heen doet, lijkt me een extra keer adem doen halen.
“We’re here…” mijn vermoeidheid druipt bijna van mijn stem af. En dan moet ik morgen ook nog eens direct weer aan het werk. Misschien wil Jamie morgen wel mee lunchen.
“Ah, finally. I couldn’t handle anymore more of your groovy mix tapes!” zegt ze dramatisch. Als ze mij een gezicht ziet trekken, begint ze bijna te kakelen.
“Love knows no boundaries!”
“But this one is unbearable! My poor ears!”
Ik rol met mijn ogen terwijl ik aan de handrem trek. Bij het uitzetten van de motor verdwijnt ook eindelijk de muziek. “Happy?”
“Very…” Met een glimlach op haar gezicht, drukt ze een korte kus op mijn lippen.
We halen gauw onze spullen uit de achterbak. Zo meteen zie ik Achilles weer. Volgens de kattenoppas is hij niet zieker geworden, beter maar een beetje. Gelukkig is hij wel gestopt met het constante kotsen.
Bij binnenkomst van mijn appartement komt een klagelijke miauw ons tegemoet. Een ginger kat strijkt al snel langs mijn benen. Hij is inderdaad magerder geworden, maar bij god wat ben ik blij om dat beest te zien.
“Hey buddy! How you doing?” Met een vlugge beweging til ik hem op en begin ik hem te knuffelen. Nogmaals miauwt hij, dit keer net iets meer op zijn gemak. Jamie tilt nu ook haar hand op, zodat Achilles weer bekend kan worden met haar geur. Ook zij mompelt sussende en liefdevolle woorden naar het beestje.
Ik zet hem neer. Direct wil hij ons naar zijn etensbak toe leiden. Wat me op een idee brengt. “So what do you want to get for dinner? Take out, or do you wanna go for dinner?”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen