Voor de lieve, Rickyl

Het was een donkere maandag ochtend. De wind was opgestegen en heel Mystic Falls leek binnen te zitten. Maar Esmée daarentegen moest vandaag werken in het plaatselijke restaurant. Het was haar eerste dag in de Mystic Grill en Matt moest haar in werken. Gelukkig had ze Matt al leren kennen en waren ze best wel goede vrienden geworden.

Nu stond ze achter de bar. Het restaurant was zo goed als uitgestorven. Er zaten een aantal oude koppels die rustig met elkaar aan het praten waren. Maar voor de rest was er niemand te bekennen. Eigenlijk was het een fantastische eerste dag. Vooral voor Matt leek het een makkie.
"Je bent een pracht meid om in te werken." zei Matt terwijl hij wat water in zijn glas schonk. Hij nam snel een slok, voordat hij naast haar kwam staan.
"Echt waar?" grinnikte Esmée. Ze was in een goede bui. Ze had veel meer stress verwacht, maar hier kon ze wel mee overweg. Tot nu toe dan.
"Ja, zeker. Je pakt het goed op." antwoordde Matt. Hij keek het restaurant rond.
"Ik ga even wat borden afwassen. Let jij op de bar?"
Zonder dat Esmée nog iets kan zeggen was Matt verdwenen. Esmée besloot een koppel te helpen wat net klaar was met eten. Ze bestelde nog een dessert en wat te drinken. Ze liep terug naar de bar en riep Matt. Wat dat betreft was zij meer aangesteld om als serveerster te werken. Ze wist niet zo goed hoe ze eten klaar moest maken. Nog niet in ieder geval.
"Top." zei Matt, die aan de slag ging. "Komt eraan."
Esmée knikte vrolijk en huppelde terug naar de bar. Toen ze de deur opende stond er een man aan de bar. Hij zakte net neer toen Esmée tegenover hem kwam staan. Ze hield even haar adem in.
"Mag ik misschien een glaasje whisky?" vroeg hij, terwijl hij een glimlach op zette. Al was het duidelijk dat dat niet gemeend was.
"Tuurlijk. Zware dag gehad?" zei ze, terwijl ze de fles van één van de planken pakte.
"Zo kan je het noemen." zei hij. Esmée schonk wat whisky in een glas en zette het voor hem neer. Hij hief zijn glas, als teken van een proost.
"Waar is Matt?" vroeg hij toen.
"Oh, hij is achter! Eten maken. Hoezo? Wil je liever met hem praten?" grijnsde ze.
"Nee. Een knappe dame als jij wil ik hier altijd wel zien. Ik neem aan je dat je nieuw bent?" antwoordde hij. "Ik kom hier al een hele tijd en ik heb je nog nooit gezien."
Hij legde zijn hand onder zijn hoofd en staarde haar geamuseerd aan. Er was ondertussen een kleine blos op Esmée haar wangen komen te staan.
"Ik woon sinds twee weken in Mystic Falls. En gelukkig was er hier nog een plaats voor een baan." legde Esmée uit.
Matt kwam tevoorschijn uit de keuken en groette de man met de naam Stefan, waarna hij de desserts naar de tafel van het koppel bracht.
"Maar genoeg over mij. Wat is er met jou aan de hand, Stefan?" zei ze mysterieus.
Stefan lachte spontaan en nam nog een slok.
"Familie problemen." zei hij kortaf. Hij gooide zijn glas achterover en schoof hem naar voren. Esmée vulde hem bij en keek hem aan. Uiteindelijk sprak hij verder. "Mijn broer is soms echt de meest arrogante zak die je maar kan bedenken."
Esmée lachte zachtjes. Ze dacht aan haar eigen broertje en kon best inzien waarom hij irritaties had.
"Ja, lach maar. Grappig is het niet hoor." zei hij, maar hij moest zelf ook zachtjes lachen.
"Ik lach omdat ik weet wat je bedoelt. Toen ik nog thuis woonde werd ik ook gek van mijn broertje." zei ze toen, terwijl ze snel naar Matt keek. Hij seinde haar.
"Wacht, ik ben zo terug." zei ze snel. Stefan glimlachte en knikte en Esmée liep snel naar Matt toe.
"Ik moet je nog uitleggen hoe het betalen werkt." zei hij lachend. Esmée knikte snel en pakte de betalings-apparatuur uit haar riem. Ze keek naar de verschillende opties. Oké, dit was moeilijker dan ze dacht.

Gelukkig had Matt het snel uitgelegd en zat Esmées werk dag er zo goed als op. Vooral ook omdat het zo stil was, besloot Matt dat Esmée wel eerder weg mocht. Dus nu liep ze samen met Stefan naar haar huis.
"Wil je niet naar huis, in plaats van mee lopen met een wild vreemde." grijnsde Esmée naar hem. Stefan keek op zij en schudde zijn hoofd. Hij stopte zijn handen in zijn zakken.
"Nee, mijn broer is thuis. Daar hoef ik nu even niet te zijn."
Esmée stopte met lopen en keek hem verbaasd aan. "Is het dan zo erg?"
"Je wilt het niet weten, geloof me." gromde hij.
Esmée deed haar armen arrogant over elkaar. En Stefan deed haar lachend na.
"Ik ga het je echt niet vertellen, ik weet je naam nog niet eens. Hoe kan ik je dan vertrouwen?" zei hij toen. Esmée keek hem blozend aan, dat was ze helemaal vergeten te zeggen.
"Oh, mijn naam is Esmée." lachte ze. "Ik dacht dat ik dat wel had gezegd."
Stefan schudde zijn hoofd. "Maar ik ga alsnog niks zeggen."
"Dat vind nou jammer." zuchtte Esmée voordat ze omdraaide en weg liep.
Ze was nog geen twee meter verder toen haar hand werd vastgepakt. Ze probeerde door te lopen, maar zijn hand was te sterk. Ze draaide zich om en keek hem aan. Hij had een rare uitdrukking op zijn gezicht staan.
"Waar ga je nou heen?" fluisterde hij. Hij was bijna niet te verstaan.
"Ik ga naar huis." fluisterde ze terug.
Ze deed weer een paar stappen richting haar huis, maar opnieuw hield Stefan haar tegen. Hij leek in twee strijd met zichzelf.
"Stefan, wat is er nou?" vroeg ze verbaasd. "Als je mij iets wilt vertellen moet je dat gewoon doen. Je mag ook best even met mij naar huis. Als je het maar gewoon zegt. Dit is een beetje.. raar."
Hij liet haar hand los en knikte langzaam.
"Sorry, ik ga wel." zei hij toen. Esmée zuchtte.
"Wacht even." zei ze en deed een stap dichterbij. Hun ogen bleven elkaar aan staren. Het enigste wat Esmée nog hoorde was haar eigen hart die klopte als een gek. Waarom moest ze precies bij deze jongen zulke gevoelens hebben. Ze kende hem net een paar uur.
"Ik wacht." zei hij langzaam. Voorzichtig drukte ze een kus op zijn wang. Hij keek haar verbaasd aan, daarna lachte hij zijn tanden bloot.
"Kom je mee naar mijn huis?" vroeg ze verlegen.
Ze begon te lopen, Stefans hand zat nog in de hare. Ze voelde de vlinders in haar buik opbloeien en beet op haar lip.

Esmée zocht naar de sleutel, terwijl Stefan haar nog steeds vasthield. Ze kon niet stoppen met glimlachen.
"Ik kan hem niet vinden." grinnikte ze, terwijl ze Stefan aankeek. Opnieuw viel het stil tussen de twee, maar Stefan herpakte zich snel.
"Mag ik wat opbiechten?" vroeg hij toen, waarna een lok haar uit haar gezicht schoof.
"Ik denk dat ik je leuk vind.." mompelde hij.
"Zo snel?" antwoordde ze, al gold voor haar precies hetzelfde. Hij knikte verlegen.
"Don't worry. Ik voel ook iets voor jou. Het is anders. Het voelt goed." zei ze toen.
"Het voelt inderdaad goed."
En met die woorden drukte hij haar tegen de deur en zoende haar.

Sinds die dag waren Esmée en Stefan samen. Ze had kennis gemaakt met de arrogante broer, die haar uiteindelijk best wel mocht. Het was liefde op het eerste gezicht en met elke dag die voorbij ging, ging Esmée steeds meer van Stefan houden. Het verhuizen naar Mystic Falls was een goede keuze geweest.

Reacties (8)

  • Long

    I LOVE IT I SHIP THEM

    3 jaar geleden
  • Long

    DIE GIF IS ZO CUTE THO

    3 jaar geleden
  • AckIes

    ZO CUTE THO AGDSUHDGSH YASH I LOVE IT

    3 jaar geleden
  • AckIes

    En met die woorden drukte hij haar tegen de deur en zoende haar.

    ashgdfvdsfh rip

    3 jaar geleden
  • AckIes

    "Maar ik ga alsnog niks zeggen."

    kut stefan

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen