Bedankt voor de fijne reacties. Even een korter stukje, volgende word een pak langer;)

Ruby’s klikkende hakken weergalmden luid door de verlaten gangen van het kasteel toen ze ons naar een voor ons onbekende bestemming leidde. Blaise en ik volgende haar noodgedwongen, te nieuwsgierig naar wat ze van plan was om achter te blijven. Een klein deel van me wilde zich gillend omdraaien en weg vluchten. Na de scandaleuze opmerkingen die we daarnet gemaakt hadden zou ze ongetwijfeld wraak willen nemen. Ons onze verdiende loon geven voor het feit dat we haar als een lustobject behandelden. Een rilling liep over mijn rug toen ik bedacht wat ze allemaal voor ons in petto kon hebben. Ik herinnerde me dat ik haar ooit voor de grap een gehakt balletje had laten eten door het zo te betoveren dat het eruit zag als een druif. Daarop was ze zo woedend dat ik twee maanden lang niets kon eten of drinken zonder dat het naar oorsmeer of kots smaakte. Daarna had het wel een tijdje geduurd voordat ik weer eens een grap met haar durfde uithalen, maar uiteindelijk kon ik het toch nooit laten en dan waren de gevolgen altijd weer hilarisch of verdomd beschamend.
Maar na elkaar zo lang niet te hebben gezien was het me een raadsel wat er nu in haar geslepen listige hoofd omging. Hoewel ze nog steeds dezelfde Ruby was die ik ooit had gekend, kon ik aan de subtiele veranderingen in haar houding zien dat de voorbije jaren haar sporen hadden nagelaten, haar hadden gekneed in iets…niet in iemand anders, maar in iemand méér dan voorheen. Haar hoge hakken klikten in een gelijkmatig ritme, nooit een tel uit de maat. Ze liep fier en sierlijk rechtop, schouders achteruit en borst vooruit. Haar hoofd trots geheven en haar rood gestifte lippen lichtjes getuit. Ze liep door de gang alsof ze nooit iets anders had gedaan, alsof de hele wereld aan haar voeten lag. Een echte “Femme Fatale” .
Naast me maakte Blaise een nerveuze indruk toen we de trappen in de hal beklommen. Ongetwijfeld even bang en nieuwsgierig naar onze eindbestemming als mij. Het mysterie werd alleen maar groter toen we halt hielden op de zevende verdieping voor de kamer komen en gaan en Ruby heen en weer begon te lopen. Na drie keer de lege muur gepasseerd te zijn verscheen de deur die toegang gaf tot de ruimte waar Ruby zo’n hoge nood aan had.
‘Na jullie, heren.’ Gebood ze, galant haar arm naar de deur uitgestoken. Blaise grijnsde zelfzeker en liep demonstratief naar de deuren, alsof niets achter deze deuren hem kon deren. Vastbesloten niet te laten zien dat ik stiekem toch een beetje bang was voor wat ons te wachten stond volgde ik hem naar binnen. Wat we daarbinnen aantroffen was wel het laatste wat ik verwacht had. En ik had geen idee of ik daar blij om moest zijn, of juist hard moest wegrennen. ..

Reacties (1)

  • LiliLahote

    omg snel verder ik zit op het puntje van mijn stoel!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen