Foto bij Hoofdstuk 85; Rose.

Rose leunde lichtjes tegen Michael aan. Zijn armen lagen nog altijd om haar heen. Ze stonden al minuten zo. Waarschijnlijk besefte hij het zich niet. Ze vond het niet erg. Ze verborg haar gezicht tegen zijn schouder, tegen zijn sleutelbeen.
Ze voelde zich zo kalm en ontspannen, zo in zijn armen. Het was alsof al die jaren van pijn van haar af vielen. Ze had geen idee gehad hoe erg ze verlangd had naar zijn aanwezigheid.
Ze voelde hoe hij zacht met zijn hand door haar haar streek. Zijn arm ging meer om haar middel. Het voelde heel natuurlijk. Het was bijna alsof ze altijd zo met elkaar waren omgegaan, terwijl hij haar in werkelijkheid had afgewezen. Ze had het er niet bij gelaten, ze had hem gezoend. Ze had hem verward achter gelaten. Ze hadden er nooit over gesproken.
Rose trok zich langzaam wat terug. Ze wilde het liefst nog langer bij hem blijven staan, genieten van de warmte die hij haar gaf. Hij deed zo lief tegen haar, maar ze kon het niet langer verdragen, zelfs al had ze er zo lang op gewacht.
Hij keek haar aan, verward. Hij leek bijna gekwetst.
Ze slikte en streek een pluk haar achter haar oor. ‘Sorry.’
‘Waarvoor?’ vroeg hij. Hij schudde fronsend zijn hoofd.
Ze haalde diep adem. ‘Dat we je zo hebben laten schrikken. Dat we niet eerder zijn gekomen. Ik wilde wel, maar we konden het risico niet nemen dat we met de tijd in de knoei kwamen.’
Michaels frons werd dieper.
Rose glimlachte zwakjes. ‘Mijn zussen, Austin en ik zijn in een andere tijd terecht gekomen,’ zei ze.
‘Een andere tijd?’
‘Het oude Grieken. We zijn terug gebracht naar het oude Griekse rijk.’ Rose pakte Michaels hand en leidde hem mee naar de bank, waar ze samen gingen zitten. ‘Jessica heeft ons daar opgezocht. Ze is daar met de hulp van Ira gekomen.’
‘Heeft Ira…?’
‘Nee.’ Rose schudde haar hoofd. ‘Ira heeft ons er niet gebracht. Ze heeft alleen Jessica geholpen om bij ons te komen.’ Rose haalde haar hand door haar haar. ‘Michael.’ Rose pauzeerde een moment. ‘Ik- Wij zijn al die jaren door gegaan. We hebben eeuwen geleefd en we hebben gewacht tot we weer terug hier waren. Jessica is iets eerder terug gekeerd, met behulp van het hout van… dat is een zijverhaal-‘ Rose schudde haar hoofd, om haar gedachten op orde te houden. Als ze het niet goed vertelde, was het moeilijk te volgen. ‘Jessica is eerder terug gekeerd, om ons op het juiste moment terug naar De Wacht te leiden. We konden niet eerder komen, omdat we moesten wachten tot Jessica ons haalde.’

Michael bleef stil, dus Rose ging voorzichtig verder met praten. ‘We waren bang dat we dingen zouden veranderen, dus zijn we op afstand gebleven.’
‘Jullie zijn-‘ Michael schudde zijn hoofd. ‘Al die jaren.’
Rose keek naar haar handen. ‘We wilden graag naar jullie toe, maar we hadden geen andere keuze dan ons afzijdig houden. Aangezien je onze gezichten kent, zijn wij zo veel mogelijk op afstand gebleven. Toen Jessica ons doorgaf dat Eve en Myra naar de Niagara watervallen waren, heb ik Alathea naar hen toe gestuurd, om er zeker van te zijn dat ze kregen waar ze voor kwamen.’ Rose keek naar de vieze kop die er stond.
‘Maar- Jullie- Rose, kun je naar me kijken?’
Rose keek op naar Michael. Het kostte haar moeite.
‘Waarom zijn jullie niet gekomen zodra jullie verdwenen waren?’
‘Omdat Jessica naar het verleden moest keren. We konden niet met de tijd knoeien op dat punt. We mochten ons niet bemoeien met ons eigen leven. We hebben onze tijd dan ook niet hier gespendeerd tot ongeveer een maand geleden.’
‘Een maand?’
Rose keek weer naar haar handen.
Hij legde zijn hand op haar handen, dwong haar te stoppen met het bewegen van haar vingers.
‘Dat was rond het moment dat jullie verdwenen?’
‘Dat klopt. Zoals ik al zei, Jessica is eerder terug gekeerd dan ons. Zij, samen met een klein groepje. We hadden haar gezegd minstens een week te wachten na haar eigen vertrek, om te voorkomen dat jullie haar terug haalde.’
‘Oh,’ zei Michael zacht.
‘Toen heeft ze ons geïnformeerd. Wij zijn toen vanuit Rusland naar Alaska gereisd. Vanuit daar zijn we door Canada getrokken. Vervolgens Is Alathea richting de watervallen gegaan en zijn wij verder hierheen getrokken.’
‘Hoe kan het dat jullie zo snel hebben gereisd?’
Rose glimlachte lichtjes. ‘Een vriend heeft ons het laatste stuk gebracht.’
‘Een vriend?’ Michael trok zijn hand terug.
‘Je vader. Hij kon niet lang blijven. Blijkbaar heeft hij wat problemen met de familie.’
Rose kon aan Michaels gezicht zien dat hij totaal niet op de hoogte was.
‘Oh,’ zei ze zacht. Ze schudde haar hoofd. ‘Sorry, ik dacht dat je er wel van zou weten. Heeft Ira je niet geïnformeerd?’
‘Ira?’ Michael leek alleen maar minder te begrijpen van de situatie.
Dit keer was het Rose die zijn hand aanraakte. ‘Laat me je op de hoogte brengen van de situatie.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen