Foto bij Hoofdstuk 88; Myra.

De takken kraakte onder haar voeten terwijl ze heen en weer liep. Myra beet op haar lip en keek naar de tent.
Rose en Michael waren al uren aan het praten. Na hun aankomst, hadden ze al vier uur gesproken. Daarna waren ze als groep gaan eten. De twee groepen moesten elkaar beter leren kennen en Rose en Michael leken zich dat te beseffen.
Na twee uur samen te hebben gezeten, hadden ze samenwerkingsoefeningen gedaan, om er voor te zorgen dat ze elkaar beter leerde kennen. Myra begreep het. Echter, nadat Rose had verkondigt dat ze de rest van de middag voor zichzelf hadden, hadden zij en Michael zich weer teruggetrokken in de tent van Michael en sinds dien waren ze er niet meer uit gekomen.
Myra wilde dolgraag met Rose spreken. Ze moest nog het een en ander met haar bespreken. Hun laatste gesprek was niet geheel goed geëindigd. Het was niet dat het een ramp was geweest, maar toch…
Myra beet op de nagel van haar duim en bleef een moment voor de opening staan. Misschien moest ze gewoon naar binnen gaan en Michael vragen of ze even privacy mochten hebben? Nee, dat was niet handig. Straks waren ze…
Myra schudde haar hoofd. Ze was niet jaloers, maar het was ook niet iets waar ze over wilde denken.

‘Myra? Myra, was het toch?’
Myra keek over haar schouder. Homerus stond vlak achter haar. Hij hield zijn hoofd schuin en glimlachte. Het veroorzaakte vrolijke lachrimpels rondom zijn ogen. Het was duidelijk dat hij een zoon van Demeter was, zijn hele verschijning schreeuwde het gewoon uit.
‘Ehm- Ja,’ zei Myra.
Hij sloot zijn ogen even, terwijl hij nog breder glimlachte. ‘Homerus, ik weet niet of je dat hebt onthouden.’
‘Oh, ja.’ Myra knikte. ‘Het is een naam die blijft hangen, vanwege de schrijver. Van de boeken. Ilias en Odysseus.’ Myra kon zweren dat hij rood werd en zijn blik af sloeg. Was hij de Homerus van die boeken?
‘Hoe dan ook.’ Homerus schraapte zijn keel. ‘Als je haar wilt spreken, kun je het best gewoon naar binnen gaan.’
‘Waarom denk je dat ik met haar wil spreken?’ Myra ging meteen in de verdediging. Ze besefte het zich pas nadat ze het had gezegd.
Hij glimlachte haar zwak toe. ‘Dat lijkt me wel duidelijk, niet?’
Myra slikte. ‘Stel dat ik met haar wil praten. Straks zijn ze druk. In gesprek.’
Homerus grinnikte. ‘Ze mogen zich dan wel aangetrokken voelen tot elkaar-‘
‘Wie zegt dat?’ Myra vond het niet fijn dat Homerus dit al wist. Het duurde zo lang voor zij zelf het had geweten. Daarbij, Rose had gezegd…
‘Ik. En zij zelf. Het was duidelijk te zien. Ik geloof dat Michael niet duidelijker had kunnen zijn in zijn reactie. Je kunt me niet zeggen dat je dat gemist hebt?’
‘Natuurlijk niet,’ antwoordde Myra zacht.
‘En van haar was het eeuwen geleden al duidelijk. Ze heeft het lang verborgen gehouden, maar aangezien ze alle mannen afwees, was het wel duidelijk dat er iemand was. Sommige dachten dat ze... viel op hetzelfde geslacht.’ Dat laatste bracht Homerus voorzichtig. ‘Maar dat werd verworpen toen-’ Homerus schudde zijn hoofd weer. ‘Hoe dan ook. We wisten dat er iemand was en toen Rose ons werkelijk vertelde waar zij, haar zussen, schoonbroer en schoonzus vandaan kwamen-‘
‘Wacht. Ho.’ Myra keek Homerus met grote ogen aan. ‘Schoonbroer en schoonzus?’
Homerus knipperde met zijn ogen. ‘Ja?’
‘Schoonbroer en schoonzus?’ Myra keek rond, voor ze weer naar Homerus keek. ‘Heb je het nu over Austin en Jessica?’
‘Ja, natuurlijk.’ Homerus leek verward.

‘Austin is getrouwd met…?’
‘Liza? Waren ze nog niet verloofd dan, toen ze hier vandaan kwamen?’
Myra schudde zwak haar hoofd. Ze sloot haar mond, die van verbazing lichtjes open had gehangen.
Ze slikte voor ze antwoordde. ‘Austin was tien toen ze van hier verdwenen.
‘Hm. Ik blijf nieuwe dingen leren.’ Homerus keek even naar de tent. ‘Hoe dan ook. Ze zijn getrouwd vlak na ze arriveerde in het kamp.’
‘Jullie hadden ook een kamp in het oude Griekenland?’
‘Niet echt. We hadden een veilige plek, die vrouwe Panthea voor ons gecreëerd had. Niet zoals wat jullie nu hebben. Dat kwam pas later. Rose heeft dat opgesteld nadat ze Chiron ontmoette. Ik had alleen van Chiron gehoord, maar hem nog nooit ontmoet. Ik geloof dat Chiron nog nooit zo’n grote groep halfbloeden heeft gezien.’
‘Chiron heeft hen gezien?’
‘Ja. Hoezo?’
‘Dan had hij hen moeten herkennen toen ze hier in het kamp kwamen.’ Myra’s gedachten werkte razendsnel. Ze begreep er niets van. Zat Chiron in het complot?
‘Oh, nee je begrijpt me verkeerd. Ze zijn wel meegegaan, maar vermomd.’
‘Vermomd?’ Het haalde Myra terug uit gedachten.
‘Ja, ze maakte gebruik van de mist. Met de hulp van Gemises. Ze is een dochter van Nemesis.’ Homerus haalde zijn schouders op.
‘Ik geloof dat de naam alleen al dat duidelijk maakt.’ Myra sloeg haar armen om haar lichaam.
‘De drieling heeft er voor gezorgd dat Chiron een kamp oprichtte. Of in ieder geval, dat hij daar toestemming voor vroeg. De goden hebben daarna gedaan alsof het hun idee was. Niet dat dat erg was. Sinds dien had iedereen die we vonden een keuze: zich aansluiten bij De Wacht, of naar het kamp keren. Daarnaast kregen we een vast gebouw. Het was best prettig.’ Homerus glimlachte in zichzelf. Daarna keek hij op. Zijn glimlach verbreedde. ‘Ik ben af gedwaald. Wat ik wilde zeggen, was dat ze elkaar misschien erg leuk vinden, maar dat ze nog lang niet klaar zijn voor elkaar.’
Myra fronste. Wat bedoelde hij daar mee?
‘Homer!’ Homerus keek op.
Myra gniffelde. ‘Homer?’
‘Ze korten mijn naam graag af. Ik moet er vandoor. Het was leuk om met je gesproken te hebben.’ Hij ging er vandoor voor ze het wist.
‘Doei,’ zei ze. Ze keek hem na.

Myra draaide zich weer naar de opening van de tent. Ze haalde diep adem en zette er een stap heen. ‘Rose, Michael?’
Het bleef stil.
‘Ja?’ klonk Rose’s stem na een korte tijd.
‘Kan ik binnen komen?’ Myra deed haar best om rustig te blijven, maar in werkelijkheid voelde ze haar hart in haar keel kloppen.
‘Natuurlijk,’ Michael klonk alsof hij het niet meer dan normaal vond dat ze binnen kon komen.
Myra sloot haar ogen, terwijl ze met haar hand de flap van de tent opende. Terwijl ze binnen stapte, opende ze haar ogen weer. Rose en Michael zaten samen op de bank. Ze hadden een kop in hun handen. Ze keken haar kalm aan.
Homerus had gelijk gehad. Niets duidde er op dat Rose en Michael iets anders hadden gedaan dan met elkaar praten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen