Foto bij Going down

De verjongingsvloek begon langzamerhand zijn werking te verliezen. Milou ging haast wekelijks terug naar de dokter om haar cellen te laten onderzoeken. De verjongingsvloek had ervoor gezorgd dat haar cellen zich niet meer vernieuwden, waardoor haar lichaam niet ouder werd. Nog beter, haar lichaam was zelfhelend geworden. Haar cellen repareerden zichzelf, hierdoor was Milou in het afgelopen jaar geen minuut ouder geworden. Ze was nog steeds zestien jaar. Maar gisteren had ze goed nieuws gekregen, de vloek was weggehaald en ze was niet meer onsterfelijk. Samen met haar nicht Maaike had ze dit gevierd door naar de bioscoop te gaan, ze hadden alleen niet aan het weer en de terugreis gedacht.

'Waarom rijden die bussen hier niet na twaalven?' Mopperde Maaike. 'Ik ga nog liever terug naar Nederland.' 'Ik niet, dank u zeer.' Zei Milou en ze trok haar capuchon dichter over haar hoofd. De regen kletterde met bakken uit de hemel. 'Stomme mascara.' Klaagde Maaike weer en ze veegde met ruwe halen de mascara onder haar ogen weg. Milou was blij dat ze geen mascara ophad.
'Kom, we gaan via de stegen, dat is korter.' Maaike trok haar nicht mee een brandgang in. 'Weet je zeker dat dit een goed idee is?' Maaike rolde met haar ogen. 'Mil, de oorlog was in Nederland, Amerika had er niks mee te maken, hoor je? Niks!' 'Stil eens.' Onderbrak Milou haar. 'Wat nou weer?' Milou negeerde de opmerking en ging door haar knieën, ze plaatste haar vlakke hand tegen de grond, een trucje dat je van Loet had geleerd om voetstappen te horen. 'Milou...?' Zei Maaike, dit keer wel op haar hoede. 'Kijk eens om het hoekje daar, dan kijk ik om de ander.' Zei Milou en ze liep al de richting in van de door haar aangegeven hoek. 'En jij zei nooit opsplitsten!' Riep Maaike. 'En jíj zei dat Amerika niet Nederland is.' Zei Milou met een grijns en ze liep richting de hoek. Toen ze vlakbij was drukte ze zich plat tegen de muur en draaide haar hoofd negentig graden. Niets. Vreemd. 'Er is hier niks!' Riep ze maar op dat moment voelde ze hoe er een gewicht op haar schouders werd gegooid.
'Hé!' Totaal overdonderd smakte Milou tegen de natte tegels aan, ze voelde haar wang openscheuren. Haar belager wilde haar zo te zien knock-out slaan, maar Milou draaide zich vliegensvlug om en trapte hem in z'n gevoelige plekje. De grote, zware man viel kermend van haar af. 'Watje.' Hoorde ze een andere mannenstem zeggen in het Engels. Voordat deze uitval kon doen had Milou hem al tegen de muur aan geduwd met een paar ijspegels. Net toen ze het karweitje af wilde maken pakte de dikke man haar vast en duwde een of ander apparaat onder haar sleutelbeen. Ze voelde een geweldige elektrische schok door haar heen gaan. Met een kreet viel ze op haar knieën en legde haar hand op de zere plek, om de schroeiende pijn te doen stoppen. Om haar pols werd vliegensvlug een metalen band geklikt. Verzwakt door de schok en de band keek Milou omhoog, een vuist vloog tegen haar onderkaak en ze viel met haar rug tegen de grond. De ene man wurmde zich los van de ijspegels en pakte haar benen, de ander hield haar armen in bedwang. Milou voelde een golf van angst door haar heen gaan. Ze kende deze positie maar al te goed. In de verte hoorde ze Maaike gillen. Milou probeerde zich los te wurmen maar kreeg gelijk de teaser tegen haar nek wat haar lichaam verlamde. Net op het moment dat de man haar broek naar beneden wou doen werd hij van haar af geslagen. Half versuft zag Milou een gedaante hem tegen de grond aan werken. De dikke man sprong op de rug van de gedaante maar werd er even hardhandig weer afgeslagen. 'Schoften.' Gromde de gedaante in het Engels. Hij tilde het slappe lichaam van Milou op, vlak voordat Milou het bewustzijn verloor.

'Hoe is het met die ander?' Milou's redder liep naar de plek toe waar Maaike was aangevallen. Een jongen van een jaar of zeventien boog zich over Maaike heen. 'Ze komt er wel weer bovenop.' Antwoordde deze. 'En met haar?' Hij knikte naar Milou. 'Ze hadden een teaser bij zich.' 'De idioten.' Zei de jongen. 'Ik snap nog steeds niet waarom het verkrachten van scouts zo vermakend is.' 'Je bent niet de enige bro.' Zei de jongen die Milou vasthield. 'Laten we gaan, die meisjes hebben hulp nodig.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen