Foto bij Season 9 - Chapter 5

Lisley Loneglow

Terwijl alle inwoners van New Northwick zich hadden verzameld op het hoofdplein, heerste er onrust in de stad. Niemand had enig idee wat er stond te gebeuren en ik besloot de mensen niet langer meer in spanning te laten.
Ik liep als eerste het hoge balkon op wat uitzicht had op de stad, gevolgd door Cliffin die samen met een aantal wachters in een halve cirkel om mij heen kwamen staan.

‘Lieve inwoners van Northwick’ galmde mijn stem over het plein. Sinds de nieuwe radiotechnieken kon mijn toespraak in alle steden afgespeeld worden, dus ik wist dat de grootste steden mij zouden horen.
‘Hier spreekt jullie nieuwe wereldleidster, Lisley Loneglow. Mijn naam zal wellicht geschiedenis gaan schrijven, want ik ga iets doen wat nog nooit plaats heeft gevonden en dat is het volk op de hoogte brengen van zaken zoals ze momenteel zijn op de planeet. Voor tientallen jaren hebben de gaven informatie voor jullie achter gehouden, maar ik zal die traditie vandaag doorbreken. Duisternis zal terugkeren op onze planeet en ze zullen deze keer niet zo makkelijk te bevechten zijn als de vorige keer. Gedurende de vorige oorlog tussen de gaven en de duistere Lord of Black and White, sneuvelde vele bijzondere gaven door een duister leger genaamd de duistere ridders. Vele van jullie geloofden deze verhalen niet, andere hebben de ridders met hun eigen ogen moeten aanschouwen. De duistere ridders waren te bevechten door de wolven van Rhys Wolfmoon, maar doordat het wapen tegen hen vervangen is dit niet meer het geval. Familie Brightsight heeft visioenen gehad over de toekomst en heeft gezien dat de duistere ridders zullen terugkeren. Rhys Wolfmoon en mijn dochter zijn met de andere overgebleven gaven opzoek naar een manier om de duisternis te bestrijden. Tot die tijd zal ik jullie beschermen samen met de legers die zich in jullie steden bevinden. Ik hoop dat ik hiermee jullie vertrouwen win en dat we samen zullen streven naar een betere toekomst. De wolven van Rhys Wolfmoon hebben de stadsmuren omsingeld en zullen de wachters bijstaan in eventuele gevechten. Wanneer de duistere ridders de steden binnen zullen vallen, aarzel dan niet en bevecht ze niet, want er is momenteel nog niets wat ze kan vermoorden.
Ik beloof jullie trouw te blijven in deze duistere rijden die zullen gaan volgen en ik hoop dat de grens tussen de gaven en het normale volk, eindelijk op gelijk niveau is. Er zou willen zeggen dat er geen reden voor paniek is, maar helaas kan ik dat niet. Alleen zal paniek de situatie alleen maar doen verergeren. Heb vertrouwen in de gaven, want wij zullen uiteindelijk jullie bescherming zijn, net zoals eigenlijk onze plicht van oudsher al was’.

Ik sloot mijn speech af met een lichte buiging en keek richting het volk die zenuwachtig naar boven keken.
‘LANG LEVEN KONINGIN LISLEY LONEGLOW’ schreeuwde plotseling iemand.
‘LANG LEVEN KONINGIN LISLEY LONEGLOW’ galmde er een aantal keer vanuit het volk.
En op dat moment wist ik, dat de gaven eindelijk het vertrouwen volledig weer terug hadden van het gewone volk.

Rhys Wolfmoon

Met een verhoogde hartslag en trillende ledematen kwam ik neer op de grond en keek ik direct of Myra veilig was meegekomen.
Max stond hijgend naast me die op zijn beurt weer zijn blik op mij gericht had.
De andere keken om zich heen en hadden nog niet in de gaten wat wij zojuist hadden gezien, totdat Layla haar wenkbrauwen fronste en een stap dichterbij zette.
‘Gaat het wel?’ vroeg ze terwijl ze bezorgd naar ons keek.
Iedereen keek nu naar ons en ik zag dat Emily, Amira en Judith in het niets staarde terwijl Amira de aandacht trok door een gilletje te slaken.
‘Duistere ridders verschenen aan de horizon’ zei ik nog steeds hijgend. ‘Max kon ons net op tijd meenemen voordat ze ons bereikte. Ze waren maar met 6 maar hun verschijning bracht een hoop duisternis met zich mee’.
Iedereen keek vervolgens naar de drie Brightsights die zichtbaar een visioen kregen.
De eerste die ons aankeek was Emily, gevolgd door Judith en Amira.
‘New Northwick is aangevallen door de duistere ridders’ zei Emily. ‘De hoofdofficieren zijn vermoord en het gewone volk heeft de aanval niet meegekregen’.
‘Hoe is het met mijn moeder?’ vroeg Layla direct die een paar passen naar voren deed.
‘Jouw moeder was nog niet aangekomen bij het paleis op dat moment’ zei Judith.
‘Cliffin Explosion is bij haar om haar te beschreven’ zei Emily met gefronste wenkbrauwen.
‘Cliffin?!’ riep Layla. ‘Keren ineens alle gaven terug! Was dat effe een paar jaar geleden gebeurt, 20 ofzo’.
Het bleef stil en iedereen keek schuldig naar Layla.
‘De duistere ridders zijn sneller teruggekeerd dan verwacht’ zei Emily. ‘Laten we nu maar gaan, want we hebben blijkbaar geen tijd te verliezen’.
Toen Emily dat zei, besefte ik pas dat we nu in een heel ander landschap waren aangekomen en dat ik de omgeving totaal niet herkende.
Overal waren rotsen te zien waar een lichtblauwe gloed overheen lag, alsof er een soort magische bron hier te vinden was.
We liepen door de kloven richting een bebost gedeelte, waar een eeuwenoude tempel al snel zichtbaar was.
Emily leidde ons door het labyrint in de tombe en na ongeveer een kwartier lopen, verscheen er in de verte een rode gloed.
‘We zijn er bijna’ zei Emily. ‘Wellicht dat voor sommige van ons dit moment als een shockeffect zal werken’.
Hoe verder we kwamen, hoe roder de gloed werd en in de verte was een open ruimte te zien waar rode edelstenen in een speciale opstelling stonden.
In het midden een grotere edelsteen waar aan weerszijde een man en een vrouw stonden, waarvan van beide hun rechterhand in de edelsteen verweven zat.
Judith bleef abrupt staan en haar hele lijf begon langzaam te trillen. De man en vrouw waren zo te zien al zwaar op leeftijd en ik kon bij de vrouw nog een lichte rode gloed zien in haar haren, niet wetend of het door het pigment kwam wat verdwenen was of door de rode gloed van de edelsteen.
‘PAP, MAM!’ riep Judith en ze sprintte op de man en vrouw af.
Amira’s ogen werden groot en liep ongemakkelijk met Judith mee.
Een emotioneel moment was zichtbaar waarbij Judith na meer dan 33 jaar haar ouders weer terug zag.
‘Mijn lieve dochter’ zei de vrouw die direct haar vrije arm om Judith heen sloeg.
‘Amira’ zuchtte de man.
Versteend aan de grond bleef Amira staan en dikke tranen rolde over haar wangen.
De vrouw had Judith losgelaten en keek naar haar dochter die ze nooit had op kunnen voeden en reikte haar linkerhand naar haar uit.
‘Amira, ik weet hoe dit voor je moet zijn’ zei de moeder.
Amira bleef versteend aan de grond staan en keek nog altijd verslagen naar haar ouders die haar als kind hadden ondergebracht bij een pleeggezin.
‘Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat jullie nog in leven zijn?’ vroeg Judith. ‘Jullie waren dood!’
‘Wij zijn nooit dood geweest’ zei haar moeder. ‘We zijn al die tijd hier geweest, hard werkend om ons op de toekomst voor te bereiden’.
‘Ik denk dat het allemaal even teveel is’ zei Emily. ‘Even voor de duidelijkheid voor iedereen, dit zijn onze ouders, Sarah en George Brightsight. Ik ging door dezelfde shockbeleving als mijn zusjes op dit moment’.
‘Vertel het me!’ riep Judith. ‘Ik moet weten hoe jullie nog in leven kunnen zijn’.
‘We hebben onze dood in scene gezet’ zei George Brightsight. ‘De Lord of Black and White zat achter ons aan en het enige wat we konden doen was Amira op een veilige plek brengen, onze dood in die tocht in scene zetten om vervolgens ervandoor te gaan. We kregen een visioen dat onze hulp hard nodig was om de mensheid te laten overleven op deze planeet. We hebben al onze kinderen achter moeten laten met het idee dat wij dood waren. Dat was het aller moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen’.
Judith keek te neergeslagen en Amira had nog steeds tranen in haar ogen staan.
‘Ik denk dat we allemaal even een moment voor onszelf moeten pakken, aangezien Myra, Max en Rhys net de duistere ridders nog hebben gezien en Amira en Judith hun ouders uit de dood zien opstaan’ zei Emily. ‘Er is nog één persoon die ik aan jullie moet voorstellen, maar daar wacht ik nog even mee’.
Iedereen knikte en liep vervolgens een andere kant op, zodat Amira en Judith een moment hadden met hun ouders.
En ik keek vanaf een afstandje naar de twee mensen aan wie ik mijn leven had te danken. De ouders van de familie Brightsight.

Reacties (1)

  • katl1

    Snel verder please!!!!!!!!!!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen