Foto bij 50 shades of Gray

De jongens droegen Milou en Maaike naar hun wagen. Ze legden de meisjes op de achterbank en zelf kropen ze voorin. 'Dit maak je toch niet elke dag mee.' Zei degene die achter het stuur zat. De jongen ernaast deed zijn pet af en schudde zijn haren uit. 'Nope.' Zei deze. 'Gray!' Riep de ander. 'Wat?' 'Je maakt zo heel de auto nat.' 'Die is al nat.' Zei Gray en hij kamde zijn haren naar achter met z'n vingers. 'Kende jij die meisje eigenlijk?' 'Nee.' 'Ik ook niet.' Zei Gray. 'Nou ja, degene waarvan ik die man sloeg, had een bekend gezicht...' 'Dat vind ik knap.' Zei de jongen achter het stuur. 'Hoezo?' 'Haar gezicht ligt open dude.' Gray draaide zich naar de achterbank. 'Het is gewoon een schram op haar wang.' 'Gewoon een schram?' Zei de jongen achter het stuur sarcastisch. 'Kijk dan dadelijk maar eens in haar nek, die heeft me toch een paar flinke bloeduitstortingen.' 'Dat komt door die teaser.' Zei Gray en hij draaide zich weer om.

Langzaam opende Milou haar ogen. Het eerste wat ze voelde was dat de koude grond onder haar weg was. In plaats daarvan lag ze nu op iets zachts. Toen ze overeind probeerde te komen protesteerde haar rechterschouder en nek heftig. Voorzichtig ging ze weer liggen. 'Ben je wakker?' Hoorde ze iemand in het Engels zeggen. Ze keek naar het voeteneinde van het bed waar ze in lag. De meest verrukkelijke jongen van de wereld stond daar. Hetgeen wat als eerste opviel was zijn glimmende sixpack. Verder had hij een kaaklijn waar de meesten alleen maar van konden dromen. Hij had bruin, nat haar, en een oorbel in de vorm van een veertje, hij droeg een joggingsbroek waar de rand van zijn onderbroek bovenuit stak. 'Nee, ik slaap nog.' Zei Milou zachtjes. De jongen lachte, hij had spierwitte tanden. Milou probeerde overeind te komen. 'Nee, blijven liggen.' Zei hij terwijl hij naar haar toe glipte en haar weer zachtjes terug in bed duwde. 'Hou je even rustig, je hebt een paar flinke klappen gehad.' Er kwamen vage beelden in Milou's gedachten op. Ineens schoot ook haar nichtje door haar heen. 'Maaike! Waar is Maaike?' 'Maaike?' De jongen keek haar niet-begrijpend aan. 'O! Je bedoelt dat andere meisje. Die is veilig, Ethan zorgt voor haar.' 'Ethan? Wie is Ethan?' 'M'n broer.' Zei de jongen. 'En ik ben Grayson.' 'Milou.' Zei Milou zachtjes en ze draaide met haar nek om de brandende pijn de verzachten. 'Wacht maar even, ik koel het wel.' De jongen liep de kamer in waar hij net uitkwam en kwam terug met een nat doekje. Milou wilde het aanpakken maar hij gaf het niet. 'Wat versta jij niet onder liggen blijven?' Zei hij en hij ging op de rand van haar bed zitten. 'Ik mag toch wel mijn arm bewegen?' 'Nee.' Zei hij en hij tikte zachtjes met zijn vinger op haar schouder. 'Je wilt niet weten hoe vaak ze je met die teaser geraakt hebben.' Hij legde het verkoelende doekje in haar hals. Milou zuchtte van opluchting. Ze dacht er ineens aan dat talloze meisjes met haar zouden willen ruilen. Verzorgd worden door de lekkerste jongen op aarde. 'Beter zo?' Vroeg hij. 'Veel beter.' Zei Milou. 'Mooi.' Hij glimlachte. 'Wat moesten die kerels eigenlijk van je?' 'Weet ik niet.' Zegt Milou. 'Het zal wel door dit komen.' Ze tilde haar linkerarm op. 'O, mijn excuses.' Grayson pakte voorzichtig haar hand vast en liet uit zijn andere hand een bliksemstraaltje schieten. De metalen band viel van haar pols af. 'Bedankt.' Zei Milou. 'Niks te danken.' Hij depte weer met het doekje in haar hals. 'Wacht even, ben jij degene die mij heeft gered?' Vroeg ze. 'Goed geraden.' Zei Grayson. 'Je wilt niet weten hoe dankbaar ik je ben.' Grayson grinnikte. 'Iedereen zou hetzelfde in die situatie hebben gedaan.' 'Niet als ze zagen dat ik een scout was.' Zei Milou. 'Schaam je je ervoor?' 'Nu ik weet wat ik mijn land heb aangedaan wel ja.' 'Ik wist het.' 'Wat?' 'Ik wist wel dat je niet uit Amerika kwam.' Zei Grayson. 'Dat klopt, ik kom uit Nederland.' 'Dan moet je die aanslagen hebben meegemaakt.' Ineens stopte Grayson met deppen. 'Ben jij dat meisje die die ontvoering heeft overleefd?' Milou sloot haar ogen en knikte toen. Ze praatte er niet graag over. 'Maar... dat is drie jaar geleden! Je bent geen steek verandert. Of... rust de Verjongingsvloek soms op je?' 'Rustte.' Verbeterde Milou hem. 'Hij is gisteren weggehaald.' 'Vandaar dat je lichaam zo heftig reageert op die teaser.' 'Hoe weet jij dat?' Vroeg ze. 'Je wilt niet weten hoe vaak Ethan en ik mekaar taseren, hij staat alleen waarschijnlijk niet zo hard als degene die jou heeft geraakt.' Grayson keek naar de plek. 'Dit duurt te lang.' Zei hij. Hij legde het doekje naast Milou, en legde toen zijn hand onder haar nek, wat haar hoofd een beetje optilde. 'Ik moet iets bekennen.' Zei hij. Milou keek hem vragend aan. Het scoutsgen zit in ons gezin in de vrouwelijke bloedlijn, Ethan en ik zijn afwijkenden.' 'Wat is jou afwijking dan?' Vroeg Milou. 'Dat is een beetje gênant.' Zei hij. Milou keek hem aan met een serieus?-blik. Grayson lachte. 'Goed dan, de genezende effecten werken alleen als ik de kracht uit m'n gezicht haal, dus... mag ik?' Milou grinnikte. 'Je gaat je gang maar.' Grayson plaatste zijn lippen op de bloeduitstorting en Milou voelde een aangenaam, tintelend gevoel. De plek werd eerst heel koud en toen heel warm, tenslotte trok al warmte in één tintelende beweging naar de plek waar Grayson zoog, en Milou wist nu al dat er een zuigzoen zou komen. Grayson tilde zijn hoofd weer op en Milou zag het vocht op z'n lippen. 'Weet je, dit is de eerste keer dat ik een genezing nog niet eens zo heel onaangenaam vond.' Zei ze. 'Pluspuntje voor mij dus.' Zei Grayson. 'Sorry voor de zuigzoen.' Voegde hij eraan toe. Milou haalde haar schouders op, direct daarna kromp ze in mekaar van de pijn. Grayson ontblootte haar rechterschouder, maar daar zat de bloeduitstorting niet. Met een frons ging hij verder, totdat hij bij Milou's sleutelbeen kwam. Iets daaronder zat een grote, blauwpaarse vlek. 'Je mag van geluk spreken dat ze je bot niet hebben geraakt.' Toen werd hij een beetje rood. 'Het spijt me, maar als je wilt dat ik het genees dan moet je je shirt uitdoen, anders kan ik er niet bij.' Nu was het Milou's beurt om te blozen. 'Maar... dat kan ik denk ik niet zelf...' Grayson lachte. 'Ik zal lief zijn.' Hij hielp Milou overeind. Milou deed voorzichtig haar linkerarm door de mouw. Grayson hielp haar door de rest van het shirt voorzichtig over haar hoofd te trekken en deed om vervolgens over arm. 'Ik kan niet ontkennen om te zeggen dat je een prachtig lichaam hebt.' Zei hij. Milou voelde zich verlegen worden. 'Niet waar, dat heb jij.' Grinnikend duwde Grayson haar terug in bed. 'Stil blijven liggen.' Zei hij en plaatste zijn lippen op de bloeduitstorting onder Milou's sleutelbeen. Opnieuw voelde Milou de aangename tintelingen door haar lijf stromen, ze vond het bijna jammer dat Grayson ophield. 'Ik ga kijken hoe het met Ethan ervoor staat.' Hij dekte Milou toe. 'En jij gaat rusten.' Hij drukte een kus op haar voorhoofd. Milou zag hem even weifelen, toen drukte hij zachtjes een kus op haar mond. 'Weltrusten, little fox.' Mompelde hij zachtjes op haar lippen, toen liep hij de kamer uit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen