Foto bij •Proloog

Huilend kniel ik neer voor het graf van m'n zus. Ik neem de brief uit mijn jaszak die ik vorige week van mijn moeder heb gekregen. Met vochtige ogen van het huilen lees ik hem nog een laatste keer.

Lieve Hannah,
als je dit leest ben ik al lang weg.
Je bent net 16 geworden,
het word tijd dat je de waarheid weet.
Altijd heb je gelooft dat ik aan een hart aderbreuk gestorven ben,
dat mijn hart letterlijk gebroken was.
Helaas was het niet zo simpel,
ik was mentaal ziek.
Ik werd getroffen door een depressie,
het was zo erg dat verder leven voor mij geen optie meer was.
Mijn hart was gebroken, alles om me heen was donker.
Ik kon niet meer gelukkig zijn, ik had nergens meer zin in.
Stemmetjes in mijn hoofd namen mijn lichaam over,
zo had ik beslist om er zelf een einde aan te maken.
En dit alles door die ene jongen.
Als een jongen ooit je hart breekt Hannah,
zoek hulp, praat met iemand, maar eindig alsjeblieft niet zoals mij.
Het spijt me...


'Het is te laat Riley, mijn hart is ook gebroken, en er is niemand om me heen met wie ik kan praten. Ik heb gevochten met mijn gedachten, uiteindelijk heb ik besloten om naar jou te komen. Je was de enige die ik nog had en ondertussen is het al acht jaar geleden dat je me hebt verlaten. Tot zo lieve zus.'

Ik zet het pistool tegen mijn slaap en sluit mijn ogen. Ik zonder me helemaal af van de wereld en bereid me voor op de pijn die ik hoogstwaarschijnlijk zal voelen. 'Hannah nee!' Hoor ik in de verte en voel een hand rond mijn pols. Ik haal de trekker over en een luide knal klinkt over heel het kerkhof maar ik voel geen pijn. Ik open langzaam mijn ogen en kijk verbaasd om me heen. Het eerste wat ik opmerk is dat het pistool naar de lucht gericht is. Daarna merk ik een jongen met bruinblonde haren en groenbruine ogen op. Er rollen tranen over zijn wangen en er is angst in zijn ogen te zien. Hij neemt het pistool uit mijn hand en gooit het op de grond waarna hij zijn armen om me heen slaat en me dicht tegen hem aanduwt. Ik duw hem van me af en kijk hem vragend aan. 'Wie ben je en wat bezielde je om dat te doen?' Hij opent zijn mond een stukje om te antwoorden maar er komt geen geluid uit. Hij schraapt zijn keel en doet een tweede poging om te praten. 'Ik ben Ashton, mijn zusje vertelde over je en vroeg me om je wat in de gaten te houden.' Ik denk even na wiens broer hier nu voor me staat en er kan maar één juist antwoord zijn. 'Lauren heeft me nooit vertelt dat ze een broer had.' Ashton neemt m'n handen vast en kijkt diep in mijn ogen. 'Dat heeft een reden Hannah. Beloof me nooit meer zoiets te doen?' De pijn in zijn stem is duidelijk te horen. Hoe kan iemand die me niet eens kent zoveel om me geven?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen