OH MY GOD IK HAAT MEZELF!!!
DIT VERHAAL HEEFT GEWOON 9 MAANDEN OP PAUZE GESTAAN HOE KAN IK MEZELF DAT VERGEVEN(huil)
SORRY SORRY SORRY!!!!'

Pov: Tessa

Ik knijp mijn ogen dicht als de griffioen opstijgt, ik heb geen hoogtevrees of zo maarja, ik was wel net van een schaduwenkasteel gegooid dus dat veranderde de zaak een beetje. Ik weet dat ik hoogstens nog 2 minuten heb om in te storten en mezelf weer bij elkaar te rapen en ik bijt op mijn knokkels om mijn hartverscheurende schreeuw te smoren. Diep van binnen weet ik dat hij het nooit zou doen maar onder de betovering had hij me diep gekwetst. En het feit dat hij me van een schaduwenkasteel heeft gegooid helpt ook niet echt in zijn voordeel. Als de schreeuw klaar is schud ik een paar keer met mijn hoofd.
Kom op Tessa, get your shit together.
'Zijn jullie er klaar voor?' Hoor ik Sasha roepen.
We geven een moordlustige kreet, ik zou dat kreng krijgen en haar laten boeten! We landen op het kasteel en ik merk dat de grond solide is. Wat we aantreffen laat mijn hart van woede nog sneller kloppen. Liselore staat met haar zwaard tegen de keel van Jake gedrukt. Ze zucht geïrriteerd als we landen.
'Waarom leven jullie nog steeds?' Vraagt ze, rollend met haar ogen.
'Omdat we niet dood zijn.' Antwoord Daphne bijdehand.
Ik maak gebruik van haar afleiding door Liselore aan te vliegen. Ik beuk met mijn schouder in haar ribbenkast en tegelijkertijd mep ik haar zwaard uit haar handen. De snee op mijn rug brand maar ik verbijt de pijn en werk Liselore tegen de grond. Opeens word ik met een enorme kracht van haar afgeslingerd en ik knal tegen de marmeren pilaar. Ik hap naar adem en veeg het bloed uit mijn oog. Opnieuw zet ik de aanval in en dit keer ben ik voorbereid op de schaduwbom (idk, geen idee hoe ze die dingen noemt maar ze doen goed zeer, en eerlijk gezegd heb ik het iets te druk om me daar zorgen over te maken) die ze afvuurt en ik ontwijk hem behendig. Met een woeste kreet stort ik me weer op haar. Ik voel een sterke tinteling door mijn hand gaan en eindelijk voel ik het vertrouwde handvat van mijn staf. Opnieuw word ik weggeslingerd maar dit keer kan ik me opvangen doormiddel van mijn staf. Hijgend staan we tegen over elkaar en dan, uit het niets, verzwakt haar houding en kijkt ze naar beneden en haar ogen worden groot van ontzetting.
'Kreng! Je hebt mijn jurk verpest! Daar zul je voor boeten!' Krijst ze terwijl ze naar me toe stormt.
Ik voel de woede in me opborrelen en ik zet een sprint in, haar kant op. Ze vuurt nog wat van die dingen af en die ontwijk ik allemaal. Ik stoot vol met mijn staf tegen haar keel aan en met opengesperde ogen valt ze op de grond, happend naar adem. Ik ga met mijn knieën op haar polsen zitten zodat ze geen kant meer op kan en ik zet mijn dolk op haar keel. Er is een rode waas voor mijn ogen en mijn aderen zijn gevuld met haat. Ik voel zo'n intense haat en ik wil de genade klap toebrengen.
'STOP!' Brult Sasha.
Mijn hand bevriest in de lucht. De waas trekt weg en ik kan alleen nog maar verbijsterd kijken. Sasha knielt bij me neer.
'Tessa, denk goed na. Je word nu verteerd door haat, maar gedane zaken nemen geen wederkeer. Besef dat. Je bent één en al goedheid, verpest dat niet. Dat is ze niet waard.' Zucht hij.
Ik begin onbedaarlijk te trillen en laat me van Liselore afrollen. Daphne komt gelijk naar me toe maar ik kruip naar achteren, ook Leah doet een poging maar ik kruip nog verder weg. Er is maar 1 iemand die ik nodig heb maar die blijft afwachtend op afstand staan.
'Jake, ik heb je nodig.' Het is maar een fluistering maar hij komt meteen met grote stappen op me afgelopen en slaat zijn enorme armen om me heen.
Het trillen wordt minder en nu pas merk ik dat ik de hele tijd mijn adem heb ingehouden en ik kan het eindelijk loslaten.
'Tessa het spijt m...' Begint Jake maar ik onderbreek hem.
'Je was jezelf niet, ik net ook niet. Ik weet hoe het is. Het is goed Jake.' Fluister ik.
Een beetje beschaamd sta ik op en richt me tot Sasha.
'Het spijt me.' Mompel ik met gebogen hoofd.
Hij tilt mijn kin op en kijkt me aan.
'Tessa, wat jij voor je geliefden over hebt is onwaarschijnlijk mooi. Maar laat dat nooit, maar dan ook nooit jouw goedheid verpesten. Kom de wachters brengen hun naar de kerkers van ons kasteel en wij brengen jullie naar beneden.'
Op de rug van de griffioen gaan we weer naar beneden en worden onze wonden verzorgd. Met de nectar zijn ze zo geheeld. Dan is het tijd om afscheid te nemen van Sasha en Nathan. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Nathan en Daphne moeite hebben met afscheid nemen.
'Tot snel.' Zeg ik net wat harder dan normaal tegen Sasha terwijl ik naar hem knipoog.
Hij grinnikt.
'Tot snel dappere warriors.' En dan vliegen hij en Nathan de lucht tegemoet.

We zakken allemaal neer in het gras, naast onze tassen en paarden die we gehaald hadden, en Daphne opent als eerste haar mond.
'Dit was... dit was... euh?' Haar gezicht straalt één en al verwarring uit.
'Dit was een typische dag in het leven van een warrior.' Grinnikt Jake.
Na deze uitputtende dag kunnen we niets anders dan in de lach schieten. We lachen tot we er buikpijn van hebben en tot we geen adem meer krijgen. Het is de ontlading van alles wat er gebeurt is.
'Maar even serieus, ik snap er helemaal niets meer van.' Zegt Daphne verward.
Haar toon is zo grappig dat we allemaal weer in de lach schieten. Als we eenmaal wat bedaard zijn beginnen we met het uitleggen. We vertellen haar alles, over het land van geheimen, en dat (daar waren we dus gister achtergekomen) Leah haar beschermwarrior was en wat er nou allemaal aan de hand was. Aan het einde van ons verhaal zucht ze eens diep.
'Dus, dat is weer eens wat anders dan een verhaaltje voor het slapen gaan.'
Ik knik.
'En wat is jouw verhaal?' Vraag ik nieuwsgierig.
Haar gezicht verhard en ze staat op.
'Dat is niets bijzonders.' Zegt ze afstandelijk.
'Slaan we hier kamp op?' Vervolgt ze.
Ik voel dat ik er niet verder op in moet gaan dus ik laat het rusten... voor nu dan in ieder geval.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen