Foto bij - 003 -

Sella naa raah teod em nekned naa njim dguej ni Aihtapa, raad raaw njim trah nerobeg drew tadroov njim egithcarp wuorv teh tem nee egidluhcsno kilb nav em lats.

Lolita had de tekst al in een zoekmachine ingevoerd, maar dit had geen resultaten opgeleverd. Het leek ook op geen enkele taal die ze kende. Waarom schreef hij een boek vol met zulke zinnen? Het enige wat ze kon bedenken was dat hij een periode bij inheemse indianen had gewoond en zijn bevindingen wilde vastleggen. De man op de foto’s oogde avontuurlijk genoeg om een antropoloog te kunnen zijn. Of een linguïst. Als ze het hardop uitsprak kon ze er best een Indiaanse taal in horen. Ze klapte het boekje dicht. Er was maar één iemand die zich vrijwillig in zulke zaken verdiepte en dat was Matthieu. Ze kende de jongen niet zo heel goed, op school had hij altijd met zijn neus in de boeken gezeten. Ze had weleens geprobeerd om een gesprek met hem aan te knopen, maar daar was hij nerveus van geworden en uiteindelijk had ze het maar opgegeven.
      Ze deed het boek in haar schoudertas en liep de trap af. ‘Ik ga even bij een vriendin langs.’ Ze drukte haar lippen tegen haar moeders wang.
      Matthieu woonde schuin tegenover Bella, een van haar vriendinnen. Ze had er vaak over geklaagd en beweerd dat de jongen haar altijd vanuit zijn raam bespioneerde. Lolita had haar twijfels altijd voor zich gehouden. Bella was zo’n persoon dat gewoon graag wílde dat mensen naar haar keken, zodat ze dramatisch kon doen. Maar verder was het een lieve meid.
      De zon begon te zakken, de stoep waar ze over liep was al in schaduw gehuld. Lolita was blij toe: het was nog steeds drukkend heet.
      Na om twee huizenblokken te zijn gewandeld, kwam ze bij het huis van Matthieu aan. Lichte zenuwen borrelden op. Was dit niet ontzettend maf? Wat zou hij van haar denken? Normaal gesproken vond ze het niet zo belangrijk wat anderen van haar vonden, maar het boekje dat ze had gevonden voelde als een godsgeschenk. De grootste schat in het hele land.
      Lolita rechtte haar schouders, liep het tuinpad op en drukte op de bel. Van alle jongens in haar examenklas was Matthieu wel de laatste die haar hierom zou gaan uitlachen. En zelfs als hij dat wel deed, dan was dat iets moois. Ze had hem nog nooit horen lachen.
      Ze beet zachtjes op haar onderlip terwijl ze wachtte tot er werd opgedaan. Een sleutel werd in het slot gestoken en omgedraaid, en de deur zwaaide een stukje open. Een bleke vrouw met een haast doorzichtige huid keek haar door het kiertje vragend aan.
      ‘Hé!’ begon Lolita ietwat opgelaten. ‘Is Matthieu thuis? Ik ben een eh – vriendin!’
      De vrouw fronste haar blonde wenkbrauwen. Even was Lolita bang dat de vrouw zou opmerken dat haar zoon geen vrienden had, maar uiteindelijk deed ze de deur ietsje verder open.
      ‘Ik zal hem voor je roepen.’ Ze draaide zich om en liep naar de trap toe. ‘Matthieu? Schat, er is bezoek voor je.’
      Lolita meende wat gemompel te horen, gevolgd door aarzelende voetstappen. Toen de jongen voet op de begane grond zette en haar blik ving, kleurde hij vuurrood.
      ‘Hoi, Matthieu,’ glimlachte ze. ‘Ik hoopte dat je me ergens bij zou willen helpen.’
      Hij slikte zichtbaar en duwde zijn bril wat hoger op zijn neus. Zijn lippen bewogen, maar er waren geen woorden hoorbaar.
      ‘Ik zal dat maar vertalen als een “ja, graag”,’ klonk een stem vanuit de deuropening. De jongen die daar stond leek in niets op Matthieu. Het enige wat overeenkwam was hun rossige haar. De jongen had een zelfverzekerde grijns, was niet zo iel gebouwd als zijn broertje en droeg kleding die niet bij elkaar vloekte. ‘Kom binnen. Iemand hier in huis moet voorkomen dat het zonderlinge bezoek van mijn broertje besluit om nooit meer terug te komen.’
      Lolita fronste haar wenkbrauwen, ietwat beledigd. ‘Vind je mij zonderling bezoek?’
      De knul haalde zijn schouders op. ‘Ja, je weet wel, uitzonderlijk dat er bezoek is.’
      ‘Ah…’ Lolita bedaarde iets. Van de twee had Matthieu blijkbaar de best werkende hersens. ‘Zeg dan in het vervolg dat het abnormaal is dat er bezoek is, niet dat de bezoeker abnormaal is.’
      Nu was het de beurt aan de grote broer om te blozen. Het lachte wat schaapachtig, maar maakte toen een gebaar alsof hij nog een hoop te doen had en draaide zich om.
      Ze wendde haar blik naar Matthieu, die nog steeds als versteend met één voet op de onderste trede van de trap stond. ‘Ik hoop dat je me kunt helpen om iets te ontcijferen, Matthieu.’



Reacties (3)

  • SonOfGondor

    Matthieu is best wel schattig, ik mag hem wel.

    Mag ik hem al shippen met Lolita of is dat te vroeg?

    Ik kan niet geloven dat ik dit verhaal niet eerder heb ontdekt.

    3 jaar geleden
  • Vasya

    Haha, cute :')
    Ik ben benieuwd of het echt een taal is, mij lijkt het eerder een soort code.

    3 jaar geleden
  • Grace

    Aaawh, dit past echt zo helemaal bij Lolita! Iemand om hulp vragen en zeker een iets of wat verlegen maar wel slimme jongen.^^

    Ik ben wel benieuwd waarom je eigenlijk voor de naam Lolita hebt gekozen? Gaat het om de werkelijke betekenis van de naam of net de betekenis waarmee iedereen het associeert (en dan als een soort van tegenovergestelde)? Of is het puur toeval?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen