POV: Ingrid/ Tessa

POV: Ingrid
'Dit is te gek!' Zeg ik grijnzend.
Amy en Sera kreunen hartgrondig als het bij hun doordringt wat ons te doen staat. Ik kan wel dansen, ik vind dit geweldig. Ondertussen staat Eric naast me te kwispelen en hij voelt mijn opwinding aan.
'Let's do this.' Grijns ik.
Amy en Sera kijken elkaar doodsbenauwd aan.
'En de paarden dan?' Vraagt Sera snel.
Daar had ik even niet bij stil gestaan en ik denk diep na. Dan horen we een ongeduldig gehinnik van de paarden en we draaien ons om.
'Wat? Wat is er?' Vraagt Amy verbaasd.
'Jullie mensen weten toch dat wij in pegasussen kunnen veranderen met jullie kracht hé?' Vraagt King, en ik weet zeker dat als paarden dat hadden gekund dat hij met zijn ogen zou hebben gerold.
De opluchting druipt van de gezichten van Sera en Amy maar ik kan alleen maar teleurgesteld kijken. Met een zucht leg ik mijn hand tussen de ogen van Obsidian en ik voel de band tussen ons als ik mijn krachten door onze lichamen laat glijden. Ik neem diep adem en open mijn ogen weer. Amy en Sera hebben ook hun paarden geholpen en stijgen op.
'Kom je nog Ingrid?' Vraagt Sera ongeduldig.
Ik knik en fluister Obsidian iets in haar oor. Ze hinnikt zacht en gooit haar hoofd de lucht in. Sera kijkt me argwanend aan.
'Wat heb je haar toegefluisterd Ingrid?' Vraagt ze zacht.
Ik grijns en loop naar achteren.
'Ingrid.' Zegt ze waarschuwend.
Ik salueer en grijns.
'Wie het eerst beneden is!' En dan spring ik met een aanloop over de rand.

POV: Tessa
Na een lange nacht van wakker liggen breekt de ochtendzon door. Voorzichtig wurm ik me uit de armen van een slapende Jake. Langzaam uitrekkend loop ik naar Daphne die in gedachte verzonken naar het dovende vuur kijkt.
'Hey.' Zeg ik zacht terwijl ik een hand op mijn schouder leg.
Ze kijkt op en ik zie dat er voor haar ook weinig van slapen was gekomen. Dat arme kind had ook zoveel te verduren gehad.
'Ga je mee wat eten halen om onze voorraden aan te vullen?' Vraag ik vriendelijk.
Dat was minstens 2 uur heen rijden en 2 uur terug en dat gaf ons even de tijd om tot rust te komen. Ze knikt en ik wek Leah om de wacht te houden. Daphne en ik zadelen de paarden op en beginnen onze weg in stilte. Na een tijdje verbreek ik hem.
'Hoe gaat het nu met je?' Vraag ik terwijl ik een schuine blik naar haar werp.
Ze grinnikt even.
'Ik weet het niet, eerlijk gezegd weet ik niet wat ik van de hele situatie moet denken. Ik draag mijn transformatie geheim al zo lang mee en dan blijkt mijn beste vriendin eigenlijk mijn guardian te zijn? En mijn ouders waren gedood om mij te beschermen? En ik ben de uitverkorene? Dat is wel heel veel in 1 keer.' Zucht ze.
Ik knik begrijpend.
'Heb ik je ooit verteld hoe ik in het land van geheimen kwam?' Vraag ik zacht.
Ze schudt haar hoofd.
'Het begon allemaal toen mijn vader een nieuwe baan op het platteland kreeg. Ik ging naar een nieuwe school en kreeg een paard en ontmoette Jake en Amy. En toen...' Daphne onderbreekt me.
'Wie is Amy?' Vraagt ze verward.
'Amy is mijn beste vriendin en zit vast in het land van geheimen. Maar goed, ik ontmoette hun dus en nodigde ze uit voor mijn verjaardag. Toen kreeg ik Yuriko van Jake. We gingen een buitenrit maken in de middag en toen reden we door een poort en pats boem hop poef daar was ik, in een vreemd land, met allemaal magische wezens, waar mijn moeder koningin bleek te zijn en ik dus prinses. That's a lot to take.' Grinnik ik.
Ook Daphne schiet in de lach.
'Snap ik.' Zwijgend rijden we weer verder.

Na een lange rit komen we terug met de tassen gevuld met boodschappen. Jake en Leah gaan het uitzoeken. Ik ga op een steen zitten en draai aan de ring om mijn vinger. Eigenlijk is het mijn kroon maar hij kan verkleind worden tot ring. Ik haal nogmaals het briefje van mijn moeder uit mijn zak.

Lieve Tessa,
Ik ben ontzettend trots op je.
De warriors mogen in hun handen knijpen dat jij er bent.
Alles komt goed lieverd.
I promise.

Liefs mama.


'Tessa, kom je?' Hoor ik Jake roepen.
'Ja!' Roep ik terug.
Snel stop ik het briefje in mijn zak en ik spring op. Ik loop naar de anderen maar dan opeens hap ik naar adem. Een brandende pijn trekt door mijn borstkas. Ik zak door mijn knieën en hou mijn hand op mijn hart.
'Tessa!' Bezorgt komen de anderen naar me toe gerend.
Langzaam trekt de pijn weg. En ik sta voorzichtig op en glimlach naar ze.
'Het is oké jongens, ik heb gewoon nog een beetje last van mijn rug.' Wimpel ik het weg.
Daphne en Leah halen opgelucht adem maar ik zie dat Jake me niet geloofd. Hij kijkt me indringend aan en ik glimlach geruststellend. Hij werpt even een blik op de anderen en zucht dan. Nog een blik op mij en dan loopt hij weg. Ik wist dat hij het er niet bij zou laten zitten en de eerste de beste gelegenheid aan zou grijpen om met me te praten. Terwijl de anderen bezig zijn met inpakken wrijf ik nog een keer over mijn borstkas. What the hell was er aan de hand?

Reacties (1)

  • Schack

    Whoa. Um. Yeah. Zelfs ik kan inmiddels geen goede theorieën meer bedenken, ik weet toch al dat jij iets unieks gaat verzinnen. Ik ben benieuwd in welke richting je dit verhaal gaat sturen!
    En oh man, die Ingrid pov brengt meteen zo veel herinneringen aan geheimen mee. Ik voel me zelfs melancholisch, moet je nagaan.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen