Foto bij Hoofdstuk 93; Rose.

‘Maak je er alsjeblieft geen zorgen meer over,’ zei Rose. Ze glimlachte Myra warm toe. ‘Zoals ik al zei, ik heb lang nagedacht over wat je hebt gezegd. Ik dacht altijd dat mijn zussen en ik er niet bij hoorde. Je probeerde dat uit mijn hoofd te praten.’
‘Rose. Het punt was. Voor een tijdje hoorde jullie er ook niet bij. Jullie zonderde jezelf steeds af, hielden anderen op een afstand. Maar al ver voor we het gesprek hadden, was je deel van de familie.’ Myra sprak snel, alsof ze bang was onderbroken te worden.
Rose kon het niet helpen. Ze glimlachte om Myra. ‘Dat besef ik me nu. We waren wel familie in jouw ogen, echter waren we een vreemde tak van je familie.’
Myra lachte ongemakkelijk. ‘Een beetje, misschien.’
Rose glimlachte vriendelijk. ‘Ik hoop dat je je er niet te veel zorgen over hebt gemaakt?’
Myra grimaste. ‘Ik dacht dat ik er wel mee te maken zou hebben.’ Myra was eerlijk. Niet altijd, maar Rose kon merken dat ze het wel was. Tenzij het niet anders kon.
‘Wil je een kop thee?’
Myra schudde haar hoofd. ‘Nee, dankje. Ik ga zo richting Eve en Pete.’
Rose fronste bezorgd. ‘Hoe gaat het met Pete?’
‘Beter.’ Myra glimlachte. ‘Hij is nog niet wakker geworden, maar dat kunnen we hem niet kwalijk nemen.’
Rose glimlachte met hem mee. ‘Pete en zijn slaapritme. Soms heb ik medelijden met hem. De wereld gaat aan hem voorbij.’
Myra knipperde een paar keer met haar ogen. ‘Daar heb ik niet eens over na gedacht.’ Myra sloeg haar blik af en keek, plots heel gefascineerd, naar haar schoenen.
Myra keek weer op toen Rose haar hand op haar schouder legde.
Ze klopte eens met haar handen op haar benen. ‘Ja. Oké. Tijd om te gaan,’ zei Myra. Ze glimlachte en knikte Rose toe, voor ze opstond. ‘Als ik Michael zie, zal ik hem laten weten dat we klaar zijn met praten.’
Rose gaf haar dankbaar een knik. Myra knikte terug en liep toen de tent uit.

Langzaam zette Rose haar kop thee neer. Ze sloot haar ogen en haalde diep adem. ‘Hoe lang bent u hier al?’
Rose opende haar ogen weer toen het stil bleef. Ze leunde ontspannen achterover, wachtend op antwoord.
‘Lang genoeg.’
Rose kon haar lichte pas horen. Hoe ze achter de bank langs schreed. Ze voelde de ogen branden tegen haar achterhoofd. Pas toen ze in Rose haar ooghoeken verscheen, maakte ze oogcontact.
‘Ik vroeg me al af wanneer ik u zou zien,’ zei Rose kalm.
‘Wel, je hield je schuil in Alaska. Ik kon je daar moeilijk benaderen.’
Rose haalde haar schouders op. ‘Kan ik u een kop thee aanbieden?’
‘Altijd zo beleefd. Graag.’
Rose stond op. ‘Ik probeer altijd beleefd te zijn door anderen iets te drinken aan te bieden. Soms vergeet ik het. Ik kan nogal onhandig zijn.’ Ze zette de fluitketel op. Het water zou nog wel warm genoeg zijn, maar het mocht nog wel wat heter.
‘Iedereen vergeet wel eens iets.’
Rose stond met haar rug naar de bank toe. Ze maakte de kruiden voor de thee klaar.
‘Hoe lang ben je je er al van bewust?’ Rose kon een lichte onzekerheid in haar stem ontdekken. Een lichte trilling. Ongebruikelijk, voor haar doen.
Rose glimlachte, terwijl ze het water weer van het vuur haalde. ‘Lang genoeg.’ Ze schonk het water in het kopje. Toen het kopje vol zat, zette ze de fluitketel terug. Daarna liep ze terug naar de bank.
‘Alstublieft.’ Ze gaf het kopje aan.
Rose ging weer zitten en pakte haar eigen kopje van de tafel. Ze nipte er aan en wachtte af. Ze was niet voor niets gekomen.
‘Ik heb niet veel tijd.’
‘Dat lijkt me duidelijk,’ zei Rose. Ze nam nog een slokje.
‘Duidelijk?’
‘U bent niet werkelijk hier. Ik heb genoeg goden gezien om te weten of ze werkelijk in mijn aanwezigheid zijn of dat ik spreek met slechts een schim.’ Rose sprak kalm. ‘U bent niet werkelijk hier, wat betekend dat u niet veel tijd heeft om te praten. Toch nam u de thee aan, wat betekend dat u zo nu en dan vergeet dat u niet veel tijd heeft. Kom ik in de buurt.’
Ze liet haar kopje zakken. ‘Ik geloof dat je daar een punt hebt.’
Voor een moment was ze verzonken in gedachten. Rose kon het duidelijk aan haar zien.
‘Waarom bent u hier, Hera?’ Rose besloot het toch maar te vragen, aangezien Hera niet zichzelf leek.
Hera keek op. ‘Ja, natuurlijk. Je moet-‘
‘Begin die zin even opnieuw.’ Rose keek Hera intens aan. ‘We staan onder het gezag van Panthea. Pan.’ Het feit dat ze onder het gezag stonden van Panthea betekende dat Hera hen niet kon verplichten iets te doen. Rose wilde duidelijk maken dat Hera een verzoek moest doen. Hera leek niet blij te zijn met wat Rose zei. Haar ogen brandde haast van woedde.
‘Panthea is mijn kleindochter,’ zei Hera. ‘Ik ben er vrij zeker van dat zij mij het recht zou geven om jullie in te zetten in queesten.’
‘Ongetwijfeld,’ zei Rose, ‘echter ben ik er vrij zeker van dat ze u zou hebben gezegd dat u het zou moeten vragen, niet bevelen en dat wij vrij zouden zijn om het af te wijzen.’
Hera keek nog altijd woedend, maar ging er niet tegen in. ‘Ik verzoek jullie om de kwestie van Percy Jackson achterwegen te laten en terug te keren naar het kamp.’
‘Pardon?’ Rose ging verzitten.
‘Percy Jackson zal verschijnen wanneer het tijd is. Jullie kamp zal hem vinden, wanneer het tijd is. Als jullie je koers voortzetten zullen mijn plannen falen.’
‘Uw plannen?’ Rose keek Hera onderzoekend aan. ‘Als ik u mag vragen. Voor welke plannen heeft u Percy Jackson nodig.’
‘Dat zijn mijn zaken.’ Hera klonk uitzonderlijk bot.
‘Hem vinden is die van ons.’ Rose nam nog een slok.
‘Mijn plannen zijn voor jullie veiligheid. Voor de veiligheid van de goden.’ Rose kon merken dat ze Hera onder te veel druk zette.

‘Laat me een deal met u maken,’ zei Rose, na er kort over na te hebben gedacht. ‘Ik bespreek dit alles eerst met Michael. Hij moet hier uiteraard ook mee akkoord gaan.’
‘Als je dit als noodzakelijk ziet.’
‘Uiteraard. Hij is de leider van De Wacht.’
Hera begon te lachen. ‘Hij. O liefje. Hij is de leider niet meer sinds Panthea weg is.’
Rose keek Hera geschrokken aan.
‘Hij doet zijn best, maar hij is niet de leider. Jij daar in tegen-‘
‘Nee.’ Rose onderbrak Hera. ‘Ik ben geen leidster.’
‘Je wilt er geen zijn, maar je bent er wel een. Ik moet zeggen, ik had niet verwacht dat je zo gemakkelijk alles zou overnemen-‘
‘Ik heb niets overgenomen.’
‘…Maar je hebt me het tegendeel bewezen. Echter, als jij hem als medeleider ziet, dan moet je dat vooral doen.’ Hera nam een slok van haar thee voor ze verder ging. ‘Ga verder met je voorwaarden.’
Rose borg al haar frustraties weg. Ze hoopte dat ze het niet te duidelijk getoond had.
‘Uiteraard gaan we pas akkoord nadat Michael heeft ingestemd. De rest van de voorwaarden zijn dat als Percy Jackson na een maand nog niet terug gekeerd is, u hem terug brengt.’
‘Een maand is te snel.’
‘Wat had u in gedachten? Hij is al meerdere maanden weg.’
‘Drie maanden, dat moet voldoen. Als hij binnen drie maanden nog geen contact heeft gehad met zijn familie, stem ik in met het feit dat ik hem terug zal brengen.’ Hera had het erg slim verwoord.
‘Onder familie versta ik in dit geval ook Annabeth.’ Rose bleef even stil. ‘Het geldt niet als hij contact heeft opgenomen met Poseidon.’
Hera haalde diep adem. ‘Akkoord. Verder?’
‘Hij mag niet in gevaar zijn.’
‘Definieer gevaar.’
Rose keek Hera strak aan. ‘Waarom heeft u een definitie nodig?’
‘Wel…’ Hera keek moeilijk en gaf een knikje naar de zijkant met haar hoofd. ‘Hij is wellicht niet veilig, maar zolang hij de goede keuzes maakt, zal hij niet onveilig zijn.’
‘Dat is een uitzonderlijk vaag antwoord.’
‘Goden werken op mysterieuze wijze,’ zei Hera.
Rose snoof. ‘Dat is precies het bericht wat u ons gaf, toen u ons naar het verleden bracht.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen