Voor GrindelwaId.Hope you likey! :-)

"Murphy, je moet er echt naar laten kijken." zei Raven, terwijl ze spullen zat te sorteren in hun gestrande schip. Murphy schudde wild zijn hoofd. Hij had zojuist gevochten met Bellamy en ondanks dat Bellamy er ook niet meer zo goed uit zag, zag John er nog erger uit. Het deerde hem echter niks. Oké, hij was bont en blauw in zijn gezicht. Maar hij zou het niet toestaan dat Clarke er naar moest kijken.
"Gast, straks gaat het ontsteken." zei Raven nog, al hoorde Murphy de zorg in haar stem allang niet meer. Hij liep naar buiten. Het was avond geworden en er stonden verschillende vuurtjes aan. Een aantal nieuwe koppeltjes zaten bij het vuur en hielde elkaar stevig vast. Er waren groepen gevormd in het kamp en eigenlijk was Murphy een eenmansgroep. Hij had er niet zoveel moeite mee, als iedereen hem niet zo erg haatte.
Zwijgend liep hij langs de geïmproviseerde muur van de honderd en zocht de deur. Er was een regel dat je rond deze tijd niet uit het kamp mocht, maar dat liet Murphy aan zich voorbij gaan. Hij liep richting een heuveltje en ging er zitten. Hij keek naar de sterrenhemel die vandaag erg helder was. Hij glimlachte, maar stopte snel toen zijn wond op zijn wang begon te trekken.

"En ik maar denken dat ik als enigste deze plek had gevonden." mompelde iemand achter Murphy. Hij keek snel achterom en zuchtte opgelucht toen ze een meisje zag dat hij herkende uit het kamp. Zij was, net als hem, toegetakeld en zag er verslagen uit.
"Vind je het goed als ik naast je kom zitten?" vroeg ze, terwijl ze grijnsde. Murphy knikte verbaasd. Hij mocht haar nu al. Ze ging naast hem zitten en keek naar de sterren.
"Ik ben Nicole trouwens." zei ze, zonder weg te kijken van de hemel. "En volgens mij ben jij Murphy, is het niet?"
Murphy begon te lachen. Ze had lef. Murphy hield van meisjes met lef. "Ja, klopt."
Hij haalde zijn schouders op en snoof. "Waarom hebben je zo toegetakeld?" vroeg hij toen.
"Oh. Gewoon. Een gozer moest mij perse uitdagen. Dus toen heb ik hem even zijn plek gewezen.." zei ze het alsof het niks was.
"Dus je wilt zeggen dat jij sterker was?" - "Dat is een feit."
Murphy begon te lachen en keek haar bewonderend aan.
"Je bent anders dan de rest." mompelde hij.
"Anders?"
"Nou, luister. Bijna alle meiden in het kamp zijn bang en verdrietig. Jij niet. Jij snapt het." legde hij uit. Nicole lachte. Ze deed haar best niet te veel zoals de andere meisjes te zijn. Ze snapte als één van weinige wat ze hier op aarde deden en ze vond niet dat ze moest zitten huilen. Ze was al blij dat ze de aarde had gehaald. Ze keek naar de jongen die nu al zo'n reputatie had en glimlachte zachtjes.
"Zullen we terug gaan naar het kamp, dan kan ik je wonden verzorgen." glimlachte ze. Murphy opende verbaasd zijn mond, maar knikte toen toch. Nicole stond op en hielp Murphy overeind.

Samen liepen ze terug naar het kamp. Nicole verdween voor even naar de plek waar Clarke werkte en kwam toen weer terug met een aantal spullen.
Murphy stond tegen het hek aan geleund en Nicole begon te lachen. "Joh, doe niet zo stoer." grapte ze. "Ga zitten en laat mij je helpen."
Murphy zakte neer op de koude grond en keek naar het meisje wat voor hem op de grond zat.
"Het is niet veel, maar het is wat." zei ze in gedachten. Haar gedachten waren bij Murphy zijn lach, die ze tot vandaag nog nooit had gezien. Het was schattig en het hoorde haast niet bij iemand als John Murphy.
Ze pakte een aantal watjes en wat ontsmettingsmiddel. "Murphy, je moet even je kin omhoog doen voor me." zei ze toen. Murphy deed wat ze zei en ze pakte zachtjes zijn wang vast. Met het watje depte ze op haar zijn wang. Een klein zacht kreetje verliet zijn mond en ze keek hem glimlachend aan.
"Doe het pijn?" vroeg ze lachend. "Watje."
"Het doet geen pijn, Nicole." lachte hij. Zijn lach bleef hangen en Nicole staarde hem aan. Er zat een pluk haar in zijn gezicht, die zijn oog net deed verbergen. Ze veegde hem uit zijn gezicht, terwijl ze nog steeds in zijn blauwe, verraderlijke ogen keek.
Hij leunde naar voren en keek haar kort aan voor toestemming. Ze knikte kort, voordat ze zijn lippen op die van haar voelde. Er ontplofte een bom in haar buik. Het voelde alsof ze terug was op de Arc en er niks aan de hand was. Alhoewel, toen zat ze in een gevangenis. Maar het voelde alsof ze terug ging in de tijd, naar de tijd dat ze nog thuis woonde en elke ochtend verschillende jongen en meisje zag. Murphy had ze nooit gezien en nu.. nu was hij hier en maakte ze haar wereld mooier. Hij maakte de aarde mooier.

"Doe dat geklef doe in je privé ruimte." gromde Bellamy. "Jullie beide."
Beide keken niet op en alsof ze elkaars gedachtes konden lezen, staken ze hun middelvinger op. Het bleef stil en even later hoorde ze iemand weg lopen. Toen pas stopte Murphy de kus en keek haar aan. Hij begon te lachen en drukte nogmaals een kus op haar lippen.
"Ik mag jou wel." grijnsde hij. Nicole pakte een nieuw watje en drukte wat ontsmettingsmiddel op zijn andere wond. "Nu nog steeds?" vroeg ze lachend.
Murphy trok zijn wenkbrauw op en lachte toen ongeloofwaardig.
"Luister, Nicole. Ik kan wel tegen een stootje." zei hij toen. Nicole tuitte haar lippen, vond het geweldig hoe hij tegen haar deed. Voor het eerst op aarde, voelde het echt goed.
"Luister Murphy, dat zullen we nog wel eens zien." grinnikte ze toen. Ze legde haar hand op zijn kin en kuste hem teder.
"Hm.." lachte hij blij. "..je mag mij John noemen."

Reacties (2)

  • GrindelwaId

    Omygowd, sorry voor de late reactie.

    THIS IS GREAT, THANKS

    3 jaar geleden
  • Long

    Kut Bellamy tbh.
    DIT GEEFT ME ZOVEEL FEELS EN IK HEB NOG NOOIT MURPHY FEELS GEHAD LIKE WTH

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen