Zo snel als hij kon, fietste Lucas door de straten van Utrecht, op weg naar het restaurant waar hij en Gideon hadden afgesproken elkaar te ontmoeten. Ondanks dat hij de afgelopen middag de klok bijna niet uit het oog verloren had om te kunnen aftellen tot het moment dat hij Gideon zou zien, had hij het toch nog voor elkaar gekregen om de tijd te vergeten. Daarom sjeesde hij nu als een gek in een poging toch nog op tijd te komen.
Toen hij thuis uiteindelijk de focus had gevonden om te lezen, was hij vervolgens helemaal in het boek opgeslorpt en had hij slechts aandacht gehad voor het verhaal. De door draken geregeerde wereld van het boek was gewoon zo spannend en boeiend, dat Lucas elke keer dat hij erin las, moeite had om het weg te leggen. Toen hij eventjes opkeek, kwam hij erachter dat hij al vijf minuten geleden al had willen vertrekken. Hij wist niet hoe snel hij alles aan de kant had kunnen gooien om binnen een paar seconden de deur uit te zijn. Het boek lag aan de kant gegooid op zijn bed, opengeslagen. Normaal zou Lucas zijn boek nooit zo achterlaten.
Toen hij er bijna was, bedacht hij zich dat hij er wel niet uit zou zien, zo verwaaid en bezweet als hij zich nu voelde. Dus stopte hij gauw, probeerde zijn uiterlijk te fatsoeneren met behulp van zijn spiegelbeeld in een winkelruit om dan vervolgens weer op zijn fiets te stappen. Maar door de laatste paar straten fietste hij in een rustiger tempo. Hij verbaasde zichzelf, want zoiets had hij nog nooit eerder gedaan. Blijkbaar maakte Gideon zoveel in hem los dat hij opeens hiertoe in staat was geweest. Hij had het idee dat het voor de omstanders waarschijnlijk wel duidelijk was dat hij een date had.
Uiteindelijk kwam hij vijf minuten te laat aan bij hun afspreekpunt en hij zag Gideon al staan wachten. Gauw zette hij zijn fiets weg en liep op de andere jongen af, de verontschuldigingen lagen al klaar op zijn tong. Toen zag hij de sjaal die om Gideon zijn nek hing en even was hij overdonderd. De sjaal was rood-goud gestreept en Lucas herkende het per direct als een griffoendorsjaal. Hij wist dat Gideon ook van Harry Potter hield, anders zouden ze niet naar deze film gaan, maar had eigenlijk niet verwacht dat hij dit daadwerkelijk ook zou uiten door zoiets als het dragen van deze sjaal.
'Coole sjaal!' was dan uiteindelijk ook het eerste wat hij uitbracht.
'Dank je,' grijnsde Gideon. 'Ik kon het niet laten om hem te dragen, gezien naar welke film we gaan. Maar, je bent wat laat.' De grijns stond nog steeds op zijn gezicht, terwijl hij Lucas een vriendelijke stomp tegen zijn schouder gaf. Deze keek er wat verongelijkt bij.
'Sorry, ik was een boek aan het lezen en opeens had ik al moeten vertrekken. Ik ben zo gauw als ik kon hierheen gekomen.'
'Dat is te zien aan je,' grinnikte Gideon, 'want je straalt oververhitting uit vanwege te hard fietsen. De volgende keer mag je heus wel wat rustiger aan doen, ook al kom je dan net wat later.' Lucas bloosde bij het horen van deze woorden en voelde zich er ook wat ongemakkelijk bij.
'Zal ik dan proberen,' mompelde hij verlegen. Gideon deed er dan wel heel luchtig over, maar wat als hij hier alsnog heel hard op afknapte? Nog steeds was het trouwens de vraag of Gideon überhaupt op jongens viel. Toch zou hij wel enige genegenheid naar hem moeten tonen, anders hadden ze hier nu nooit gestaan. Alleen had Lucas geen idee of Gideon dit als een date zag of slechts als iets vriendschappelijks. Wel had hij Gideons woorden over “de volgende keer” gehoord. Vond hij hem nu al aardig genoeg om meerdere keren met hem te willen afspreken, of was het slechts een gewoonte van hem om zoiets te zeggen, maar bedoelde hij er niets mee?
Lucas werd gek van zijn gedachten die maalden en alle kanten op gingen. De meest geweldige, maar ook meest verschrikkelijke scenario's kwamen in zijn hoofd voorbij razen, terwijl hij Gideon het restaurant in volgde. Gideon had blijkbaar alles al geregeld en ze werden naar hun tafel begeleid door een ober. Het was een tafeltje ergens in een knus hoekje en Lucas vond het prettig dat ze wat afgelegener zouden zitten. Niet zo dicht bij allerlei mensen, die hun gesprekken zouden kunnen volgen. Hij wilde dat deze privé zouden blijven, zelfs voor onbekenden. Het was een gevoel dat hem dit zei en dus kon hij ook niet echt uitleggen waarom hij het zo wilde.
Lucas legde zijn jas over de rug van de stoel, maar ging nog niet zitten.
'Ik zal me dan maar eens gaan opfrissen van die wilde fietstocht,' zei hij, zich nog wat ongemakkelijk voelend, tegen Gideon.
'Doe dat maar. En hier, dit kan je vast ook wel gebruiken.' Een deodorantbus vloog door de lucht en verbaasd ving Lucas het ding. Hij merkte wel dat hij het eigenlijk hard nodig had en zelf had hij niks bij zich. Hij had slechts zijn jas met daarin zijn portemonnee en telefoon meegenomen, meer zou hij normaal niet nodig hebben. Toch deed dit hem zich nog ongemakkelijker voelen dan hij al deed. Met een rood hoofd van gêne liep hij de wc's binnen. Hij liet de kraan lopen en maakte met zijn handen zijn wangen nat om ze wat te laten afkoelen. Door de combinatie van inspanning en schaamte waren ze rood gloeiend. Vervolgens gebruikte hij de deo en moest even wennen aan de geur van Gideons deo, die redelijk anders was dan de zijne. Na zijn haar ook nog weer wat gefatsoeneerd te hebben, vond hij zichzelf weer presentabel genoeg en liep hij weer terug naar hun tafel. Gideon had het zichzelf al gemakkelijk gemaakt en keek glimlachend op toen Lucas eraan kwam.
'Je ziet er een heel stuk beter uit,' zei hij en spontaan begon Lucas weer te blozen. Hij kon blijkbaar erg slecht tegen lovende of kritische opmerkingen van Gideon. Het maakte niet uit of ze nu negatief of positief bedoeld waren.
'Dat was ook de bedoeling,' zei hij uiteindelijk maar, al had hij direct na het uitspreken van zijn woorden spijt. Hij vond het nou niet echt goed klinken, alsof het hem weinig scheelde of zoiets.
'Sorry, als dat bot klonk, dat wilde ik ook weer niet zeggen,' zei hij erachteraan. Gideon wuifde het weg en op dat moment kwam er ook weer een ober aangelopen, die hen de menukaart gaf en hun drankjes opnam. Het gespreksonderwerp veranderde hierna direct en beide jongens gaven geen aandacht meer aan het voorval van daarnet.
'Heb je de boeken van Harry Potter gelezen?' vroeg Gideon.
'Natuurlijk! Als je van lezen en fantasy houdt, maar niet de Harry Potter boeken hebt gelezen, dan wordt je over het algemeen voor gek uitgemaakt.' Gideons gegrinnik weerklonk over de tafel heen.
'Dan moet ik maar blij zijn dat ik ze gelezen heb, anders zou je me maar gek vinden.’
‘Ik zei over het algemeen! Ik zei daarmee niet dat ík je gek zou vinden.’ Lucas schoot direct in de verdediging, bang zich voor Gideon belachelijk gemaakt te hebben.
‘Joh, ik plaag je maar!’ Lucas baalde direct dat hij dit niet doorgehad had.
‘Maar beter dat je ze gelezen hebt,’ hervatte hij maar het verhaal dat hij had willen vertellen, ‘gezien de boeken zoveel meer diepte hebben dan de films. Ik ben dan ook erg benieuwd naar hoe ze alles hebben uitgewerkt in de film.’
‘Ik vind het inderdaad dan ook prettig dat ze van het laatste boek twee films gemaakt hebben, we krijgen dan zoveel meer mee van de verhaallijn en ingewikkelde dingen hebben meer ruimte om duidelijk uitgewerkt te worden.’ Lucas was blij dat Gideon het met hem eens was. De jongens gingen vervolgens nog door over Harry Potter, ook nadat ze hun drinken gekregen hadden. Gideon had de boeken ook gelezen, dus uiteindelijk gingen ze alle boeken met hun films vergelijken en er commentaar op leveren. Vaak deelden ze dezelfde mening, maar het wilde nog wel eens voorkomen dat de één tevreden was met een bepaalde aanpassing, maar de ander vond dat ze het boek meer hadden moeten aanhouden.
‘Maar de boeken zijn gewoon zoveel beter!’ klaagde Lucas tegen Gideon, die daarnet een opmerking had gemaakt ten voordele van de films. Zijn handen wervelden in het rond, zijn woorden ondersteunend. ‘Films zijn meestal slechts een reflectie van het oorspronkelijke meesterwerk. Maar ik vind dus wel dat ze bij boekverfilmingen moeten proberen zo dicht mogelijk bij het boek te blijven. Wat ze bij die Percy Jackson film gedaan hebben, vond ik echt niet kunnen!’ Het was een film die totaal niet overeenkwam met het boek.
Eenmaal op dreef, bleef Lucas doorpraten. Hij voelde zich op zijn gemak bij Gideon en deze leek het niet erg te vinden dat Lucas zo spraakzaam was. Er waren ook zat momenten dat juist Gideon het woord had en bleef doorpraten. De jongens wisten er een redelijke balans in te vinden.
‘De boeken zijn goed inderdaad,’ bracht Gideon er uiteindelijk tegenin. ‘Maar de films hebben toch ook echt hun charmes, ondanks dat ze niet overeenkomen met de boeken. Zelf vind ik ze even goed, maar ieder op hun eigen manier.’
Het onderwerp verzandde toen hun pizza’s gebracht werden. Blij keek Lucas toe hoe zijn pizza voor zijn neus neergezet werd, want zijn maag was al flink aan het rommelen. Ondanks zijn obsessie voor ananas, had hij besloten om deze keer eens een andere pizza te nemen en zijn keus was uiteindelijk gevallen op de vierkazenpizza. Gideon had de Hawaii pizza genomen en Lucas wist nog niet of hij daar wel of niet blij mee moest zijn. Tijdens het eten keek vaak over zijn bord heen naar de stukjes ananas op Gideons pizza. Hij kreeg er zoveel zin in ananas van, maar hij durfde niet om een stukje ananas te vragen, laat staan het zelf gewoon te pakken.
Toen ze ieder halverwege hun pizza waren, namen ze even pauze, gezien het gesprek net weer interessant begon te worden. Ze waren op één of andere manier bij geologie en aanverwante onderwerpen gekomen, wat van hen beiden een zeer grote interesse was, anders hadden ze waarschijnlijk niet voor hun studie gekozen. Het afgelopen jaar waren ze ieder op een ander veldwerk geweest en nu waren ze hun ervaringen daarover aan het uitwisselen. Terwijl Lucas echt met de diepe aarde was bezig geweest, had Gideon het meer bij de meest oppervlakkig gelegen lagen gehouden. Ondanks dat ze ieder een andere richting volgden, was dat helemaal niet erg en vonden ze dat juist leuk. Ze leerden juist van de ander dingen bij.
Midden in dit gesprek kon Lucas op een gegeven moment de verleiding van de ananas niet meer weerstaan. Op een moment dat Gideon afgeleid leek te zijn, sloeg Lucas zijn kans en zijn vork schoot naar de pizza aan de overkant om daar een stukje weg te grissen. Hij slaagde daarin, maar Gideon had hem door en keek ongelukkig toe naar hoe het stukje ananas in Lucas’ mond verdween.
‘Hé, afblijven, mijn ananas!’ riep hij ondertussen ook nog uit. Maar hij deed niets, keek slecht Lucas verbaasd aan, die al tijdens het opeten van de ananas enorm rood geworden was.
‘Sorry sorry sorry,’ stotterde hij, zichzelf afvragend hoe hij zo stom had kunnen zijn om dit te doen. Het zou zeer waarschijnlijk niet goed overkomen op Gideon. Misschien had hij hiermee zelfs wel alles verpest?
‘Ik hou gewoon teveel van ananas en kon mezelf niet meer inhouden.’ Lucas hield zijn blik op de tafel gericht en durfde niet naar Gideon op te kijken.
‘Volgende keer gewoon vragen, oké? Dan zie ik wel of ik bereid ben om wat eten af te staan. Want weet wel dat mijn eten mij heilig is!’ Ietwat verbaasd keek Lucas weer op naar Gideon en knikte.
‘Ik zal het in gedachten houden,’ antwoordde hij uiteindelijk.
In een ietwat ongemakkelijke stilte aten zij verder tot Gideon op een gegeven moment het gesprek weer begon. Langzaamaan werd de sfeer weer goed tussen hen en ze eindigden het diner in een vrolijke bui. Druk kletsend liepen ze naar de bioscoop en beiden hadden erg veel zin in de film.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen