Foto bij Hoofdstuk 96; Michael.

‘Wel, bedankt voor de informatie.’ Michael vond het vervelend dat Ira vlak nadat ze uitgesproken was, simpelweg verdween.
‘Ik begrijp niet helemaal wat er gaande is,’ zei Rose. Ze was in ieder geval eerlijk.
‘Ik ook niet,’ zei Michael zacht.
‘Waarom heb je besloten haar te geloven?’ Rose was haar mantel al aan het om doen.
‘Vanwege jou.’
‘Mij?’ Rose keek hem verbaasd aan.
‘Jij hebt me laten merken dat we haar het voordeel van de twijfel moeten geven. Dat er meer gaande is dan ik weet.’ Michael volgde haar voorbeeld en sloeg zijn mantel om zijn schouders. Hij keek naar de glimlach die op haar gezicht verschenen was.
‘Je zal me wel moeten bijpraten over Hera,’ zei Michael.
‘Dat was ik al van plan,’ zei Rose. Ze sloeg haar blik af en schraapte haar keel. ‘Laten we gaan. We hebben niet veel tijd.’
Michael knikte en liep met haar de tent uit. Hij trok aan een van de stokken en de tent begon zich op te vouwen. Hij zag Rose naar de groep toe lopen. Vrijwel iedereen was al klaar voor vertrek. Ze waren snel geweest. Of misschien had Michael te veel tijd genomen om met Ira te spreken.
Michael ging naar de groep toe. Rose was bij de groep gaan staan, waardoor er wat rumoer ontstond. Het deel wat zij de afgelopen eeuwen geleid had, zou natuurlijk niet naar hem gaan luisteren. Ze waren Rose gewend.
Michael kuchte. ‘Rose?’ Rose keek hem aan. ‘Kun je even komen?’
Ze kwam naar hem toe en bleef vlak voor hem stil staan.
‘Ik geloof dat het beter is als we samen de leiding nemen. Om een groep te leiden die jij zo lang hebt geleid en van hen te verwachten dat ze direct accepteren dat ze mijn bevelen zouden moeten volgen,’ zei Michael, op gedempte toon.
Rose beet op haar onderlip, wat Michael afleidde van de situatie. ‘Misschien heb je gelijk,’ zei Rose zacht. Ze haalde diep adem. Alle zorgen verdwenen van haar gezicht en ze draaide zich naar De Wacht toe.

‘Fijn dat jullie allemaal zo snel klaar konden zijn voor vertrek,’ zei Michael, toen duidelijk was dat hij het woord moest nemen. Hij keek snel rond. ‘Eve. Gaat alles lukken met Peter?’
Eve knikte. ‘De jongens hebben aangeboden om hem te dragen.’ Ze wierp een blik op Hunter en Altair, die een soort hangmat tussen hen in hadden hangen. Er lag duidelijk een persoon in.
‘Goed,’ zei Michael. ‘We hebben geen tijd te verliezen.’
Hij liet het simpelweg daarbij en gaf een knik met zijn hoofd.
Hij draaide zich bij en begon samen met Rose te lopen, wetend dat de rest hen zou volgen.
‘Goed. Kort en krachtig.’ Rose sprak zonder hem aan te kijken.
‘Ze zullen vragen hebben,’ zei Michael zacht.
‘Ze zullen weten dat je het beste voor hen wilt. Ze zullen het begrijpen. Als we veilig zijn, zullen we de situatie aan hen uitleggen.’ Michael keek naar Rose. Ze had diezelfde blik op haar gezicht als toen ze elkaar weer net zagen. Zelfverzekerd, kalm en beheerst.
Ze draaide haar gezicht naar hem toe en knipperde haar ogen. ‘Waarom glimlach je zo?’
Michael had nog niet eens door gehad dat hij zo aan het grijnzen was.
Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb je gemist.’
Rose werd rood en sloeg haar blik af. ‘Michael,’ fluisterde ze. Hij grinnikte en sloeg een arm om haar schouder. ‘We zijn in het openbaar.’
‘Vind je dat erg?’ vroeg Michael. Hij vond het leuk dat ze ineens zo verlegen was.
‘Wat moeten de anderen wel niet denken?’ fluisterde ze.
‘Dat ik een ongelofelijke mazzel heb.’ Michael had het al gezegd voor hij het wist. Rose keek verrast op. Hij glimlachte haar toe. ‘Maar als jij het liever niet hebt.’ Hij wilde zijn arm al terug halen, maar ze pakte zijn hand, om te voorkomen dat het hem lukte.
‘Nog iets langer,’ zei ze zacht. Ze durfde hem niet eens aan te kijken. Hij glimlachte er alleen maar breder om. Hij kon niet geloven dat ze na al deze tijd nog steeds verliefd op hem was. Hij had haar het gevoel gegeven geen kans bij hem te hebben en zij had hem gezoend. Ze was verdwenen en hij had naar haar verlangt. Het was niet eerlijk tegenover haar, zeker omdat zij degene was die zo lang eronder had moeten lijden, maar hij was zo blij dat haar gevoelens, na al die tijd, onveranderd waren.

‘Michael.’ Haar zachte stem deed hem opschrikken uit zijn gedachten. Hij keek haar aan. ‘Over Hera.’
Michael liet zijn arm van haar schouder zakken. Hij kon hem niet te lang daar laten liggen. Ze waren de leiders van De Wacht, ze moesten niet afgeleid raken door elkaar en de rest moest zeker niet denken dat ze zwak waren.
‘Ja,’ zei hij. ‘Waarom was ze hier?’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen